Moslim samenlevingen.

Vijf jaar geleden plaatse ik het volgende stukje op deze site.
Moslims, christenen, joden of vrijdenkers, het maakt allemaal niet uit, vinden de meeste mensen. Bij iedere groepering vind je aardige en minder aardige exemplaren en geen van al die mensen zou je iets kwaads toe willen wensen.
Het zou er misschien niet toe moeten doen welke achtergrond de mensen hebben, maar dat doet het wel. De samenlevingen die humanistisch, protestants, katholiek, orthodox of moslim zijn vertonen wel degelijk grote verschillen. Dat zou op zich geen grote problemen hoeven op te leveren en dat doet het ook niet altijd maar soms doet het dat wel.
De problemen van tegenwoordig zijn er niet met de joden, de verschillende vormen van christendom of met de boeddhisten, ze zijn er in hoofdzaak met moslims.
De moslim samenleving in al haar varianten vertoont een verhoogde mate van onverdraagzaamheid voor etnische verschillen van iedere aard. Soennieten voor Sjiieten en Alawieten. Moslims voor christenen maar ook voor Druzen. Er zijn problemen tussen Turken en Arabieren en Koerden en omgekeerd. Al die verschillen lijden tot geweld. Het zijn de etnische verschillen waardoor in de afgelopen decennia praktisch alle Assyrische christenen verdreven zijn uit gebieden waar ze bijna twee duizend jaar hebben gewoond. Ze ontvluchtten de conflicten en/of de armoede in het moslim thuisland, waar ze als etnische minderheid gemakkelijk het slachtoffer werden van het steeds weer oplaaiende geweld.
De moslimsamenlevingen in het Midden Oosten hebben de andersdenkenden verdreven uit Irak en Syrië en maken ze het leven moeilijk in Turkije. Dat is raar, zou je zeggen omdat moslims uit diezelfde samenlevingen zo massaal naar het humanistische Europa komen, waar de etnische verschillen met de moslimwereld nog veel groter zijn.
Dat komt omdat ze als individu heel goed kunnen samenleven met anderen, alleen niet als etnisch afwijkende gemeenschap. Dat is ook de reden waarom we moslims wel als buren moeten opnemen hier, maar hun cultuur buiten de deur moeten houden. Moslim wijken in een stad zijn als haarden van Ebola, je moet ervan af en wel zo snel mogelijk.
De vraag is of dat kan en zo ja hoe dat dan moet.
Het antwoord erop is dringend en we kunnen dit soort vragen en antwoorden niet vanwege ideologische huiver of politieke correctheid voor ons uit schuiven.
Daar kwamen een aantal reacties op.
Jaap zei:
Het integratiepotentieel van een cultuur is m.i. sterk afhankelijk van het individualisme-collectivisme quotiënt van die cultuur. Stelt een cultuur de normen en waarden van het collectief – zoals de islam doet – expressis verbis boven die van het individu, dan is integratie ten enen male onmogelijk. Immers, een individuele keuze vervalt en de cultuur zelf kan niet kiezen.
Mensen afkomstig uit culturen (en/of religies) die de drager een startpunt bieden voor individuele ontwikkeling en niet claimen zijn eindstation te zijn, hebben in de regel minder tot geen moeite te mengen met mensen uit andere gelijkaardige culturen.
Wanneer beleidsmakers dit grote verschil tussen wij- en ik-culturen tot uitgangspunt van hun beleid zouden nemen, dan zou men inzien dat het niet-aflatende bevestigen van moslims in hun islamitische groepscultuur een averechts effect heeft. Wij en ik mengen niet.
In geval van de islam komt daar nog bij dat zij geen tegenwicht biedt aan de elementen van machismo, eer en schande zoals die in elke cultuur (latent) aanwezig zijn. Sterker nog, ze appelleert aan deze normen en roept op ze uit te dragen en toe te passen tot meerdere eer en glorie van zichzelf.
Ik antwoordde:
@Jaap.
Het is een interessant onderscheid dat je maakt tussen individualistische en collectivistische culturen. Maar is een cultuur niet per definitie collectivistisch? Een samenleving is niet maakbaar, die maakt zich zelf en overheden die haar proberen te vormen zullen altijd andere resultaten krijgen dan ze verwachten. In mijn ogen is een samenleving of cultuur een biologische entiteit. Mensen die er deel van uit maken horen samen, al zal de ene samenleving haar leden meer bewegingsvrijheid geven dan de ander. Maar multicultureel kan een samenleving niet zijn, dat lijkt me een contradictio in terminis. Dat betekent niet dat er geen ruimte zou zijn voor individuele ontwikkeling, maar dan wel binnen de parameters van de eigen cultuur.
Naar mijn mening is het grote probleem met de islam dat zij het geweld een geoorloofd overtuigingsmiddel vindt en daarom geen ruimte biedt voor democratie en de rechtsstaat.
Hierop reageerde iemand met het pseudoniem ‘toegelicht’

