In het begin was er het idee[1].

Het vermogen van historische figuren om hun directe omgeving te inspireren en leiding te geven is altijd de unieke eigenschap geweest waar al het andere uit voort vloeide. Dat zij grote veldslagen winnen of nieuwe wetten introduceren is voor hun tijdgenoten van belang, maar dat zij een nieuw beeld van de wereld of de samenleving creëren, dat is wat ze werkelijk groot maakt.
Alexander de Grote heeft de wereld waarin hij geboren werd onherkenbaar veranderd. Mohammed ook en Jezus van Nazareth misschien wel meer dan alle anderen. Het blijft daarbij de vraag of hij het ooit gewild heeft en als hij het wilde of het bij benadering is gebeurd op de manier die hij zich had voorgesteld[2].
De gelijkheid van de mensen die hij preekte, omdat zij allen kinderen zijn van de ene God, de vrede en broederschap, dat zijn onder andere namen de dragende ideeën geworden van de democratische westerse samenleving. Die kenmerken golden niet voor de wereld waarin Jezus leefde, al waren er wel meer joodse schriftgeleerden die de bijbel in deze richting wilden interpreteren. Dit aspect van de moderne samenleving zou er niet geweest zijn zonder Jezus en misschien ook niet zonder Paulus, of misschien niet wereldwijd. Buiten Palestina mogelijk alleen in de joodse diaspora, want Jezus was jood en preekte uitsluitend voor zijn geloofsgenoten. Hij gaf zijn brood niet aan de honden, zoals hij dat uitdrukte. Paulus, die niet alleen jood maar ook een Romeins staatsburger was, heeft de leer van Jezus buiten het jodendom verspreid, maar niet ongewijzigd en niet ongeschonden.
[1] Van de vier evangeliën zijn er drie joods en is er een Grieks. De logos van het Johannes evangelie is een abstractie, die in de joodse tradities niet past. De god van Moses is een concrete God die tot mensen spreekt vanuit een brandend braambos.
[2] De rol die Constantijn de Grote, de Romeinse keizer, bij het ontstaan van het middeleeuwse christendom heeft gehad is misschien wel groter geweest dan die van Paulus van Tarsus of van Jezus zelf. Hij maakte het christendom tot de belangrijkste godsdienst van het Romeinse Rijk en was in 325 a.D verantwoordelijk voor de geloofsbelijdenis van Nicea. Dat was een vorm van theologie waar Jezus als jood uit de tijd van Herodes de Grote maar weinig van begrepen zou hebben.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in beschaving, geloof, geschiedenis. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s