Homo emancipatie.

In Nederland is homoseksualiteit een kwestie van vrije keuze. Het wordt niet meer gezien al een afwijking en logisch is dan dat het ook niet meer thuis hoort in het medische pakket.
De minister en de Kamer meenden om die reden dat psychische of medische hulp bij het bestrijden van homoseksuele neigingen niet langer in het zorgpakket thuis hoorde en dat de vergoeding voor deze kosten maar moest worden afgeschaft.
Opperrabbijn Ralbag, het Amerikaanse hoofd van de Nederlandse joodse orthodoxie is uit zijn Nederlandse ambt ontslagen omdat hij een stuk ondertekend had waarin het standpunt werd uitgedragen dat homoseksualiteit een ziekte is waarvoor genezing moet worden gezocht. Zijn gelovigen waren het niet met hem eens.
Eigenlijk werd hier op twee verschillende manieren dezelfde Hollandse boodschap uitgedragen: ‘homoseksualiteit is aangeboren en die aanleg kan niet worden veranderd; bovendien is er niks mis mee.’
Misschien lopen we hier toch te hard. Het is evident dat niet alleen de joodse heilige boeken maar ook die van christenen en mohammedanen, die beide uit de joodse leer zijn afgeleid, het praktiseren van homoseksualiteit verbieden, ongeacht of dat een kwestie van aanleg is of niet. De gelovigen moeten zelf uitmaken of ze dit onderdeel van hun leer aanvaarden of verwerpen. Wij kunnen dat niet voor ze doen. We kennen hier vrijheid van godsdienst en deze drie religies mogen deze leer aanhangen en verkondigen als ze willen. Dat joden- en christendom in Nederland homoseksualiteit niet langer veroordelen is een recente ontwikkeling. In mijn jonge jaren was het in Nederland net zo taboe als nu in Saoedie Arabië. We wisten als we jong waren niet wat het was, en als we ouder werden misschien vaag dat het bestond, maar er werd over gezwegen. Een mijnheer die in mijn buurt woonde en die min of meer openlijk als homo leefde, werd gemeden, want er was iets ‘mis’ met hem. Wat wisten we niet precies.
Later in mijn studententijd werd het door het studentenpastoraat streng veroordeeld totdat pater van Kilsdonk pastor werd. De pater was zelf homo, zij het niet openlijk. In Amsterdam heeft hij meer voor de emancipatie van deze bevolkingsgroep gedaan dan de meeste voorzitters van het COC.
Het grote verschil tussen het Nederland van voor de zestiger jaren en de Marokkaanse en Turkse wijken van tegenwoordig is dat er vroeger geen geweld gebruikt werd om van anti-homo gevoelens blijk te geven. Dat geweld is crimineel en hoort vervolgd te worden. Maar of homoseksualiteit verkeerd is of niet is een kwestie van religieuze opvatting.
Veel homo’s zijn eigenlijk bi. Maar er zijn ook mensen die een uitsluitende homoaanleg hebben. Je aanleg is biologisch maar hoe je er tegen over staat is een religieuze kwestie. Het is legitiem voor een godsdienst het praktiseren van homofilie te verbieden en zolang dat zo is, is het een kwestie van sociaal gevoel om de betrokkenen bij hun pogingen om het zonder te doen financiële hulp te geven.
Dat staat los van het feit dat wij hier homoseksualiteit legitiem verklaard hebben en het homohuwelijk hebben gelegitimeerd. We horen gelovigen hun opvattingen te laten zolang ze anderen daar niet mee lastig vallen en om hun op dit punt financiële steun te ontzeggen is, laten we zeggen, niet christelijk.
Dat het Nederlandse jodendom het verbod op homoseksualiteit niet voor zijn rekening wil nemen is dan weer een andere kwestie.

Advertisements

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in ethiek, geloof. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s