Stellweg en Wilders.

Toen Geert Wilders een paar jaar geleden een artikel schreef over het Joods- Arabische probleem en daarin voorstelde om Palestina te splitsen in een gebied ten oosten van de Jordaan voor de Palestijnse Arabieren en ten westen ervan voor de Joden, was de publiciteit eerst een tijd stil. Die opvatting werd als extreem rechts beschouwd en reageren als overbodig. Later[1] reageerde de journalist Carl Stellweg in de Volkskrant. Het moet gezegd dat hij dat helemaal niet verontwaardigd deed of schreeuwend, maar met een rustig en afgewogen antwoord.
De oplossing van Wilders kon niet slagen, vond hij, omdat de Jordaanse koninklijke familie het er niet mee eens zou zijn en omdat de oplossing bovendien te veel op een etnische zuivering zou lijken. Hij vroeg zich af of Wilders zich wel gerealiseerd had dat het hele idee van een joodse staat eigenlijk in strijd komt met fundamentele Europese waarden.
Dat zijn dus drie argumenten waarvan de laatste twee in elkaars verlengde liggen.
Dat de Jordaanse koning en zijn Bedoeïenen aanhang niet zullen instemmen met de oplossing ligt voor de hand. Zij vormen nu al een minderheid in eigen land en zouden het na een toestroom van x miljoen extra Palestijnen wel voor gezien kunnen houden. Dat de verhuizing van de West-Palestijnse Arabieren naar Oost Palestina een etnische zuivering zou zijn valt niet te ontkennen. Ook klopt het dat de joodse staat op een etnisch uitgangspunt is gebaseerd. Ik denk dat Stellweg gelijk heeft dat een en ander in strijd komt met humanistische waarden. Het zou vanuit dat standpunt beter zijn geweest wanneer in 1948 in Palestina een land was ontstaan waar Joden en Arabieren vreedzaam hadden kunnen samenleven in een democratische rechtsstaat. Die staat had dan als kern kunnen dienen voor de groei van vrede en democratie in het Midden Oosten. Dat gebied was dan misschien intussen wel helemaal geseculariseerd. Godsdiensten die geweld voorstaan tegenover andersdenkenden waren verdwenen en de welvaart zou een geweldige impuls hebben gekend. Als, als, as, zei mijn grootvader dan, as is verbrande turf.
Het leidt weinig twijfel dat de meerderheid van de Joodse inwoners van het gebied die toen op de Arbeiderspartij stemden, aan zo’n oplossing de voorkeur zouden hebben gegeven, als die mogelijk was gebleken. De niet orthodoxe joden vormen in Israël nog steeds een meerderheid en ze zijn westers, net als wij. Maar de rest van het Midden Oosten was toen niet en nu niet democratisch. In het hele gebied is buiten Israël nog steeds geen rechtsstaat te vinden. Dus die oplossing was er niet en is er nog steeds niet, zoals de Arabische Lente ten overvloede weer eens heeft aangetoond. In1948 leefden we nog in de slagschaduw van de Holocaust. Het dringende probleem van dat moment was dat er een land kwam waar Joden zich veilig konden voelen, beschermd door een overheid waar voor honderd procent op viel te rekenen.
Met recht voert Stellweg aan dat het niet redelijk is dat van dit Joodse probleem de inheemse Arabieren en hun nakomelingen het slachtoffer zijn geworden. Met die constatering is het Midden Oosten probleem en de onoplosbaarheid ervan in een nutshell getekend. Het is een kwestie van twee kwaden die tegen elkaar worden afgewogen en waarbij redelijke mensen indertijd voor de Joodse kant hebben gekozen. Vooral ook, denk ik, omdat we de Arabieren als onredelijke mensen zagen, die in de tweede wereldoorlog massaal de kant van Hitler hadden gekozen. Onder andere om die reden hadden we in die eerste naoorlogse jaren niet erg veel op met Arabieren.
Stellweg kent het Midden Oosten en hij weet dus donders goed dat de Europese waarden waarop hij in zijn artikel een beroep doet in Arabië niet gelden. Ze worden wel aangeroepen als het zo uitkomt, maar ze vormen geen dagelijkse richtlijn voor gedrag. De vreedzame samenleving, waar westerse Joden in de veertiger jaren van hebben gedroomd, heeft in het Midden Oosten vorm gekregen binnen de grenzen van Israël, d.w.z. van een etnisch Joodse staat. Alleen daar en nergens anders. Dat klinkt paradoxaal misschien en dat is het ook.
De Joodse staat is gefundeerd op tegenstrijdige uitgangspunten; ze is tegelijkertijd democratisch en etnisch, maar ze is wel het beste wat er in het Midden Oosten te krijgen is. Zelfs de Israëlische Arabieren hebben het er beter dan in de omringende landen. Sommige mensen, die er zelf nooit geweest zijn, noemen Israël een terroristische apartheidsstaat. Dat is Israël niet, maar de maatregelen die vereist worden voor de veiligheid van de burgers maken wel dat de vrijheid voor iedereen daar beperkter is dan in een land zonder vijanden, zoals Finland of Nederland.

Arabieren zijn om die reden tweederangs burgers in Israël en dat is vervelend; niemand verdraagt het gemakkelijk om tweederangs te zijn, alleen: honger, geweld en ziekte zijn erger. Met Syrië leeft Israël officieel in staat van oorlog, maar in alle stilte worden Syrische gewonden in Israël verpleegd. Anoniem, zodat ze geen problemen krijgen als ze terug gaan naar huis.
We hebben in het oude Mandaatgebied nog steeds te kiezen tussen twee of meer kwaden en voor die keuze is geen rationele richtlijn te geven. Als ik die keuze moet maken dan weegt bij mij zwaar dat het de Arabieren zijn geweest die een vreedzame samenleving steeds van de hand hebben gewezen en ook dat het gebied dat Israël geclaimd heeft de helft kleiner is dan Nederland. Zonder de Negevwoestijn is het niet veel groter is dan de provincie Noord Brabant. Arabië, aan de andere kant is groter dan Europa en alleen het oostelijk deel van het Mandaatgebied Palestina is al vier keer zo groot als Israël.
Met de religieuze argumenten die van weerskanten worden aangedragen kan ik niet zo veel en die weeg ik daarom niet mee, al ben ik me ervan bewust dat zij voor gelovige mensen misschien wel het zwaarste wegen. Nationalistische of etnische argumenten kan ik beter volgen. Buiten onze westerse wereld wegen die argumenten zwaar. Maar wie als hij kan kiezen tussen Israël en Arabië voor de laatste etniciteit kiest, die kan ik dan weer niet volgen. Alle Arabieren die ik ken zitten liever in de VS of in Australië of in West Europa als ze de keus hebben. Gezien het migratiepatroon in de wereld maken veel mensen in het Midden Oosten die keuze. Zolang dat zo is, is een etnisch Joods staat het minste kwaad en daarom de beste keuze die voorhanden is. Gezien de onbetamelijke manier waarop kolonisten en Israëlische soldaten zich zo nu en dan ten opzichte van Palestijnse burgers hebben gedragen is men in Israël hard bezig de in het Midden Oosten geldende normen en waarden over te nemen en mag men daarom helaas verwachten dat het probleem zich op den duur langs die weg op zou kunnen lossen: Israël uiteindelijk een Midden Oosten staat als elke andere. Maar het zou wel een groot verlies zijn, meen ik.

[1] Op 21/12/10.

Advertisements

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Midden Oosten. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s