Een Gans bij het NIOD.

Sinds Lou de Jong weg is bij het NIOD heb ik niet zo veel meer op met de publicaties van dat instituut.
Vier jaar geleden[1] stond er een nogal opvallend stuk van een Mevrouw Gans in de Volkskrant, waarbij vermeld werd dat zij als buitengewoon hoogleraar bij het NIOD werkzaam was.
Haar onderwerp was antisemitisme of het omgekeerde daarvan, iets wat zij filosemitisme noemde. Meer in het bijzonder ook de rol die daarin door Wilders wordt gespeeld. Wilders identificeerde zich volgens haar alleen met het meest rechtse deel van de Israëlische samenleving. Wilders’ betrekkingen met het Vlaams Belang en het Front National wezen erop dat hij zich in het milieu van antisemieten thuis voelde terwijl, ook omgekeerd, antisemieten tot zijn aanhang behoren. Het is Gans waarschijnlijk ontgaan dat Marine Le Pen bezig is het Front National te hervormen, wat er toe zal lijden dat zowel de naam als het antisemitisme die met haar vader verbonden zijn, uit de beweging zullen verdwijnen.
Wat een filosemiet is weet ik niet precies en mevrouw Gans geloof ik ook niet. Er zijn sinds de tweede wereldoorlog nogal wat mensen die een hekel hebben aan antisemitisme en misschien bedoelt ze dat. Maar dat past dan weer niet bij haar twijfel of Wilders toch niet een soort antisemiet is. Misschien ziet ze filosemitisme als een blinde voorkeur voor Israël, een soort partij trekken bij het conflict tussen Joden en Arabieren in het Midden Oosten. Wilders’ schijnbare sympathie voor Israël ziet ze als een politieke move ter ondersteuning van de antimoslim beweging. Dat is een beweging die in de ogen van veel progressieven een andere etniciteit tot slachtoffer kiest dan de nazi ‘s maar zich verder in weinig onderscheidt van het oude antisemitisme.
Maar voor een historica is er hier wel sprake van weinig feiten en veel veronderstellingen en een opvallend gebrek aan een consistente redenering.
De feiten zijn dat antisemitisme endemisch was in het West Europa van voor de Tweede Wereldoorlog. Niet alleen in Duitsland, maar ook in landen als Frankrijk, Engeland of Nederland. Het is verder een feit dat door de schok van de Holocaust antisemitisme eerst in de taboesfeer is geraakt en later bij de jongere generaties verdwenen is. Men treft het nu alleen nog aan bij een aantal folkloristische neonazi groeperingen. En bij de moslims natuurlijk.
In Afghanistan meent men nog steeds dat het jonge meisje, dat ze daar hebben geprobeerd te vermoorden, gedood moest worden omdat ze het geweld in de moslimwereld had afgekeurd en ze gelijkberechtiging vroeg voor vrouwen. Waarschijnlijk ook omdat we haar daarvoor in het westen geëerd hebben en we haar vervolgers hebben bekritiseerd.
Wij hebben hier de stellige indruk dat de islam gewelddadig is en vinden ondersteuning voor die opvatting bij de gebeurtenissen in de Arabische Lente, in Syrië, Libië, Eritrea, Aden en Egypte. En voor die tijd al bij de oorlogen in Irak en Afghanistan, de aanslagen in New York, Madrid en Londen, de vervolging van andersdenkenden op andere moslimplaatsen in de wereld en niet te vergeten de criminaliteit van moslims in ons eigen land.
Uit ieder onderzoek blijkt dat in de publieke opinie die opvatting breed gedeeld wordt. Maar in progressieve kringen die leiding willen geven aan de openbare mening in dit land vindt men dit soort pauschal oordelen over een godsdienst en haar aanhang ongewenst. Dat is een normatief oordeel dat haaks staat op de feitelijke constatering dat waar moslims leven geweld nooit ver weg is. De moslimcultuur is gewelddadiger dan de onze en die moeten we dus als het even kan hier niet hebben. Wilders geeft politiek uiting aan die opvatting. Dat mag hij. Weliswaar niet van de rechters Elianne van Rens, Hendrik Steenhuis en Sijbrand Krans, maar wel van onze grondwet en het merendeel van de fatsoenlijke mensen in ons land. De feitelijke constatering dat we te veel Marokkanen hebben in dit land is geen belediging van een bevolkingsgroep en geen aanzetten tot haat.
Het OM heeft besloten Wilders voor de tweede keer te vervolgen, daarbij uitgaande van de opvattingen van Mevrouw Gans terwijl het in eerste instantie nul op het rekest had gekregen. Dat was dus bis in idem. Wilders werd in eerste instantie vrijgesproken van beledigen en haatzaaien, ofschoon hij ook toen al duidelijk had laten blijken minder Marokkanen in Nederland wenselijk te vinden en een paar miljoen Nederlanders dat met hem eens bleken te zijn. Wilders roept niet op tot geweld hij is het slachtoffer van bedreigingen met geweld en is alleen met bewakers om hem heen in het openbaar te zien. Dat is gelegitimeerd door Elianne van Rens, Hendrik Steenhuis en Sijbrand Krans en het is droevig dat Nederlandse rechters dat voor hun rekening durven te nemen.
Het is de houding van dit soort progressieve rechters die maakt dat Mevrouw Gans van alles over Wilders durft te zeggen, terwijl het eigenlijk toch haar uitingen als politiek correcte prietpraat dienen te worden aangemerkt.

[1] 8/8/13

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in maatschappelijk, Nederland, overheid, recht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s