Excuustruus.

Weet U wat een excuustruus in het Engels is? Dat woord bestaat daar niet. Een token female, vertelde iemand me, maar aan die uitdrukking kun je zo zien dat niemand die gebruikt . Dat komt omdat het fenomeen excuustruus zich in Engeland en Amerika niet voor doet. Er zijn in Angelsaksische landen meer vrouwelijke topfunctionarissen dan hier en die worden daar benoemd, gewoon omdat ze goed zijn en als dat niet zo is worden ze niet benoemd.
Een sociologe hier vroeg zich in haar column in de Volkskrant af hoe het komt dat er hier naar verhouding zo weinig vrouwelijke hoogleraren zijn en hoge functionarissen in het bedrijfsleven. Haar conclusie was dat het komt omdat de mannen in de benoemingscommissies andere mannen een kontje geven.
Ik heb wel eens in zo’n commissie gezeten en herinner me niet dat het zo ging. Wij vonden vrouwen in ons mannenwereldje juist prima. Echt bekwame mensen zijn sowieso zeldzaam, dus je neemt ze waar je ze vinden kunt.
Dat vrouwen weinig in die hogere functies terecht komen komt niet omdat ze er niet zijn, maar omdat de meeste bekwame vrouwen dat zelf niet willen. Dat daar toch zo vaak over geklaagd wordt, komt omdat vrouwen die de hoge functies wel graag willen zelf niet altijd zo vreselijk bekwaam zijn.
Verder klopt het wel, denk ik, dat als iets eenmaal zo is, dat mensen dan vaak het idee hebben dat het ook zo hoort. In dit geval betekent dat , omdat het een feit is dat mannen vanouds in de hoge functies zitten, dat iets dergelijks dan gemakkelijk de norm wordt. Mannen zowel als vrouwen vinden dat dan, ook al gaat dat onbewust en is het tegenwoordig niet politiek correct meer om het ook te zeggen.
Als er een statistische verdeling bestaat bij de bezetting van functies, die een genetische achtergrond heeft, komt er gemakkelijke een culturele voorkeur overheen, die dan het biologische gegeven versterkt. Maar dat het hier speciaal de mannen zijn die andere mannen een kontje geven, daar geloof ik niets van.
De meeste bekwame vrouwen zijn aardig en evenwichtig en weten heel goed wat ze van het leven willen. Dat is onder meer een gezin en kinderen en tijd om die kinderen op te voeden. Maar dat willen mannen toch ook, zegt U dan en het is toch niet meer dan redelijk dat mannen en vrouwen die samen kinderen krijgen ook evenredig tijd aan de verzorging en opvoeding besteden?
Dat is, zoals een filosoof U uit zou kunnen leggen, een uitspraak uit de categorie Sollen, niet uit de categorie Sein. Zij is normatief en niet feitelijk. Vrouwen wensen hun kinderen en hun gezin zelf te regelen. Ze vragen van de mannen in hun leven hulp, als dat kan, maar geen inmenging in het bestuur van de huishouding. Zij willen tijd voor zich zelf en voor hun kinderen, ongeacht wat die man wil en de idee dat die huishoudelijke verantwoordelijkheid tussen man en vrouw gelijkelijk gedeeld wordt spoort niet met de werkelijkheid en niet met de wensen van mannen en vrouwen. De kinderen en het huishouden zijn van de vrouw en de man deelt dat met haar. Zo zit het meestal.
Vrouwen krijgen hun kinderen meestal in een periode van hun leven die cruciaal is voor de carrière, de periode waarin beslist wordt wie wel kans maakt op de topfuncties en wie niet. Dan wordt de ervaring opgedaan die daarvoor nodig is en wie er dan niet full time is, valt meestal af.
Hogere functies vragen de hele mens. Dat is niet 100% van hun tijd, maar 100% van hun prioriteit. Wanneer de functie het vraagt moet even alles opzij. Dat gebeurt niet iedere dag, maar toch vaak genoeg om een verschil te maken. Terecht willen vrouwen met een gezin die eerste prioriteit bij hun kinderen leggen. Zouden ze dat niet doen, dan zouden ze falen als moeders en zouden ze als verantwoordelijke mensen eigenlijk beter geen kinderen kunnen nemen. Maar de vaders dan? hoor ik U al zeggen. Dat is dan weer Sollen en geen Sein. Als vrouwen niet genetisch met die prioriteit waren uitgerust dan zouden er geen mensen meer zijn, terwijl tijdelijk gebrek aan zorg van mannen lastig is, maar niet fataal.
Dat is niet iets dat op de sociologische faculteit wordt onderwezen, maar in de biologische subfaculteit maakt de evolutieleer een vast onderdeel uit van het curriculum. Daar kunnen de sociologen het gaan navragen.
Natuurlijk kent U allemaal in Uw buurt wel mannen die zorgzaam zijn, ook naast een drukke baan en die alles opzij zetten als dat nodig is voor hun kinderen. Een van mijn zonen is zelf zo’n soort vader en voor mijn kleinkinderen vind ik dat fantastisch, maar statistisch is één voorbeeld niet relevant. Neem een representatieve steekproef en U zult zien dat mannen in de leeftijdsgroep met opgroeiende kinderen met hun carrière bezig zijn en hun vrouwen met het gezin. Als U verantwoord onderzoek doet, zonder suggestieve vragen en als U politiek correcte antwoorden elimineert, dan zult U merken dat mannen en vrouwen het allebei zo willen.
De sociologe van het artikel is, denk ik, zelf een aardige en evenwichtige vrouw. Ik denk daarom ook eigenlijk dat ze heel goed weet, dat het ongeveer zit zoals ik hierboven beschrijf. Dat blijkt wel uit de passages in haar betoog, waarin ze de feiten manipuleert. Als ze beweert dat er meer mannelijke hoogleraren in deeltijd werken dan vrouwen en dat dus aan het bezwaar van deeltijdwerken niet zo zwaar moet worden getild, dan vertelt ze er niet bij dat voor veel mannen het hoogleraarschap een bijbaan is naast een full time baan ergens anders.
Dat geldt voor de meeste vrouwen die in deeltijd werken niet. Ze suggereert dat die deeltijd hoogleraren naast hun baan in het huishouden werkzaam zijn, maar dat is in meerderheid niet zo. De mensen met hoge functies in het bedrijfsleven zijn vaak ook de beste die je voor een hoogleraarschap kunt vinden. Dat zorgt voor al die buitengewone hoogleraren. Voor een full time hoogleraarschap komen de mensen niet, maar voor een bijzonder en part time hoogleraarschap wel.
Helpt dit soort misleidinkjes de schrijfster bij het bereiken van haar doel, meer vrouwelijke hoogleraren en andere hoge functionarissen? Niet zo lang geschiktheid het uiteindelijke criterium blijft. Geschiktheid voor topfuncties wordt niet alleen door cijfers op de middelbare school bepaald, zoals zij in haar artikel suggereerde. Bij geschiktheid voor topfuncties gaat het bovendien niet om de geschiktheid van de categorie mannen of vrouwen als zodanig. Het gaat om een top promillage binnen de twee categorieën. Als de verdeling van geschiktheid bij mannen een andere curve te zien geeft dan bij vrouwen, wat mij heel goed denkbaar lijkt, dan gaat alleen daarom al haar stelling niet op.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in maatschappelijk. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s