De joden.

De joden zijn het eerste volk waarvan bekend is dat het is blijven voortbestaan, nadat het zijn eigen territoir is kwijt geraakt. Meer dan twee duizend jaar geleden zijn zij her en der te midden van andere etnische entiteiten terechtgekomen. Behalve de joden kennen we hier in West Europa de roma en sinti als volkeren zonder land. Maar hun geschiedenis is jonger[1] en zij hebben anders dan de joden nooit als gesetteld onderdeel van andere samenlevingen gefunctioneerd. Zij blijven op zich zelf leven als nomaden in de steppe van de moderne samenleving en als ze dat niet meer doen assimileren ze snel en verdwijnen uit het zicht. Ook Libanezen, Grieken, Armeniërs, Indiërs en Chinezen wonen al sinds mensenheugenis voor een deel in de verstrooiing zonder daar hun eigen identiteit te verliezen, maar waar er een moederland blijft is dat toch iets anders en is het minder bijzonder. In zekere zin kan men zeggen dat het joodse volk zoals wij het kennen in de diaspora is ontstaan.
Kern van hun joodse etnische identiteit is hun godsdienst[2]. Die is in de zesde eeuw v.C. in Babylon ontstaan, in haar specifieke vorm van de eredienst rond de Torah en van de leefregel die daaraan wordt ontleend.
Toen de Babylonische Joden vijftig jaar na hun wegvoering door Nebuchadnesar van de Perzische koning Cyrus het recht kregen terug te keren naar hun land van oorsprong waren ze vervreemd van de autochtone bevolking die ze daar aantroffen, de Samaritanen, die zij niet (meer) erkenden als van het zelfde geloof en dezelfde etniciteit. Ze erkenden wel de Joodse nederzettingen die buiten Palestina in de Diaspora bestonden, voor zover ze die rond de nieuwe godsdienst konden verenigen. Een van de thema’s van deze religie was de terugkeer naar het heilige land. Niet de terugkeer uit Babylon, waar zij op hoopten toen zij hun heilige boek en godsdienst vastlegden, maar de mythische terugkeer uit Egypte onder leiding van Mozes, die zij als de stichter van hun religie beschouwden.
Toen de joden in 70 a.D. door de Romeinen opnieuw uit Palestina werden verbannen was het leven in de diaspora voor hen geen vreemde ervaring meer. Ook vóór de Babylonische gevangenschap hadden al Joden buiten Jeruzalem en Palestina gewoond. Omdat handel en scheepvaart tot hun hoofdactiviteiten behoorden was het contact tussen de diverse centra van de diaspora steeds intact gebleven. Hun leven bleef gericht op Jeruzalem, zoals later dat van de islam op de stad Mekka. Maar door de eeuwen was terugkeer voor de meeste van hen een onbereikbaar ideaal. Jeruzalem werd pas negentien eeuwen later weer een joodse stad, toen de zionisten met westerse steun de terugkeer mogelijk hadden gemaakt en zij als onderdeel van de permanente oorlog die de Arabieren tegen hen voeren een einde maakten aan een wel erg langdurige Arabische bezetting van de stad en het omringende land.
Joden zijn altijd een identificeerbare groep gebleven, in omvang toenemend en afnemend al naargelang de omstandigheden. Afnemend door vervolging en door assimilatie en toenemend door hun welvaart en gedisciplineerde leefwijze. Zij houden zich staande te midden van driehonderd miljoen vijandige Arabieren en anderhalf miljard vijandige moslims, omdat ze hun zaken beter voor elkaar hebben. Het zijn betere militairen en betere organisatoren. Ze krijgen de wapens die ze nodig hebben en zelf niet kunnen maken van Amerika en genieten politieke steun van Amerika en een paar Noord Europese landen. De angst die veel Europeanen hebben voor het geweld en het terrorisme hebben in de rest van Europa de bodem uitgehaald onder de steun die Israël gewend was ook daar te krijgen, maar ook zonder dat redden ze het wel. Ze hebben altijd de Arabieren nog en wie die als vijanden heeft kan het ook zonder vrienden stellen.

[1] Zij hebben concentratiegebieden, zoals nu nog in Kosovo en Roemenië en vroeger ook in Spanje; een eigen land of territoir hebben ze (misschien) ooit in India gehad waaruit ze afkomstig lijken te zijn, maar ze leiden nu een nomadisch bestaan binnen vreemde civilisaties en hebben zich voor zover bekend nergens ooit definitief gevestigd

[2] Volgens Toynbee in A Study of History is iedere etnische identiteit of civilization te herleiden tot een godsdienst. Ik zou menen dat een gemeenschappelijke taal ook de kern kan zijn, zoals bijvoorbeeld bij de Basken maar dat religie vaak die functie heeft lijkt historisch juist.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in geloof, geschiedenis. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s