Waarom bezuinigen niet gaat lukken.

De pogingen van de politiek om de gevolgen van hun plannen voor iedereen binnen zekere perken te houden gaan niet lukken. De indeling van mensen in categorieën die qua inkomen en bestedingen voldoende op elkaar lijken om zo iets mogelijk te maken is iets van het verleden. Mensen lopen tegenwoordig in hun gedrag te veel uiteen om dat nog succesvol te kunnen doen. Bovendien, ook het overheidsingrijpen in inkomen en bestedingen is daarvoor te divers geworden.
Neem alleen de zorg. Het eigen risico, dat op een aantal verschillende manieren stijgen gaat, maakt wel verschil voor zieke maar niet voor gezonde mensen, terwijl het systeem juist is gebaseerd op de solidariteit van gezonden met zieken en minder validen. De compensatie voor de hogere ziektekostenpremie die gevonden moet worden in een verlaging van de inkomstenbelasting heeft geen effect voor wie zijn boterham in het buitenland verdient. Wie rookt heeft last van verhoging van de tabaksaccijns en dat geldt ook voor andere indirecte belastingen. Wie de goederen en diensten waarop ze drukken niet gebruikt of die in het buitenland aanschaft heeft er geen last van.
Het CBS kan alleen met gemiddelden en grote aantallen werken maar als de mensen onvoldoende passen in de hokjes werkt het toch individueel allemaal heel anders uit dan bedoeld.
Er is dus geen alternatief voor bezuinigen op de ouderwetse manier, namelijk door als overheid gewoon minder uit te geven. En dan niet bezuinigen op de uitgaven die als ze nu niet worden gedaan later moeten worden ingehaald. Bezuinigen moet je op de niet productieve uitgaven van de overheid.
Dat betekent lonen en salarissen in de publieke sector omlaag, behalve daar waar je de geschikte mensen niet meer krijgen kunt als je ze niet genoeg betaalt. Minder uitkeringen en andere overdrachtsuitgaven en minder subsidies die in andere landen ook niet door overheden worden verstrekt.
Wat we nodig hebben is een ministerie voor bezuinigingen dat als meerjarig project alle bestaande overheidsuitgaven door gaat lichten. Vervolgens moet een nieuw en overzichtelijk systeem worden opzet om alle uitgaven te registreren zodat aan de politiek een aantal zinnige keuzes kan worden voorgelegd. Het is de politiek die de prioriteiten moet bepalen van de overheidsuitgaven, maar die dat op het moment niet kan omdat we domweg niet weten waar al het geld blijft.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in geld en economie, maatschappelijk, overheid. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s