Minachting voor mensenlevens.

De Armeniërs zijn uit hun oude thuisland in Anatolië verdreven, zoals de Joden uit Europa. Er wonen geen Armeniërs meer in het land waar zij al in de vijfde eeuw voor het begin van onze jaartelling werden aangetroffen, in tijden toen Turken nog ver weg in Mongolië woonden. Het aantal door de Turken en Koerden vermoorde Armeniërs had ook qua aantallen Holocaust proporties, dus de term volkerenmoord is zeker op zijn plaats.
De wereldoorlogen, de Holocaust en de moord op de Armeniërs is wat ons aan slachtpartijen uit de twintigste eeuw op het netvlies zal blijven staan. Daar vallen de latere moorden in het voormalige Joegoslavië of in Tsjetsjenië bij in het niet. Bij de moord op de moslims in Srbrenica ging het om tienduizenden, niet om miljoenen. Darfoer en Zuid Soedan en de burgeroorlog in Kongo vallen in een aantal opzichten wel weer in die categorie, maar die slachtingen voltrokken zich niet op zo’n klein oppervlak en niet in zo’n korte tijd. Bovendien gebeurde het allemaal minder systematisch en doelgericht, met name in de Kongo. In Soedan is er weer wel sprake geweest van doelgerichte acties en de genocide aanklacht tegen de Soedanese president lijkt om die reden ook zeer gerechtvaardigd[1].
Genocide is een centraal probleem in de humanistische wereld. Niet in Afrika eigenlijk, evenmin als het dat in Zuid Amerika zou zijn. Dat is ook wel begrijpelijk, want die regio’s in de wereld kennen een heel hoog geboortecijfer, wat betekent dat ze aan evenredige sterftecijfers gewend moeten zijn[2]. Mensen gaan in dat soort landen dood aan natuurrampen, honger, ziektes en geweld. De samenstelling van de mix kan wel eens variëren, maar door de bank genomen begint het met honger en komen in het spoor daarvan de ziektes en het geweld. Natuurrampen zijn een categorie apart, maar de rest kan gezien worden als de gevolgen van overbevolking. Genocide is een extreem species van het genus geweld en het bijzondere karakter ervan is gelegen in de doelgerichtheid.
Het is duidelijk dat wij niet tegelijkertijd het menselijk leven als de hoogste te beschermen waarde kunnen zien en toestaan dat in de wereld genocide wordt gepleegd. Zouden wij dat wel doen dan zou als consequentie ook hier de eerbied voor het leven op den duur verdwijnen. Maar het zou ons minder moeten verbazen dan het doet dat men in de betrokken regio’s zo anders reageert. Ergens weten we dat natuurlijk ook wel en dat precies is ook de kern van onze speciale reactie op de Holocaust en op het conflict tussen Israël en haar buren in het Midden oosten. De Holocaust was een heel directe en bewuste aanslag op de grondslagen van onze cultuur, een cultuur waar Adolf Hitler naar eigen zeggen helemaal niets mee had[3].

[1] zij het niet erg opportuun, nu zonder hem de moordpartijen niet beëindigd konden worden. De processen van Neurenberg werden om soortgelijke redenen ook na en niet tijdens de tweede wereldoorlog gehouden.
[2] Dit soort demografische verbanden liggen mathematisch vast. Dat wij vroeger niet zo op de hoogte waren van het geweld in Afrika en Zuid Amerika komt niet omdat er toen op kleinere schaal gemoord werd, maar omdat het niet de aandacht had van de Europees/Amerikaanse publieke opinie. Er werd domweg niet over gepubliceerd. Dat mensen gewend zijn aan geweld wil niet zeggen dat ze er mee instemmen. Het betekent wel dat in landen waar het geweld endemisch is men er anders op reageert als hier, meer als op een onvermijdelijke natuurramp.
[3] Adolf Hitler heeft de eerste wereldoorlog als koerier tussen de loopgraven meegemaakt en heeft daar wat hij aan eerbied voor mensenlevens had verloren. Haat voor degenen die hij voor die oorlog verantwoordelijk hield is daarvoor in de plaats gekomen. Hij was een nationalist uit de oude Habsburgse monarchie, waar men etnisch dacht en daarnaast een sociaal darwinist. Homo homini lupus had voor hem geen pejoratieve betekenis. Hij geloofde in een strijd der volkeren, waarbij de beste diende te winnen. Het humanisme zag hij als bedreiging voor de Duitse nationale cultuur, de Duitse etniciteit, die in de voorafgaande eeuw haar suprematie in de Habsburgmonarchie verloren zag gaan ten gevolge van het humanisme van de Habsburgers.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in geschiedenis. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s