De Franse verkiezingen.

De vakbonden zijn een ramp voor Frankrijk.
De vakbonden en de Parti Socialiste hebben zich in de 35-urige werkweek vastgebeten, net als in het ontslagrecht voor jeugdigen, het stakingsrecht en de onbetaalbare[1] Franse pensioenen.
Zou Ségolène Royal, de ex van president Hollande, indertijd werkelijk niet geweten hebben dat een 35-urige werkweek de werkgelegenheid niet bevordert maar die juist bedreigt? Ze heeft een betere opleiding[2] dan Sarkozy[3] en dezelfde als Hollande. Het lijkt voor de hand te liggen dat zij wel wist dat zij een verkeerd standpunt verdedigde maar dat deed omdat het andere standpunt politiek voor haar niet houdbaar was.
De Franse economie is aan de hand van socialistische verkiezing programma’s niet te hervormen, maar een socialist kan zoiets in dat land niet zeggen, zelfs niet als dat de enige manier zou zijn om tot president te worden gekozen.
Politiek is de kunst van het mogelijke maar iets is pas politiek mogelijk als een policien ook een politieke partij heeft die er achter wil gaan staan. Populariteit in de media is niet voldoende. François Mitterrand heeft laten zien hoe een knap politicus omgaat met de kunst van het mogelijke. Hij was leider van de Parti Socialiste in de tijd dat de communistische partij nog de sterkste kracht van links was in Frankrijk. De sociaal democraten speelden toen de tweede viool. Hij heeft een confederatie van linkse partijen tot stand gebracht om het Gaullistische machtsmonopolie te doorbreken en daarvoor de prijs betaald van een bijna communistisch regeringsprogramma. Hij moet geweten hebben dat dit programma tot ongelukken zou leiden en dat gebeurde ook prompt. Binnen een jaar na zijn verkiezing als president schoten de Franse groeicijfers in het rood en verdwenen Franse en buitenlandse investeringen uit Frankrijk. Het was evident dat deze politiek niet kon worden voortgezet en inderdaad, binnen twee jaar was het roer weer om. De economie herstelde zich en Mitterand gold als de tovenaar. Zijn partij werd in één klap de grootste van Frankrijk en de communisten zijn er nooit meer boven op gekomen.
Die moeten zich bedrogen hebben gevoeld en dat waren ze ook, maar echt beklagen konden ze zich niet. Wie niet van de hitte houdt moet uit de keuken blijven zegt het Amerikaanse spreekwoord. Politiek is een spel voor grote jongens. Wie net zo bedrogen zijn door Mitterrand als de communisten, dat waren zijn kiezers. Voor hun eigen bestwil misschien, maar voor de kiezers gold niet dat ze er om gevraagd hadden. Mitterrand en de socialisten hebben daarom ondanks hun politieke succes eraan meegeholpen om het vertrouwen van de Fransen in het politieke systeem te ondergraven.
Kiezers willen dat politici met een programma komen dat hun problemen adresseert. Zij verwachten dat ze bereid zijn om tenminste een deel van dat programma ook tot uitvoering te brengen. Komen politici te lang met verkiezingsprogramma’s die de problemen van de kiezers negeren of doet de politiek helemaal nooit wat zij belooft, dan verliest het kiezersvolk zijn geloof en blijft thuis. En dat is nu het wonderlijke van wat er bij de presidentsverkiezingen van tien jaar geleden in Frankrijk is gebeurd.
In Frankrijk geloofde toen een deel van de bevolking tegen iedere redelijke verwachting in dat Sarkozy, een politicus van rechts, begreep wat de problemen waren en dat hij bereid en in staat was om er wat aan te doen. Ondanks de desastreuze twaalf jaar van Chirac[4] heeft het Franse volk toen opnieuw aan een rechtse president krediet gegeven, met een opkomst van 84,8%, die alle verwachtingen moet hebben overtroffen. Dat een partij als die van Chirac, die het zo lang zo slecht gedaan heeft toch aan de macht blijft in een democratisch land is waarschijnlijk een unicum in de geschiedenis. De overtuiging dat links een ramp is voor het land moet in Frankrijk wel heel diep geworteld zijn.
Michel Rocard, zelf ooit premier en politiek leider van de socialisten concludeerde uit de uitslag in 2007 dat Frankrijk ‘repolitiseerde’, maar die conclusie was waarschijnlijk onjuist. Net als in Nederland was in Frankrijk de opkomst bij verkiezingen steeds verder weggezakt en om dezelfde reden: mensen meenden dat er weinig te kiezen was. Het verschil tussen de politiek van Chirac en die van Mitterrand na diens eerste jaar, was in Frankrijk met het blote oog niet meer te zien. Twaalf jaar lang heeft een quasi rechtse Franse regering nagelaten een aantal hoogst noodzakelijke hervormingen door te voeren omdat ze op tegenstand stuitten van de vakbonden en ouderwetse socialisten. Dat de hervormingen nodig waren en dat ze werkten had men in Groot Brittannië kunnen zien. Als gevolg van het bewind van Mevrouw Thatcher en van Tony Blair werd het Verenigd Koninkrijk via een liberalisering van de economie het meest welvarende van de grote landen van Europa. Sarkozy had beloofd een soortgelijk programma door te voeren en daarmee de Fransen hoop gegeven. Toen het hem niet lukte, als gevolg van de economische tegenwind tijdens zijn presidentschap, zakte de politieke belangstelling weer in.

[1] In Frankrijk wordt voor pensioenen niet gespaard. Het systeem lijkt op onze AOW.
[2] Meestal verstaat men daar de volgende opleidingen onder :
De école polytechnique, école normale d’administration, école nationale de ponts et chaussées, école des mines, Saint-Cyr, école navale, école normale supérieure, école agro en école vétérinaire. Maar ook l’École d’arts et métiers en l’École centrale des arts et manufactures worden er wel toe gerekend. Een opleiding aan een van deze scholen staat in Frankrijk hoger in aanzien dan een universitaire studie. De école normale superieure en école normale d’administration leveren de meeste hoge ambtenaren. Voor de toelating tot deze opleidingen bestaat een vergelijkend examen waarvoor er ieder jaar veel meer kandidaten zijn dan plaatsen. Het aantal plaatsen is deze eeuw wel uitgebreid en volgens de anciens-grandes-écoles is ook het vergelijkend toelatingsexamen intussen niet meer wat het geweest is. Maar hun reputatie is nog steeds groot.
[3] Sarkozy heeft alleen maar universiteit.
[4] In de Volkskrant stond naar aanleiding van deze verkiezingen een hoofdredactioneel artikel dat een eerherstel bevatte voor Chirac. De Volkskrant meende dat Chirac lof toekwam voor zijn Irakbeleid. De gedachtegang was waarschijnlijk deze: het Amerikaanse beleid heeft verkeerd uitgepakt. Chirac was tegen de oorlog en dus was zijn beleid het juiste.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Frankrijk. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s