VVD, PvdA en de zorg.

Op 17 maart j.l. besloot Spekman zelf om op te stappen. Een dag later werd op de PvdA-ledenraad met iets meer dan 60% van de stemmen besloten dat Spekman – conform zijn eigen verzoek – tot 7 oktober als voorzitter mocht aanblijven. Nog een half jaar dus en dan zijn we van hem af.
Een ongelukkiger voorzitter kon moeilijk worden bedacht toen bij de vorming van het kabinet Rutte II besloten werd dat VVD en PvdA gingen samenwerken, omdat het landsbelang dit nodig maakte. De achterban van de VVD had het al lastig genoeg met de nieuwe zorgbelasting en het triomfgeroep van chairman Spekman op het PvdA congres strooide daar nieuw zout in de wonden.
Wie vijf jaar samen wil regeren zal om te beginnen de verhoudingen goed moeten zien te houden en dit begin was niet veel belovend.
Persoonlijk vond ik die inkomensafhankelijke premie een goed idee. Het drukt ons met de neus op de feiten. De volgende stap is de noodzakelijke medische kosten helemaal voor rekening van de overheid te laten komen en die te financieren via de belastingen. Dat zal ons dwingen de kosten op een simpeler manier in de hand te krijgen dan via het bestaande systeem van verzekeringsmaatschappijen die met ziekenhuizen onderhandelen en die op de staat terugvallen als de kosten elk jaar hoger uitvallen dan verwacht.
Hoe dat dan zou moeten is een vraag waarover sinds de commissie Simons hele volksstammen zich het hoofd gebroken hebben en daar zijn we met zijn allen nog steeds niet uit.
Ik denk dat we een betere efficiency van het medische systeem kunnen bereiken door de dure apparatuur zo in te zetten dat zij maximaal worden gebruikt en de specialisten zo in te zetten dat zij maximaal ervaring op doen in hun specialisme.
Dat betekent meer gespecialiseerde klinieken in plaats van algemeen ziekenhuizen. Goedkopere zorg kunnen we ook krijgen door studenten in staat te stellen hun studiefinanciering terug te betalen door een dag of een dagdeel in de week in de zorg te gaan werken. Verder zouden het aantal ligdagen in de zorg zoveel mogelijk beperkt moeten worden en alle niet medische kosten in de zorg door de mensen zelf gedragen kunnen worden.
Klinieken die onvermijdbare zorg verstrekken, d.w.z. zorg voor onduldbaar lijden en levensbedreigende aandoeningen, zouden gratis moeten zijn. Hetzelfde geldt voor de bijbehorende medicijnen. Vermijdbare zorg moeten de mensen zelf betalen of er zich voor verzekeren op de manier waarop ook andere risico’s worden verzekerd. Namelijk tegen een kostendekkende premie en met inachtneming van een risico dat individueel hoort te worden bepaald. In welk categorie de gevraagde zorg thuis hoort bepaalt de huisarts.
Ik denk dat langs deze weg er stevig op de zorg zou kunnen worden bespaard en het overzicht over de behandelingen en de kosten zou kunnen worden vergroot. De huisarts krijgt in het systeem een spilfunctie en die mannen en vrouwen moeten we dus in ere houden. Maar dat maakt het beroep ook weer prettiger zou je denken. Vooral als we een manier zouden kunnen bedenken om ze te beschermen tegen agressieve patiënten en vooral ook tegen overmatige administratieve verplichtingen. Beide blijkt in toenemende mate nodig te zijn, het eerste vooral in de grote steden.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Gezondheid en welzijn, politiek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s