Emissierechten.

Het systeem van emissierechten om de uitstoot van broeikasgassen te verminderen komt uit Amerika. Terwijl Europa zich bezig hield met het weinig effectieve Kyotoverdrag, werd in de VS de emissiehandel op poten gezet en het werkt daar. Niet gemakkelijk, want het vereist een zekere politieke hardheid en een nauwgezette controle, maar als je die twee hebt is het een fraai en efficiënt systeem.
In Europa is alles wat uit Amerika komt intussen verkeerd, dus U zult niet vlug lezen waar het idee vandaan komt, maar Europa heeft het overgenomen omdat het in principe het meest effectieve middel tegen de uitstoot van broeikas gassen is. In het kort komt het hier op neer: wie vervuilt betaalt, wie meer vervuilt betaalt meer. Per industrievestiging wordt berekent wat de uitstoot mag zijn. Dat is de limiet en beneden de limiet is de uitstoot gratis. Voor alles wat meer uitgestoten wordt moet men betalen. De rechten die men heeft om tot de limiet uit te stoten mogen worden verhandeld. Dat doet men als men voor de rechten meer kan krijgen dan het bedrijf zelf ten koste moet leggen aan de vermindering van de uitstoot. Voor de rechten per hoeveelheid CO2 en andere milieuvervuilende gassen bestaat een markt. Op die markt koopt men wat men te kort komt en waar men zelf meer kosten voor zou moeten maken dan de prijs van de emissierechten. Op het eerste gezicht lijkt het wat vreemd, een recht om te vervuilen, maar in feite betekent het dat de vermindering van de CO2 uitstoot daar plaats vindt waar dat het goedkoopste en dus het effectiefste kan.
Het vereist wel dat men zich strikt aan de regels houdt. De limiet berekeningen moeten realistisch zijn en de uitstoot meting nauwkeurig. Het is geen systeem voor de ontwikkelingslanden. Daar bestaat per definitie geen overheid die voldoende toezicht houdt, maar in Europa zou het moeten kunnen. Maar Europa is Amerika niet. Politieke hardheid is hier een onbekend begrip. De EU heeft op grote schaal uitzonderingen gemaakt, d.w.z. buiten de markt om aan de ergste vervuilers gratis emissierechten verstrekt, zin de hoop dat ze in Europa blijven en niet vertrekken. Ieder die door het nieuwe systeem zijn kosten met meer dan 5% zag stijgen en tegelijk voor meer dan 10% van zijn omzet afhankelijk was van export buiten de EU kreeg de gratis rechten. Dat bleek te gelden voor 90% van de grootste vervuilers. De fabrikanten van staal, kunstmest en papier werden en bloc vrijgesteld.
Dat is het verschil tussen Europa en Amerika. Hier praten we en daar doen ze.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in europa. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s