Apartheid.

Het competente apartheidsregime, dat van Zuid Afrika het meest welvarende land van Afrika had gemaakt voor zwarte en blanke bewoners, is aan het discriminatie taboe ten onder gegaan. Het ANC, dat net als Hamas op de lijst van terroristische organisaties had horen te staan, kreeg de macht op een presenteerblaadje aangeboden en is sindsdien druk bezig om van de republiek een soortgelijke puinhoop te maken als de andere zwarte staten bezuiden de Sahara .

Wie zelf dat regime van dichtbij heeft meegemaakt zal er overigens niet met veel genoegen aan terug denken. Het was een mislukte poging van de naoorlogse blanke bevolking om een democratisch regime te combineren met het ontnemen van politieke en maatschappelijke rechten aan de hele zwarte bevolking. Ook aan degenen die daar, zoals Nelson Mandela, net zo geschikt voor waren  waren als de blanken. Dat lukte tot op zekere hoogte zolang het mogelijk was om het land van de rest van de wereld te isoleren, maar het was afgelopen toen de televisie werd ingevoerd en daarmee voor alle inwoners een raam op de wereld werd geopend. Apartheid was rechtstreeks tegen het zere been van de naoorlogse mensenrechten. Een op huidskleur en etnisch onderscheid gebaseerd politiek regime was in het Westen na de nazi’s anathema geworden en die omslag had met succes geleid tot de dekolonisatie van Azië en van de rest van Afrika. Zuid Afrika baseerde haar apartheid op haar wens een westerse samenleving te handhaven voor een minderheid van blanken tussen een meerderheid van zwarte en gekleurde mensen. Dat ideaal bevatte sinds 1945 een innerlijke tegenstelling. Een humanistische en democratische rechtsstaat verdraagt de discriminatie niet die aan de apartheid ten grondslag ligt. Daar kwam bij dat de Zuid Afrikaanse welvaart als een magneet werkte op de bevolking van de arme buurlanden en dat de maatregelen om de illegale immigratie in te dammen de humanistische idealen nog verder ondermijnden. Dat laatste is onder het nieuwe regime overigens niet anders geworden dan het onder de apartheid was.

De welvaart in het oude Zuid Afrika was afkomstig uit de vreedzame westerse samenleving die daar kunstmatig overeind gehouden werd. Sinds die samenleving onder de druk van de gelijkheidsidealen en de demografische verhoudingen aan het afbrokkelen is gaat het ook achteruit met de welvaart. In de beginjaren van het nieuwe regime werd dat gecamoufleerd door de opheffing van de boycotmaatregelen en de nieuwe stroom investeringen van buiten. Het mismanagement van het ANC regime is daar nu een einde aan het maken. Het apartheid Zuid Afrika had niet alleen de hoogste welvaart maar ook het beste onderwijssysteem voor zwarten van zuidelijk Afrika, tot een ANC boycot daar nog tijdens het oude regime een einde aan maakte. Aan het onderwijs en de welvaart voor de armsten is na de apartheid niets verbeterd. Tegelijkertijd baadt de corrupte top van de ANC in weelde, zonder daar een adequate prestatie tegenover te stellen. De politieke machtstrijd tussen Zuma en Mbeki was er niet een van bekwaamheid tegen corruptie, die door de corruptie werd gewonnen. Zo wilde de oude anti-apartheidsbeweging dat graag voorstellen, maar dat was niet zo, al speelde het wel degelijk een rol dat de ANC top haar corrupte belangen veiliger achtte bij Zuma. Nbeki werd afgerekend op zijn onvermogen om het lot van de zwarte bevolking te verbeteren en qua corruptie en criminaliteit was het eerder een strijd te noemen tussen kwaad en erger. Wat nu in Zuid Afrika gebeurt is in wezen hetzelfde als wat wij zien in Afghanistan en het Midden Oosten. Een democratische rechtsstaat is niet iets dat van buitenaf op een samenleving kan worden geplakt. Is de samenleving niet humanistisch en democratisch, dan wordt het heersende regime dat niet omdat het door een meerderheid van de bevolking is gekozen. Democratie hoort van binnenuit te komen. Export van democratie is het paard achter de wagen spannen, dat is nu wel gebleken.
Het apartheidsregime was als idee zo gek nog niet. Wanneer het niet de grondfout had gemaakt om de toegang tot de aparte samenleving aan de huidskleur te koppelen, dan had het een leerschool kunnen worden voor een effectief beschavingsoffensief in heel zwart Afrika. One man one vote in een samenleving gebaseerd op geweld in plaats van recht, geeft de macht aan criminelen. Het is een vloek voor het zwarte continent. Een vreedzame samenleving, waar de leiding toegankelijk is voor iedereen die bereid is de daarbij behorende discipline op te brengen en niet voor de rest, dat is waarschijnlijk de enige mogelijkheid om er van Afrika of Zuid Amerika nog wat te maken.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in afrika, geschiedenis. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s