Ondergedoken in Slotervaart.

Nazmiye Oral, een Turkse Nederlandse, was een weekje ingetrokken bij een vrouw die er over dacht om op Wilders te gaan stemmen. Van die week bracht ze verslag uit in haar column in de Volkskrant op 22 maart 2010.
Het viel haar mee. Het viel erg mee zelfs. Van de Wildersachtige haat tegen moslims, waar ze zo bang voor was geweest, had ze niets gemerkt. En ze had wat meer begrip gekregen voor landgenoten die op Wilders stemden. Die dat zagen als de enige manier om nog wat te veranderen in een samenleving die zo duidelijk de verkeerde kant op aan het gaan was.
Het is aardig om te zien dat mensen nog steeds de straat over kunnen steken om er zich persoonlijk van te overtuigen dat aan de andere kant ook gewone mensen leven. Mensen met gewone zorgen waar ze best goede redenen voor hebben ook al past hun optreden niet meer in de Zeitgeist van de laatste jaren.
Hoe anders dan deze Oral zijn Hedy d’Ancona en een groep van de politieke medestanders van die vrouw. Mensen die vanuit hun deftige huizen aan de Amstel of op de Veluwe, ver van het gewoel, de staf breken over de aanhangers van Wilders.
D’Ancona c.s. houden Wildersstemmers voor mensen die vanuit bastions in de Schilderswijk in Den Haag en de volkswijken in Almere Buiten haat preken en geweld plegen tegen allochtonen.
‘Wij nemen stelling’ heette de brief en zij stond in de krant, op dezelfde dag dat de burgemeester van Veenendaal zich moest verantwoorden voor een reeks overvallen in een fietstunnel in haar dorp.
De burgemeester raadde de inwoners aan ‘s avonds niet alleen meer over straat te gaan. Verpleegsters ter plaatse vinden dat ze dan niet meer naar hun werk kunnen omdat er niet altijd mensen zijn om met hen mee te rijden. Uit voorzorg namen ze al maar vast geen tas meer mee op de fiets, dat beperkte in elk geval de mogelijke schade.
Hedy d’Ancona woont nu eenmaal niet in Veenendaal en ook niet in Slotervaart. Ze is geen nachtverpleegster. Ze woont op de mooiste plek van Nederland aan de Amstel bij de Magere Brug. Ook Bas de Gaay Fortman, een andere ondertekenaar woont niet in Veenendaal, hij woont veilig in een dorpje op de Veluwe. En die veiligheid, ver van alle etnische problemen geldt voor alle ondertekenaars van de ingezonden brief in de Volkskrant op 20/3/10.
Het is een paradoxaal verschijnsel dat de vertegenwoordigers van Nieuw Links de schuld voor het door hen gevoerde beleid nu afschuiven op de mensen die er het slachtoffer van zijn geworden.
D’ Ancona was minister in het laatste kabinet Lubbers en De Gaay was de politieke voorman van de PPR, een van de voorlopers van Groen Links. Van Kemenade, Jan Terlouw, Dijkstal, Rabbae, ze staan allemaal voor het beleid dat de overheid sinds het kabinet Den Uijl heeft gevoerd en dat er de oorzaak van is geweest dat we nu een samenleving hebben waarin niets meer goed lijkt te functioneren. Niet alleen het onderwijs en de zorg of justitie zijn in het ongerede geraakt, maar eigenlijk is er helemaal geen antwoord gevonden op alle nieuwe uitdagingen waar het land sinds de zeventiger jaren mee te maken heeft gehad. Daar hoort in de eerste plaats de integratie bij van de nieuwe Nederlanders waar steeds minder van terecht lijkt te komen.
Het is waar dat de bezwaren tegen tasjesrovers vaak uitmonden in bezwaren tegen alle Marokkanen en dat is jammer. Maar wie heeft al die jaren niets aan de kleine criminaliteit gedaan omdat er andere prioriteiten waren? Joan de Wijckerslooth was voorzitter van het college van PG ’s toen hij openlijk verklaarde dat er belangrijker dingen zijn voor justitie dan tasjesdieven.
Daar had hij niet eens ongelijk in, er zijn inderdaad nog ergere dingen maar het negeren van de tasjesrovers heeft wel veel mensen uit hun woonomgeving verdreven. Wie wil weten hoe dat gaat moet het artikel Ondergedoken in Slotervaart eens lezen[1], ook uit de Volkskrant. Wilde d’ Ancona nu beweren dat De Wijckerslooth niet namens haar sprak? Zij was het die met haar progressieve generatiegenoten de prioriteiten in Nederland heeft vastgesteld en dat waren niet de prioriteiten van de mensen die in die jaren in Slotervaart woonden en die na hun verhuizing naar Almere massaal op de PVV zijn gaan stemmen.
Door d’Ancona worden deze ex-stadgenoten nu voor racisten uitgescholden, die angst en haat veroorzaken. Maar in plaats van te werken aan een verzoening tussen oude en nieuwe Nederlanders is het de clique van Anja Meulenbelt, Hedy d’ Ancona en Mohamed Rabbae die het vuurtje hoger hebben opgestookt. Zij zijn het die angst en haat preken tegen de oude landgenoten in Almere en ze zijn meer dan wie ook verantwoordelijk voor de splitsing die zich in het land aan het aftekenen is. Dat Geert Wilders en Emile Roemer zich in plaats van de PvdA en Groen Links hebben kunnen opwerpen als de vertegenwoordigers van de minder bedeelden van een generatie geleden is een gevolg van de vaandelvlucht van d’Ancona c.s..
Wie zich de luxe kunnen veroorloven om zo ver van de problemen te wonen en te werken zouden wat meer solidariteit kunnen betonen met degenen die dat niet kunnen. Niet alleen met de allochtonen maar ook met medeburgers die voor hen het gelag betalen. Nazmiye Oral laat zien hoe het ook kan en aan mensen als zij hebben we meer dan dat stel bejaarde jeugdigen met hun ‘ik ben boos’ en ‘ik neem stelling’.

[1] citaat: Haar appartement leek nog het meest op een bunker. Voor de ramen hing luxaflex. Door de halfgesloten lamellen zag ik ramen besmeurd met de onsmakelijke restanten van eieren die kinderen uit de buurt ertegenaan hadden gegooid. Er waren ook wel eens stenen door de ruit gegooid, vertelde ze me. ‘Omdat ik mijn mond open deed. Als enige.’ Overal stonden spullen in dozen ingepakt. Zij kwam tegenover me zitten. Haar man bleef staan. Zij gingen na veertig jaar verhuizen. Ze hielden het in deze buurt niet meer uit.

Naast hen woonde een Marokkaans gezin met zeven kinderen. Die kinderen hadden geen respect voor hen. Voor niemand. Op straat hingen jongens rond die haar toeschreeuwen: ‘Hé hoer, wil je me pijpen voor drie euro?’ Haar man was niet blij dat ze me naar binnen had gevraagd. ‘Ze hebben al gezien dat hij binnen is.’ Ik vroeg wie die ‘zij’ waren. Dat waren de straatterroristen die hen intimideerden. ‘Ik heb de oorlog meegemaakt’, zei de man die boven de zeventig zal zijn geweest, ‘dit is nog erger dan in de oorlog.’
Daarop begon hij te huilen. Met zijn grote handen probeerde hij me weg te wuiven en liep de kamer uit. Zij voelden zich onderduikers in Slotervaart.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in allochtonen, maatschappelijk. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s