Niet zo tijdelijk

In een interview met Entzinger[1], stond de volgende passage:

‘Al in 1975, hij werkte nog als ambtenaar op het ministerie van Cultuur, Recreatie en Maatschappelijk Werk, schreef hij in het tijdschrift Beleid en Maatschappij over gastarbeiders die op grote schaal hun families lieten overkomen. ‘Ze gaan niet terug,’ voorspelde hij.
Zulke uitspraken waren destijds not done. De heersende opvatting was immers dat gastarbeiders hier tijdelijk waren, geen Nederlands hoefden te leren, en niet hoefden te integreren. Na de publicatie werd Entzinger door zijn chef op het matje geroepen. ‘Ik kreeg ontzettend op mijn kop, want ik had het beleid gedesavoueerd. Maar ik bleef bij mijn standpunt, het was keurig onderbouwd met cijfers.’
Wanneer iemand beleidsmedewerker is op een ministerie en hij schrijft over een onderwerp dat het beleid raakt, dan mag de lezer er van uit gaan dat het de instemming heeft van de minister of een andere leidinggevende op het departement. Doet hij het zonder toestemming en staat het stuk haaks op het te voeren beleid dan kan hij beter onder een schuilnaam publiceren of even wachten tot hij ergens anders zit, waar hij wel vrij is om te publiceren. Zo zit het ambtelijk.
Maar de vraag is natuurlijk of Entzinger hier iets schreef dat als kritiek op het beleid van zijn minister kon worden gezien. Zo op het eerste gezichtwas het nogal feitelijk. Het betrof de vraag of de gastarbeiders terug gingen naar hun land van herkomst of dat zij hun gezinsleden lieten overkomen, met de bedoeling om met zijn allen hier te blijven wonen.
Als dat laatste het geval was, dan betekende dat inderdaad dat de beleid uitgangspunten bij Cultuur, Recreatie en Maatschappelijk Werk niet deugden en dat het beleid dus waarschijnlijk moest worden herzien. Dat raakte het beleid, maar op de enige manier waarop niemand daar bezwaar tegen zou horen te hebben. Het weerlegde de feiten waarop beleid was gebaseerd. Als de auteur gelijk had en dat had hij, dan hielp hij de overheid en dat was zijn taak. Vergiste hij zich in de aangedragen feiten, dan nog is het goed dat die gepubliceerd werden, zodat een weerlegging openlijk kon plaats vinden. Boos worden, zoals zijn meerdere deed, omdat je zelf hebt staan te jokken, gaat natuurlijk niet aan. Daarvoor was het beleid indertijd te belangrijk en van die boosheid plukken we nu nog steeds de wrange vruchten.

[1] VN 5 december 2013

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in allochtonen, overheid. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s