Marcel Kurpershoek, Arabist.

In Syrië wonen meer minderheden dan in de andere Arabische landen. De belangrijkste zijn de Alawieten (2,8 miljoen), Christenen (2,6 miljoen, te verdelen in Armeniërs, Arameeërs, Assyriërs en Grieken); Druzen (800 duizend), Koerden (2,3 miljoen), Jezidi’s,( > 700.00), Palestijnen (400 duizend), Sjiieten (270 duizend), Turkomannen (1,5 miljoen) en Tsjerkessen, (150.000). Samen vormen ze ongeveer de helft van de bevolking.
Al die minderheden worden bedreigd door een bloeddorstige meerderheid van Soennitische Arabieren, die tegen het bewind van Assad in opstand is gekomen. Maar men kan het ook wel omgekeerd zien, dat de Soennieten in Syrië door een Alawietische minderheid worden overheerst en bedreigd.
En inderdaad heeft de vader van de tegenwoordige president Assad, amper een generatie geleden, een groep van 20.000 moslimbroeders afgeslacht in Hama, gedurende een soortgelijke opstand als er nu in Syrië plaats vindt. Die 20.000 is aan de andere kant nog geen 10% van het aantal slachtoffers dat de opstand van de laatste vijf jaren heeft gekost. Dat die zo veel slachtoffers telt komt omdat Bashar in het begin weigerde om even hard op te treden als zijn vader indertijd. Daar kan achteraf niemand erg gelukkig mee zijn. Het lijkt wat bizar om hier van een zachte heelmeester te spreken, maar in feite was iedereen beter af geweest als hij de opstand meteen krachtig had onderdrukt, net als zijn vader in zijn tijd. Niet wanneer hij zoiets in een beschaafd land zou hebben gedaan maar wel in een land als Syrië. Daar is dat, precies zoals Kurpershoek zegt, het minste kwaad.
Marcel Kurpershoek is diplomaat, Arabist en Midden Oosten specialist. Hij schreef in de NRC over de Syrische opstand en plaatste die in de wereldsituatie van dat moment.
Hij heeft het niet erg op Assad, die hij er van beschuldigt zijn eigen volk te vermoorden. Het extremisme van Isis en al-Nusra ziet hij als een reactie op Assad, een reactie die uit wanhoop is geboren.
Toch is het niet Assad die deze opstand is begonnen. Het zijn de moslimbroeders die net als in Gaza in Syrië strijd gingen voeren vanuit de woonwijken en dus over de hoofden heen van de burgerbevolking. Het blijft een raadsel waarom het westen zo massaal partij gekozen heeft voor de soennitische moslims, die immers overal waar zij het in de wereld voor het zeggen hebben geweld en criminaliteit om zich heen verspreiden. Dat de minderheden in Syrië ten koste van alles willen voorkomen dat de Soennieten de strijd gaan winnen is daarom wel begrijpelijk.
Voor ons is het moeilijk om te kiezen in Syrië want de strijdende partijen deugen daar overduidelijk allebei niet. De Nederlandse bevolking kiest dan ook niet. Acties voor Syrische vluchtelingen krijgen de mensen niet in beweging en ofschoon de media hun best doen geweld van Syrische asielzoekers zo veel mogelijk onder de korenmaat te houden, zijn ze bij onze bevolking niet populair. Hoe minder we er hier krijgen hoe beter, vinden de meesten. Maar onze overheid vindt dat zij niet achter kan blijven bij de andere Europese landen en laat de criminele vluchtelingen toe.
Kurpershoek is van mening dat de opstand in Syrië niet een van buiten aangestookt vuur is, maar een uitvloeisel van de Arabische Lente. Ik denk dat het een het andere niet uitsluit. De opstand is begonnen na de eerdere brood oproeren in de Maghreb en Egypte, maar hij is zeker van wapens en geld voorzien vanuit Turkije en de Olielanden. Hij is ook zeker gericht tegen de minderheden die in de ogen van de Salafisten het ware geloof bedreigen.
Kurpershoek beklaagt zich er nu met terugwerkende kracht over dat hij in de tachtiger jaren, toen hij in Damascus was gedetacheerd, door het ministerie werd aangemaand zich niet in het openbaar tegen het toenmalige Syrische regime uit te spreken. Het illustreert de diplomatieke kwaliteiten van de man, dat zo’n waarschuwing nodig was. Als vertegenwoordiger van je land hoor je de belangen van het thuisfront te verdedigen en niet je gevoelens de vrije loop te laten.
Kurpershoek meent nog steeds dat een vreedzame oplossing van het conflict mogelijk is zolang maar vast staat dat Bashar al Assad aftreedt en naar het buitenland vertrekt. Wie niets liever zou willen dan dat is Assad zelf. Die was veel liever in Londen gebleven om oogarts geworden. Zeker liever dan zijn vader op te moeten volgen. Maar hij werd door zijn familie geprest om zijn verantwoordelijkheden niet te ontlopen. Als hij nu zou vertrekken zou meteen iemand anders uit zijn omgeving zijn rol overnemen en als dat Maher al-Assad, Rifaat Ali al-Assad of Zouheir al-Assad zou zijn is dat geen enkele reden om blij van te worden.
Kurpershoek is door zijn Arabische opleiding en zijn carrière in het Midden Oosten een deskundige geworden op het terrein van criminogene staten. Syrië is er daar een van, maar het Midden Oosten is ervan vergeven. Met al zijn ervaring en kennis geeft hij geen weg aan waarlangs een vreedzame oplossing in Syrië zou kunnen worden gevonden, behalve dan pressie door Rusland. Dat gaat het dus niet worden en ik denk ook niet dat er een andere oplossing uit de bus komt, dan een militaire overwinning van een van beide partijen. Dat wij met onze humanitaire bombardementen aan de vrede hebben bijgedragen lijkt mij een misvatting te zijn.
Als we er voor kunnen zorgen dat we Israël steun blijven verlenen tegen de regimes in haar nabijheid dan zouden we voor de rest eigenlijk het beste onze handen af kunnen trekken van het midden oosten.
Ik vond het een geweldig idee van onze regering om een stuk grond te pachten in Marokko om daar de vluchtelingen uit het Midden Oosten naar toe te sturen. Het zal misschien wat duurder zijn om ze daar goed te verzorgen dan om dat hier in Nederland te doen, maar dat moeten we er voor over hebben. Die mensen opvangen in hun eigen Arabische wereld heeft alleen maar voordelen. Ze kunnen er hun eigen taal blijven spreken, hoeven niet in een westerse samenleving te integreren en hebben er geen last van Eritreeërs en andere lotgenoten-asielzoekers. Wij hebben tegelijk ook minder last van ze en dat is dus in alle opzichten een goede oplossing.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Midden Oosten, oorlog. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s