Overheidsfinanciën.

In een artikel in de Volkskrant kwam een paar jaar geleden langs dat de opleiding van een zij-instromende leraar 20.000 euro per opgeleide docent kostte. Dat vond de schrijver veel.
De moeilijkheid bij het vaststellen van wat het kost wat de overheid doet is dat je nooit precies weet wat ze allemaal wel en niet tot hun kostprijs rekenen. Er wordt 8 miljoen voor uitgetrokken op de begroting en de opleiding levert dat jaar 400 docenten af. Dat is dan 20.000 per opgeleide leraar. Maar waar wordt die acht miljoen aan uitgegeven en hoe lang duurt zo’n opleiding gemiddeld? Is het aantal afgestudeerden ieder jaar hetzelfde? Wordt er het volgend jaar een nieuw gebouw neergezet en volgt de staatssecretaris de overheidsgewoonte om nieuwe gebouwen in één jaar af te schrijven? Vallen de salarissen van de ambtenaren op het ministerie van onderwijs die hier mee te maken hebben onder de kosten die worden toegerekend? Is er een opleidingsinstituut met een management en zo ja hoeveel van de kosten gaan naar de leraren en hoeveel naar de managers?
Overheidsfinanciën zijn ondoorzichtig. Onder meer omdat er met een middeleeuws budgetteringssysteem wordt gewerkt dat fraude gevoeliger is dan menig belastingbetaler voor mogelijk houdt.
Daarnaast is er nauwelijks controle op de hoogte van de uitgaven. Veel leveranciers houden er aparte prijzen op na voor overheden die, naar ik me heb laten vertellen, wel dertig procent hoger kunnen liggen dan de prijzen die ze aan het bedrijfsleven berekenen, waar men op te hoge rekeningen pleegt te letten.
U weet waarschijnlijk dat een ambtenaar die zijn budget niet uitgeeft een behoorlijke kans loopt dat hij een volgende keer wordt gekort. Er bestaat dus helemaal geen incentive om op de kosten te letten, integendeel eigenlijk.
Als de heren onderhandelaars in Den Haag een forse overheidsbezuiniging op termijn willen, dan zouden ze aan de beste financiële IT expert die ze vinden kunnen de opdracht moeten geven een nieuw systeem van overheidsfinanciering uit te werken, waarin de uitgaven gecontroleerd kunnen worden en waarin de prijzen die er betaald worden gecheckt kunnen worden op wat gebruikelijk is in de wereld.
Omdat veel andere landen met hetzelfde probleem lijken te zitten ligt hier misschien een mooie kans voor Brussel. Zoal U weet zijn de financiën daar zo ondoorzichtig dat de Europese Rekenkamer nog nooit een goedkeurende verklaring heeft kunnen afgeven aan Barroso of aan Schulz.
Waarom Barroso en Schulz met president van Rompuy mee moesten naar Oslo voor die vredes Nobelprijs blijft overigens een raadsel. Ze hadden beter Angela Merkel met Van Rompuy mee kunnen sturen. Die is representatiever dan Barroso en doet veel nuttiger dingen voor Europa.

Advertisements

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in europa. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s