De PvdA laat het afweten.

De Partij van de Arbeid heeft niet meer zoveel zetels in Tweede Kamer, maar wel meer hoogleraren, rechters, bestuurders en schrijvers onder haar aanhang, dan alle andere politieke partijen bij elkaar. Die partij heeft meer invloed op de publieke opinie dan de andere en is aanspreekbaar op het beleid dat de laatste halve eeuw in Nederland is gevoerd.
Het belangrijkste probleem dat we aan ons establishment te danken hebben is de komst van volksplantingen van niet integreerbare niet-westerse allochtonen.
En de belangrijkste misser van de PvdA was dat de partij het integratievraagstuk zo lang onder de mat heeft gestopt. Maar het is uiteindelijk toch het PvdA lid Paul Scheffer geweest, die – samen met de liberaal Bolkestein – het onderwerp bespreekbaar heeft gemaakt in fatsoenlijk gezelschap. Toch is het niet de PvdA, het is de PVV, die het probleem nu in alle openheid aan de orde stelt en het is haar politieke leider Geert Wilders die daar zowel de zoete als de wrange vruchten van plukt
De PVV gaat de laatste jaren in de peilingen wat op en neer, maar dat hoort de andere partijen niet zo gerust te stellen als het blijkbaar doet. Wilders heeft zijn aanhang niet te danken aan zijn eigen briljante ideeën. Wat dat betreft had Pim Fortuijn misschien wel meer te bieden, ook al waren veel van diens voorstellen nogal halfbakken. Wilders heeft geen achterban waar hij veel mee kan. Behalve Bosma en Fleur Agema ook geen Kamerleden met veel inhoud. Dit soort partijen trekt mensen aan die wat te fantasievol en te instabiel te zijn voor een publieke rol. Maar dat zegt allemaal niet zo veel. Ook daar moet de PvdA haar troost niet in zoeken.
Wilders is geen domme man en waarschijnlijk krijgt hij het probleem van de weglopers na verloop van tijd wel onder de knie. Zolang hij achterover kan leunen en wachten op de fouten van de anderen tenminste, want daar heeft hij zijn aanhang aan te danken. Dat al die hoogleraren en hotemetoten van de PvdA geen voorstellen hebben kunnen produceren over het immigratie- en integratieprobleem, waar politiek wat mee gedaan kon worden, daar komt de Wildersaanhang uit voort.
Veel van zijn ontevreden kiezers willen helemaal niet zelf gaan regeren, zoals in de media vaak wordt beweerd, ze willen gewoon dat er behoorlijk geregeerd wordt. Niet eens foutloos of spectaculair, maar gewoon behoorlijk.
Laten we eens wat andere issues onder de loep nemen waar de PvdA en het establishment het hebben laten afweten en die weinig of niets met het integratievraagstuk te maken hebben.
Het energievraagstuk.
In de loop van deze eeuw raken de olie en gasvoorraden uitgeput. Kolen zijn geen behoorlijk alternatief in verband met de milieuproblemen en bovendien is het uitstel van executie. Al de duurzame methoden van energieopwekking waar zo mee geleurd wordt zijn te duur gebleken of hebben bij massaal gebruik onverwachte nadelen. Dat laatste geldt bijvoorbeeld voor de biobrandstoffen. Windenergie is te duur in investering en onderhoud. Zij levert bovendien bij een ruimere toepassing een onvoldoende constante productie. Hetzelfde geldt dat voor golf- en getijdenenergie. Vreedzame kernfusie is niet werkzaam, terwijl kernsplitsing wel langer uitstel biedt dan kolen, maar ook geen blijvende oplossing is. Over de politieke problemen van de energietekorten die binnenkort met zekerheid hun schaduw vooruit gaan werpen is nog heel weinig publiekelijk nagedacht en gediscussieerd in Nederland. Dat we op dat punt politieke samenwerking met Amerika en Canada nodig zullen hebben ligt voor de hand en ook dat we zullen concurreren met China en Rusland, ongeacht de politieke organisatie van die landen. Zonnecellen lijken wereldwijd voorlopig het beste alternatief voor koolwaterstoffen, maar hoe men de ontwikkeling ervan het beste kan stimuleren is nog steeds geen onderwerp van internationaal overleg. De PvdA zit met de handicap dat alleen de markt efficiënte zonnecellen kan ontwikkelen en de PvdA heeft niet zoveel met de markt.

