Antiglobalisten.

De antiglobaliseringsbeweging volstaat met zich uit te spreken tegen een geglobaliseerde industriële samenleving. Zij stelt geen maatregelen voor die er toe zouden leiden dat het gestelde doel kan worden bereikt en de globalisering ongedaan kan worden gemaakt.
Haar bezwaren richten zich tegen vanuit het westen aangestuurde productie-eenheden in derde wereldlanden, zowel agrarische als industriële. De belangrijkste productie-eenheden zijn de mijnen en boorinstallaties, de meest voorkomende eenheden zijn de boerderijen of landerijen in derde wereldlanden waar voor de export wordt geproduceerd. De achterliggende gedachte is dat alles wat dient voor gebruik of consumptie in het westen ten koste gaat van de mensen in de derde wereld en dat die mensen aan de producten die vanuit het westen naar de derde wereld komen eigenlijk niets hebben. Of de antiglobaliseringsbeweging gelijk heeft met haar stellingen laat ik in het midden. Waar ik het over zou willen hebben is hoe je zou kunnen bereiken dat de wereldhandel en productie zich uitsluitend tot de geïndustrialiseerde landen zouden beperken en wat de gevolgen daarvan zouden wezen voor het westen en de derde wereld.

Voor het westen zou het in de eerste plaats betekenen dat hydrocarbonaten als belangrijkste bron van energie zouden moeten worden vervangen. Weliswaar hebben we op het westelijk halfrond nog belangrijke olie en kolenreserves, maar die zijn onvoldoende om op termijn van meer dan enige tientallen jaren in alle energiebehoeften te voorzien en zijn bovendien broodnodig voor de chemische industrie. De tar sands, een soort asfaltproduct en in grote hoeveelheden aanwezig in onder meer de Canadese provincie Alberta, bieden nog voor een halve eeuw langer energie, maar de winning is te duur in verhouding tot het alternatief: kernenergie op basis van kernsplitsing van verrijkt uranium.

Uranium is er voldoende en een afvalverwerking die voor de eerstvolgende duizend jaar voldoende veilig is, lijkt een technisch oplosbaar probleem. Dat we dat alternatief niet al gebruiken komt omdat het in verhouding tot olie te duur is, waardoor de investeringen niet rendabel te maken zijn, en omdat de publieke opinie vooroordelen heeft tegen het gebruik van kernenergie.
Daar is misschien met gerichte public relations campagnes wel iets te doen[1], maar voor het eerste hebben we een definitieve boycot van de olie uit de Islamitische landen nodig. Of die nu door de antiglobalisten of door een oorlog in het midden oosten wordt uitgelokt, in beide gevallen zou dat een blessing zijn in disguise. Op korte termijn heel slecht voor de conjunctuur, maar op lange termijn een noodzakelijke beslissing die we zonder een dergelijke dwang waarschijnlijk nooit zouden nemen.

Het ontbreken van andere delfstoffen uit de derde wereld is een probleem voor een paar zeldzame metalen, die in kleine hoeveelheden nodig zijn , met name ook in de chipindustrie en die als zodanig moeilijk vervangbaar zijn. Het merendeel van de benodigde delfstoffen produceren we in voldoende hoeveelheden zelf. Het zou wat nieuwe technologieën nodig maken maar verder waarschijnlijk geen grote verschuivingen met zich meebrengen. De landbouwproducten zijn praktisch allemaal te vervangen door hier gekweekte producten en wat we niet kunnen vervangen daarmee zullen we het zonder moeten doen en dat zal waarschijnlijk wel lukken. Tenslotte is de handel met de derde wereld maar 20% van de wereldhandel en daar zit nog een belangrijk deel uitbestede productie en oliehandel in.

Veel belangrijker dan de gevolgen voor de industriële wereld zouden de gevolgen zijn voor de derde wereld, waaronder in grote lijnen te verstaan de subtropen en de tropen. Delen van Afrika, Zuid Oost Azië en Zuid Amerika kunnen zich zelf niet voeden, het ontbreekt hun aan voldoende medische faciliteiten, waaronder vooral hygiëne en medicijnen. Het grootste deel van de mobiliteit en de infrastructuur zal daar in verval raken als de handel met het westen wegvalt. Ze hebben nu al een structurele werkloosheid, zichtbaar en verborgen, van vaak meer dan vijftig procent van de bevolking, die door het wegvallen van de afzetgebieden in het westen alleen maar groter zal worden. Liefdadigheid is geen alternatief voor ontwikkeling en industrialisatie gebleken en de gedachte dat die industrialisatie er door een isolatie van het westen nu plotseling wel zou komen is een gevaarlijke wensdroom.
Vóór de invoering van door het westen voortgebrachte technologie had de derde wereld een hoeveelheid bewoners die ongeveer tien procent bedroeg van het tegenwoordige aantal. Er is alle reden om aan te nemen dat de overbevolking, die zelfs nu al, met voortdurende voedselhulp en interventies van het westen, tot hongersnoden, epidemieën en oorlogen leidt, na een verbreking van de banden tot een implosie zal leiden op korte termijn. Dat impliceert een verlies aan mensenlevens van verscheidene miljarden mensen.
Dat is wat er waarschijnlijk zou gebeuren als de antiglobalisten zouden weten hoe ze hun zin zouden moeten krijgen en als de rest van de wereld ze hun gang zou laten gaan, wat denk ik niet het geval zal zijn.

Voor dat deel van de antiglobalisten die tegelijk ook milieuactivisten zijn, zou de isolatie van de derde wereld nog een ander belangrijk gevolg hebben. Praktisch alle milieurampen die onderwerp van bestudering waren bij de voorbereiding van het Kyoto verdrag zijn direct of indirect een gevolg van de wereldoverbevolking. Een vermindering van die bevolking met enige miljarden zal een zeer aanmerkelijke ontlasting van het milieu ten gevolge hebben, niet alleen in de derde wereld zelf, maar ook in de eerste wereld waar een groot deel van de productie vandaan komt die de derde wereld in leven houdt. Als dat de verborgen agenda van de antiglobalisten zou vormen zijn ze slechter en slimmer dan ik gedacht zou hebben.

[1] Op een of andere manier is bij het publiek het begrip kernenergie geassocieerd geraakt met de dreiging van een kernoorlog. Sinds het einde van de koude oorlog is die dreiging overigens sterk verminderd en daarmee misschien ook de irreële angst voor kernenergie.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in afrika, geschiedenis, Midden Oosten, Nederland, toekomst. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s