Goede schrijvers.

Waarom zijn Jane Austen en ook Han Voskuil betere schrijvers dan Nancy Mitford, ook al zijn de personen en het milieu, over wie de eerste twee schrijven, boring in de overtreffende trap?
Misschien kan de vraag beter worden omgedraaid. Waarom zijn de meeste boeken van Nancy Mitford zo veel beter dan het gemiddelde al heeft ze nooit behoorlijk en systematische leren schrijven en is haar aanpak nogal ongedisciplineerd en rommelig? In de eerste plaats denk ik omdat ze een groot talent had en een goed geheugen. Haar dialogen zijn waarschijnlijk zo goed, omdat die overgenomen zijn uit de gesprekken die ze voerde. De mensen met wie ze verkeerde spraken fraai Engels, waren geestig en dat was ze zelf natuurlijk ook.
Dan heeft ze een groot gevoel voor het anekdotische. Lees bijvoorbeeld haar biografie van Frederik de Grote, die ze opdroeg aan haar zuster Diana Mosley. Historisch houdt het werk niet over. De bibliografie is gebrekkig. Bovendien krijg je de indruk dat ze lang niet alles gelezen heeft van de boeken die ze noemt en wat ze wel heeft gelezen, Voltaire bijvoorbeeld, is vaak het minst interessante. Maar het leest als een historische roman, wat het au fond misschien ook wel is.
Jane Austen daarentegen schijft prachtig Engels en doet dat heel zorgvuldig. Haar boeken zijn gepland en alles wat ze schrijft klopt en is waar nodig gerechercheerd. Het blijft natuurlijk pure Libelle lectuur, maar dat maakt haar prestatie des te groter. Wie zo interessant kan schrijven over zulke bij uitstek oninteressante onderwerpen is echt erg goed.
Hetzelfde geldt, maar wat minder toch, voor Han Voskuil. Hij heeft de handicap dat Nederlands een veel minder mooie taal is dan het Engels. Maar zijn Nederlands is van hoge kwaliteit, wat je bijvoorbeeld zien kunt als hij citeert uit zijn zakelijke correspondentie. Behalve Drion en Koopmans zou ik niemand uit mijn eigen vak kennen die ook maar in de buurt kan komen van deze stijl van schrijven over professionele onderwerpen.
Ook lijkt het Bureau me een vreselijke plek om te moeten werken, ongeveer zo erg als de vrouwenvertrekken van de upper middle class in de tijd van Austen. Maar de heldere en levendige beschrijving ervan fascineert wel. Het Bureau is een monument geworden van het kantoorleven in Nederland in de tweede helft van de 20e eeuw. Ik zat in die tijd ook wel meestal op een kantoor maar als advocaat kun je dat zelf inrichten. Je bent veel minder afhankelijk van anderen en hebt er dus niet het soort last van, die de meeste kantoormensen moeten hebben gevoeld. Je afkeer van de saaiheid en de kleingeestigheid is groot als je het leest, maar je bewondering voor Voskuil des te groter.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in literatuur. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s