Dan het veiligheidsvraagstuk. Met de energie en grondstoffencrisis die eraan zit te komen komt er ook een probleem van veiligheid. Door de enorme overmacht van Amerika lijkt dat nu even geen probleem te zijn maar dat is schijn. Die overmacht blijft niet. De concurrentie en de onveiligheid zullen toenemen op dezelfde manier waarop prijzen stijgen als er een acuut tekort in het verschiet ligt: met de afgeleide van de groei van de tekorten. Betrouwbare partners voor de toekomst zul je nu moeten creëren.

Het onderwijs. Dijsselbloem heeft op dit terrein goed werk gedaan door een aantal van de problemen te analyseren in termen van politiek tekort schieten. Ik noem een paar van zijn verwijten.

Er zijn grote risico’s genomen met kwetsbare leerlingen. De verantwoordelijke bewindslieden vertoonden een tunnelvisie,
Het politiek draagvlak werd belangrijker gevonden dan het draagvlak in het onderwijs.
De docenten, ouders en leerlingen zijn onvoldoende gehoord in ‘onderwijspolder.’
Veel beleidskeuzen werden bepaald door het financiële kader.
Parallelle ingrijpende veranderingen doorkruisten de vernieuwing.
De genoemde didactische vernieuwingen werden door de scholen (deels ten onrechte) als verplicht ervaren.
Er was achteraf een forse aanpassing in de regelgeving.
De effecten van de onderwijsvernieuwingen op de onderwijsresultaten lopen uiteen.
Er werd te veel waarde gehecht aan de goede positie van Nederland op de internationale ranglijsten.
De wetenschappelijke onderbouwing van het ‘nieuwe leren‘ ontbreekt grotendeels
De wijze van invoering van het ‘nieuwe leren’ was risicovol
Allemaal juiste opmerkingen, maar een programma hoe het onderwijs weer op de rails te krijgen ontbrak. In de verkiezingsprogramma´s van de PvdA vinden we hierover niets terug, net zo min als over de meeste andere grote problemen in de samenleving.
Dan de zorg. De kosten van de zorg lopen uit de hand als gevolg van een verkeerde organisatie en veel oneigenlijk gebruik van het zorgaanbod. Het achterliggende probleem is politiek en ideologisch. Het uitgangspunt: alle zorg op dezelfde wijze toegankelijk te maken voor iedereen, dat uitgangspunt deugt niet. Het klinkt wel goed maar het kan niet. Het tast de kwaliteit aan. De ontoegankelijkheid die we via de voordeur naar buiten hebben gewerkt komt via de achterdeur weer binnen. Terwijl er hier mensen dood gaan terwijl ze nog op de wachtlijst staan gaan de rijkeren naar het buitenland waar ze wel geholpen kunnen worden.

Justitie. Lucia de Berk is uiteindelijk na negen jaar vrijgesproken. Niet door een zelfreinigend mechanisme van het justitiële apparaat maar als gevolg van onbaatzuchtig werk van een aantal particulieren. De affaire De Berk is er een uit vele, waarbij we kunnen aannemen dat een veelvoud nooit boven water komt. Rechters en officieren blijken bevooroordeeld en vergeleken met nog maar een generatie geleden ook minder competent. Het systeem deugt niet en stoot intussen de competente mensen af. De wetboeken van strafrecht en strafvordering zijn verouderd. De capaciteit van het systeem kan de veelplegers niet aan, de reclassering boekt geen meetbare resultaten en de organisatie en de bedrijfscultuur van de opsporingsdiensten laat te wensen over. Gezien de dominantie van de PvdA in alle organen van de overheid en de rechterlijke macht weet de Partij dit allemaal het beste van iedereen en ze doet er niets mee.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in overheid, politiek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s