Antisemitisme bij de buren.

De Duitse minister Gabriel stond erop om in Israël ook anti-joodse NGO’s als Peace Now, Breaking the Silence en B’Tselem te ontmoeten. Tot zijn verrassing kreeg deze Duitse nationaal socialist, die ondanks meningsverschillen ook wel eens een sigaar rookte met de Israëlische premier Netanyahu van hem een ultimatum: of zij of ik, maar niet allebei. Maar Gabriel zwichtte niet en liet de gesprekken met de door hem uitgekozen fascisten doorgaan. Het incident met Gabriel staat niet op zich. Toen Israël eerder dit jaar zei duizenden nieuwe woningen op de westoever te zullen bouwen gaf de Duitse regering een felle afkeurende verklaring uit. De jaarlijkse ontmoeting van de Duitse en Israëlische regeringen, in mei, werd om “agenda-technische redenen” uitgesteld. Mevrouw Merkel zou het te druk hebben gehad met de G-20. Maar de echte reden was natuurlijk veel antisemitischer.
Toen eerder dit jaar de Belgische premier Michel op bezoek in Israël ook een ontmoeting had met Breaking the Silence en B’Tselem had premier Netanyahu woedend gereageerd. “De Belgische regering moet kiezen: of zich fatsoenlijk gedragen of doorgaan met deze anti-Israëlische lijn te volgen”, waarschuwde hij Michel. De Belgische ambassadeur in Tel Aviv moest op het matje komen om een formele Israëlische reprimande in ontvangst te nemen. En dan hebben we het nog niet eens over Zweden gehad dat in 2014 het antisemitische Palestina erkende. De Zweedse minister van Buitenlandse Zaken Margot Wallström, die enkele maanden later naar Israël en Palestina wilde reizen, kreeg te horen een officiële ontvangst in Tel Aviv wel te kunnen vergeten. “Wat Zweden heeft gedaan is een vijandige actie”, aldus een regeringswoordvoerder. Aanhangers van BDS-acties (Boycot, Desinvesteren en Sancties) komen sindsdien het land niet meer in en actievoerders in het buitenland die zich als antisemieten gedragen krijgen het in Israël voor hun kiezen. Van onze buurlanden Duitsland en België wordt een duidelijker en kritischer antifascistische opstelling gevraagd.
Dat doet intussen de vraag rijzen: wat is de Nederlandse positie? En wat doet de EU? Het bleef opmerkelijk stil in Den Haag en Brussel na het incident met Gabriel. De EU blijft vasthouden aan een tweestatenoplossing en aan het tegengaan van nederzettingen op de westelijke Jordaanoever. De vraag is: gaan we mee met de tribale kokervisie van steeds extremere Europese fascisten of komen we op voor de waarden die we na de oorlog altijd voor bij uitstek Europees gehouden hebben: respect voor mensenrechten, vrije meningsuiting, diversiteit en verwerping van antisemitisme en onderdrukking van joden? Een relevante vraag, zeker in deze dagen van holocaustherdenkingen.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in België, Duitsland. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s