De Raad voor de Volksgezondheid en Zorg.

De Kamer is in aanvaring gekomen met de RVZ over de wenselijkheid van grote fusies in de zorg. In het advies Schaal en Zorg maakte de Raad bezwaar tegen de gewijzigde opvattingen in de politiek over grootschaligheid in publieke instellingen. Die veranderde opvattingen betreffen niet alleen de zorg maar ook het onderwijs. Op beide terreinen hebben fusies niet de voordelen gebracht die er door de politiek en de deskundige adviseurs eerder van werden verwacht, maar de Raad blijft van mening dat kleinere zorginstellingen horen te fuseren.

De Kamer volgde in haar gewijzigde waardering de burgers, die al langer bezwaren had tegen de megastructuren waarmee zijzelf en hun kinderen werden geconfronteerd. De zware bestuursstructuren met diverse managementlagen werken bureaucratie in de hand en de massaliteit van de instellingen staat haaks op de behoefte aan persoonlijke betrokkenheid, die als noodzakelijk wordt ondervonden door patiënten.
Van de “marktvoordelen” die ons werden voorgespiegeld blijkt weinig te zijn terechtgekomen. De stijging van de kosten in de zorg en de achteruitgang van de kwaliteit in het onderwijs gingen door.
Het conflict tussen Kamer en Raad spitste zich toe op de fusies in de Zorg. De Kamer wil een toets voor dergelijke fusies en de Raad vond dat onzin.
De Raad kwam met de volgende argumenten voor de wenselijkheid van voortgaande concentratie in de zorg:
1. de ontwikkeling van de medische technologie
2. optimalisatie van de medische specialisatiemogelijkheden
3. de organisatorische “ketenvorming” die zo belangrijk is voor de patiënten en zoveel gemakkelijker te verwezenlijken binnen een grote organisatie dan tussen een veelvoud van kleinere.
4. het gebrek aan kwaliteit en controle in de kleinere organisaties.

Verder wees de Raad een aantal argumenten af die voor kleinere en/of gespecialiseerde klinieken worden aangevoerd. De gemakkelijkere bereikbaarheid van de kleinere eenheden wordt tegenwoordig ondervangen, aldus de Raad door de uitgebreidere medische functie van de ambulances, vooral als de aanrijtijden nog veder zouden kunnen worden verkort.

Het is duidelijk dat de Raad moeite zou hebben om voorbeelden te noemen waaruit de geldigheid van de door haar genoemde argumenten zou kunnen blijken. Een goed gebruik van de dure en moderne medische technologie wordt veel beter gegarandeerd in gespecialiseerde kleine klinieken dan door de vele doublures in de megaziekenhuizen[1]. Die werken vooral kostenverhogend zonder op landelijk niveau een specialisatie te bewerkstelligen die de zorg zou kunnen verbeteren. Hetzelfde geldt voor de mogelijkheden tot medische specialisatie. Een kleine gespecialiseerde kliniek, zoals bijvoorbeeld de Jan van Bremen kliniek voor reumatische aandoeningen in Amsterdam, werkt veel beter dan reumacentra in de drie megaziekenhuizen die Amsterdam telt. Een ander voorbeeld is het brandwondencentrum in Beverwijk. Werkt voortreffelijk, bespaart kosten en maakt soortgelijke afdelingen in megaziekenhuizen overbodig.
Dat de samenwerking tussen zorgverschaffers zo slecht is en dat het met name niet wil lukken om de IT systemen op elkaar af te stemmen is schandelijk en duidt op een tekort schieten van alle betrokkenen. In elk geval hebben de fusies van de laatste decennia dat probleem niet opgelost. De overheid is in haar toezichthoudende taak te kort geschoten en een flink deel van de verantwoordelijkheid daarvoor berust bij de twee ruziënde partijen, Kamer en RVZ. Ziekenhuishulp vervangen door beter uitgeruste ambulances is voorlopig wensdenken van de Raad. De laatste jaren zijn de aanrijtijden eerder toe dan afgenomen en met het verkeersbeleid van de overheid ziet het er niet naar uit dat daar snel verandering in komt.

Aparte klinieken voor besmettelijke ziekten zouden een belangrijke bescherming bieden voor andere zorgbehoevenden, met name voor ouden van dagen en andere mensen met weerstand problemen. Het aantal mensen dat doodgaat aan besmetting met bacteriën die vooral of uitsluitend in de grote ziekenhuizen voorkomen is niet gering en dat probleem wordt door de Raad zo goed als genegeerd. Dat veel bevallingen bijvoorbeeld nog steeds volkomen onnodig in dit soort besmettingscentra plaats vinden is eigenlijk niet verdedigbaar.

De RVZ heeft nu al tientallen jaren een beleid geadviseerd dat vrijwel kritiekloos door de politiek werd overgenomen en dat in geen enkel opzicht tot verbetering van de zorg heeft geleid. Het heeft wel aanzienlijk bijgedragen aan de groei van de medische kosten.
De politiek zou er goed aan doen om een grote schoonmaak te houden onder de Raden die mede verantwoordelijk zijn voor de ondoorzichtigheid van het overheidsbeleid en die de verbetering daarvan in de weg staan.

[1] In plaats van dat dure apparatuur 24 uur per dag in gebruik is, wordt het gebruik beperkt door het aantal medische handelingen – diagnose-behandelcombinaties – die de verzekeraar per zorgverstrekker wil vergoeden.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Gezondheid en welzijn. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s