Europa en haar allochtonen.

Iedereen lijkt tegenwoordig van mening te zijn dat het oude politieke onderscheid tussen links en rechts niet langer bruikbaar is. Het is in elk geval niet meer zoals vroeger links werknemers en rechts werkgevers, maar misschien nog wel links meer overheid en rechts meer particulier initiatief.
Wat de samenleving en de politiek tegenwoordig veel eerder verdeelt, zijn de begrippen progressief en conservatief. Progressief is de heersende humanistische ideologie waarvan het kenmerk is de zorg voor het minder bedeelde individu, terwijl tegelijk dat minder bedeeld zijn voor een groot deel bepaald wordt door de groep waartoe men de minder bedeelde rekent. Conservatief is zorg voor de samenleving als geheel en een zekere ondergeschiktheid van de belangen van individuen aan die van de samenleving. Ik meen niet dat conservatief nu echt een veel gebruikte term is, veel minder dan progressief in elk geval, maar het is het logische tegendeel van progressief. Zoals in de politiek gebruikelijk definiëren politieke richtingen elkaar.
Het probleem van de immigratie naar Europa vanuit Afrika en Arabië kan in elk geval heel goed benaderd worden vanuit deze twee begrippen. Nederland en de andere West Europese landen hebben sinds de tweede wereldoorlog overwegend progressieve regeringen gehad, wat samenhing met de dominantie van de progressieve of humanistische ideologie. Dus ook als er liberale of christendemocratische partijen aan de macht waren, die als conservatiever gelden dan socialisten en milieupartijen, werd er een progressief beleid gevoerd. Overal is in die naoorlogse jaren het sociale stelsel opgebouwd waardoor iedereen, ook als hij niet kon werken, een gegarandeerd levensminimum had. Overal is de bemoeienis van de overheid uitgebreid en overal werd de privacy van het individu belangrijker gevonden dan de vergrote kans op misbruik van al die overheidsvoorzieningen, die er een gevolg van was.
Toen men in de veel minder welvarende gebieden in Afrika en Arabië in de gaten kreeg dat aanwezigheid in Europa een garantie meebracht voor levensonderhoud, kwam de stroom immigranten op gang. Nog maar een paar jaar geleden zei de Duitse bondskanselier nog optimistisch: ‘wir schaffen das’. Intussen is duidelijk dat de potentiële stroom zo groot is, dat hij niet meer te verwerken valt. Het opvallende daarbij is dat ook veel allochtonen intussen die mening zijn toegedaan.
Degene voor wie de Europese verzorgingsstaten waren opgericht, zeg maar de autochtone minder bedeelden, merkten het eerste en het hardste dat de immigratie van niet-westerste allochtonen[1] de bestaande samenleving ontwrichtte. Zijn waren degenen die de buurten ontvluchtten waar de overheid de meeste vrijgekomen huizen toe wees aan nieuwkomers. Zij moesten hun uitkeringen delen met de allochtonen en zij zaten in de trams waar de allochtone tasjesrovers hun slag sloegen.
Niet alleen de Duitse en Zweedse[2] regeringen hebben er alles aan gedaan om de nieuwkomers de best mogelijk behandeling te geven die ze in huis hadden, ten koste van de eigen bevolking. Ook in landen waar het minder spectaculair is fout gelopen, zoals bij ons in Nederland, hebben de overheden grote delen van de eigen bevolking van zich vervreemd en groeit de aanhang van wat wij vroeger xenofoben zouden hebben genoemd[3].
Het valt intussen niet meer te ontkennen, dat de autochtone en allochtone bevolkingsgroepen helemaal niet integreren, maar integendeel steeds verder uit elkaar lijken te groeien en dat de progressieve overheden in wezen met de handen in het haar zitten. Ze hebben geen idee meer hoe ze het aan moeten pakken zonder met hun eigen ethische beginselen in de knoei te raken.
Toch zijn een paar elementen van een mogelijke aanpak duidelijk. Het eerste daarvan is dat we het niet allemaal op eigen houtje moeten proberen. Doen we dat, zoals de Engelsen het nu gaan doen met hun Brexit, dan valt de EU uit elkaar en dat is het welvaartspaard achter de wagen spannen.
In de tweede plaats moeten we ons goed realiseren dat het een project is met de kosten en de omvang van een wereldoorlog.
In de derde plaats hoeven we niet te rekenen op medewerking van Turkije, Marokko en al die andere landen waar onze allochtonen ooit vandaan kwamen. Die medewerking komt er niet.
In de vierde plaats zal ieder oplossing inhouden dat het niet te integreren allochtone volksdeel lijfelijk het continent zal moeten verlaten.
De voor de hand liggende oplossing is de vestiging van een enorm opvangcentrum voor allochtone bewoners van Europa ergens in het grensgebied van Mauritanië en Marokko. De EU moet zich verplichten daar een welvarende vestiging van te maken waar iedereen die de handen uit de mouwen steekt een goede boterham kan verdienen. Wie dat niet wil mag weer vertrekken naar het land van zijn keuze, alleen niet naar Europa. Het is mogelijk maar niet waarschijnlijk dat Marokko of Mauritanië zich tegen de vestiging zal verzetten, maar niet gewapenderhand, want dat zou suïcidaal zijn.
Een bijkomend voordeel van een dergelijke vestiging die door Europa overeind zal worden gehouden is dat zij in hoofdzaak bemand zal worden door Afrikanen en moslims, door hetzelfde soort mensen met andere woorden die nog steeds het leeuwendeel vormen van de immigratiestromen. Wat daar aan nieuwe immigranten uit Afrika en Arabië bijkomt kan de kunst van de westerse samenleving daar afkijken, maar op een manier die al min of meer pasklaar gemaakt is voor hun thuislanden. Dat beteken dat dit grote project ook een vorm van effectieve ontwikkelingshulp kan worden.
Als in heel West Europa serieus werk gemaakt wordt van deze vorm van remigratie dan heeft dat nog twee bijkomende voordelen. Het zal een stimulans vormen voor de allochtonen die daar toe in staat zijn om alsnog te integreren. Het zal met name een flinke rem blijken te zijn op de criminaliteit en de vervroegde schoolverlating, twee samenhangende aspecten van een mislukte integratie. Het zal daarnaast Europa een stimulans geven om op een ethisch verantwoorde manier een groot en niet gewelddadig project tot stand te brengen. Een vreedzaam alternatief voor de burgeroorlogen die we beslist gaan krijgen, als we bij de pakken neer blijven zitten.

[1] Onder niet westerse allochtonen te verstaan mensen van niet westerse komaf, die zich als groepen in de Europese landen gevestigd hebben. Hoeveel generaties geelden hun voorouders hierheen gekomen zijn is daarbij niet van belang. Van belang is de on-Europese cultuur.
[2] Frankrijk is een geval apart. De grote kolonie Algerijnen in dat land is een verlaat gevolg van de Algerijnse oorlog en ook veel andere Afrikaanse en Aziatische immigranten zijn Franse staatsburgers uit de voormalige koloniën. Je zou die kunnen vergelijken met Nederlanders van Indonesische afkomst die hier ook niet als allochtonen worden beschouwd.
[3] Tegenwoordig gebruiken we allerlei negatieve kwalificaties wat minder dan een paar decennia geleden, omdat er al genoeg tegenstellingen zijn in de samenleving, die we niet bewust nog eens willen aanwakkeren.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in afrika, ethiek, europa, maatschappelijk, Midden Oosten. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s