Rebellie in het Midden Oosten.

De Nederlandse media bekijken Syrië door een te Europese bril. Wie serieus denkt dat Bashar Assad een soort Adolf Eichmann is om daarmee de bloedbaden in Syrië te kunnen verklaren, die heeft geen idee hoe de hazen lopen in het Midden Oosten. Assad is geen misdadige president die een regime heeft gecreëerd naar zijn beeld en gelijkenis en vervolgens het land is gaan terroriseren met zijn bende.
Syrië is een criminogene samenleving, net als al die andere Arabische landen. Daar handhaaft hij zich, zo goed als hem dat mogelijk wordt gemaakt. Bashar Assad was liever oogarts in Londen dan president in Damascus, toen hij het nog voor het kiezen had. Ik denk niet dat de opstand ooit een kans zou hebben gehad als Bashar net zo meedogenloos was geweest als zijn vader of als zijn beide broers. Het een vergissing om te denken dat fatsoenlijke mensen een land noodzakelijk beter besturen dan hardhandige boeven. Dat hangt van het land af. Syrië was beter af met vader Hafiz dan met zoon Bashar. Die dertig duizend doden van Sr. in Homs zijn intussen nog geen tien percent gebleken van het aantal doden in de Syrische opstand, die Obama zo stoer heeft ondersteund. Bashar is in aanleg een fatsoenlijk mens en hij doet zijn best.
Hij en Israël hebben een gemeenschappelijk belang bij het uitschakelen van de opstandige Soennieten, die door Qatar en Turkije worden gesteund. Maar het regime Assad heeft voorlopig een nog groter belang bij het onderhouden van de betrekkingen met Iran en de Iraanse protegé in de regio, Hezbollah. Dat Israël wil voorkomen dat chemische wapens in handen van de rebellen vallen, ook als daarvoor acties moeten worden ondernomen in Syrië, is begrijpelijk. Dat zal zeker een van de redenen zijn geweest waarom het regime in Damascus zo gemakkelijk heeft ingestemd met het Russische voorstel tot het vernietigen van zijn chemische wapens. Misschien dat het nieuwe Amerikaanse bewind meer begrip heeft voor het evenwicht in het Midden Oosten dan Hillary Clinton en Barack Obama. De vroege Amerikaanse steun aan de opstandelingen heeft de situatie daar, die toch als labiel was, een stuk warriger en gevaarlijker gemaakt. De Egyptische regering van Morsi heeft onder zware Amerikaanse druk wel bemiddeld in de mini oorlog tussen Israël en Hamas, maar erg gerust op de houding van de Moslimbroeders kon Israël niet zijn. Gelukkig heeft het Egyptische leger intussen ingegrepen en de islamisten in Egypte buiten spel gezet.
De VS hebben ingezien dat rust en een minimum soort van rechtsstaat voor Egypte belangrijker zijn dan een democratisch gekozen regering. Belangrijker in elk geval dan een regime van moslim fanatici dat met steun van het minst ontwikkelde deel van de bevolking iedere vooruitgang in het land blokkeert en de vrede in de regio bedreigt.
Israël, aan de andere kant, heeft er goed aan gedaan zich zo weinig mogelijk te bemoeien met haar buren, maar er op toe te blijven zien dat de terroristen hun handen af houden van wapens die de wereldvrede kunnen bedreigen. Dat belang heeft het land gemeen met Amerika en Europa en het zou goed zijn als men zich over dat fenomeen in Washington, Berlijn en Londen wat meer zorgen over zou maken. Tenslotte zijn Gaza en Zuid Libanon nog steeds een gevaarlijker bron van terrorisme dan Mali.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Midden Oosten. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s