@ toegelicht.
Inderdaad is het hoofdprobleem van onze eigen cultuur dat we ook de onverdraagzaamheid willen verdragen. Israël heeft daar in zijn Huizingalezing tegen gewaarschuwd en ik meen dat hij gelijk heeft. Ik denk dat we er niet omheen kunnen een uitzondering te maken voor de islam wat betreft de godsdienstvrijheid. Misschien vergis ik me en is het gebrek aan verdraagzaamheid in de islam van tijdelijke aard. Zoiets kun je hopen, maar hoe lang?
Jaap zei weer:
Een klinische definitie van het begrip cultuur zou kunnen zijn: de verzameling van gemeenschappelijke gebruiken, inzichten en normen, in de ogen van een objectieve waarnemer, door de hele groep gedragen worden. Of wèrden, want we onderkennen ook verdwenen culturen. Je zou het de grootst gemene deler kunnen noemen.
Van een zichtbare Nederlandse cultuur is sinds de oprichting van het Koninkrijk eigenlijk nooit sprake geweest. Wel waren er cultuureilandjes, meestal op basis van religie en lokale gebruiken. Maar na de ontzuiling zijn die eilandjes opgelost binnen de landsgrenzen.
Als je vandaag de dag bovengenoemde definitie hanteert en op zoek gaat naar de Nederlandse identiteit, zoals prinses Maxima deed, dan zul je hem niet vinden. “Iek heb kezocht maar iek heb het niet kunnen vinden” zei ze na afloop. Logisch, want de grootst gemene deler van de Nederlandse identiteit is het individu. Alleen dan, wanneer je ‘individualiteit’ als cultuurkenmerk accepteert, kun je spreken van een Nederlandse (of Westerse) cultuur. Een cultuur die het individu volledige ontwikkelingsvrijheid biedt.
De islamitische traditie, ook in Nederland, gaat er prat op dat ze onveranderlijk is. “Er is maar één islam” zei Tariq Ramadan; “er bestaat niet zoiets als een liberale islam” zei Erdogan. Onveranderlijkheid is het wezenskenmerk van de islam. Daar moet binnen de gemeenschap het individu voor wijken en wordt naar buiten toe het zwaard gehanteerd, ook preventief.
Het gaat zelfs zover dat binnen de traditie van de islam, bida’ah (=innovatie) verboden is. Van een salafistische site plukte ik: “Het woord Bida’ah is gebruikt in vele ahadeeth. Sommige van deze ahadeeth verbieden ons het uitoefenen van elke Bida’ah en waarschuwen ons ervoor. Bovengenoemd heeft Profeet (saw) gezegd “. Vernieuwing staat gelijk aan afvalligheid waar in het slechtste geval de doodstraf op staat.
Niemand zal ontkennen dat de islamitische identiteit met bovenstaande definitie als cultuur omschreven kan worden. Een extreem collectivistische cultuur zelfs. Maar ik ben ook van mening dat de westerse cultuur met behulp van dezelfde begripsbepaling als cultuur erkend mag worden. Ze is in alle opzichten de tegenpool van de islamitische traditie, met name daar waar het de verhouding tussen individu en collectief betreft. Een cultuur hoeft daarom niet noodzakelijkerwijs collectivistisch van aard te zijn.
toegelicht antwoordde:
De onverdraagzaamheid van islamitische culturen tegenover andersdenkenden signaleer je mijns inziens correct. Als wij Nederlanders gaan proberen de islamitische culturen buiten de deur te houden worden we zelf ook onverdraagzaam en intolerant. En dat is nu juist niet wat we moeten willen.
Iemand anders voegde zich in de discussie:
de^mol zei:
tolerantie t.o.v. intolerantie is geen intolerantie. Je laat Dutroux (effe een extreem voorbeeld) toch ook niet vrij loslopen omdat je anders intolerant bent?
de^mol voegde daar even later aan toe: excuse me: tolerantie t.o.v. intolerantie is geen tolerantie…
Daar stokte de discussie, waarschijnlijk ook omdat het een debat was tussen gelijkgezinden, de conservatieve lezers van mijn blog. De progressieve meerderheid in de hogere kringen van dit land onderkent het probleem zo langzamerhand ook wel, maar kan er niets mee. Verdraagzaamheid is nu eenmaal in ethisch opzicht het hoofdkenmerk van de westerse cultuur. Het verwijderen van mohammedaanse buurten uit onze steden zou een soort culturele suïcide betekenen. Het humanisme zou in zijn bestaande vorm niet overleven en wat er voor in de plaats zou komen valt niet te overzien.
Toch denk ik dat dat risico moeten nemen en het wel moeten doen. Vanaf nu moet top prioriteit worden gegeven aan het verwijderen uit onze land van mohammedaanse buurten en alle andere kenmerken van de moslim cultuur. Moslim scholen, moskeeën, buurthuizen, alles waar omheen zich de moslim cultuur kan organiseren.
In andere stukjes heb ik uiteengezet waarom naar mijn mening het terugsturen naar de landen van herkomst geen optie is. We zullen voor opvang moeten zorgen in gebieden die nu nog onbewoond zijn, wat in de praktijk zal betekenen de kuststrook van Marokko en Mauritanië die aan de Atlantische Oceaan is gelegen. Dat gebied kan dan tegelijk dienen voor de opvang van de migratie stromen uit Arabië en Afrika, waarvan we ook niet kunnen verwachten dat die uit zich zelf zullen stoppen.
Maar als we dit goed doen kan het de eerste geslaagde vorm van ontwikkelingshulp worden. Hoe dan ook, het is de enige manier waarop we West Europa leefbaar kunnen houden.

Advertisements

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in beschaving, ethiek, maatschappelijk. Bookmark de permalink .

5 reacties op Moslim samenlevingen.

  1. Robert Lopes Cardozo zegt:

    Wat opbouwende kritiek (vervolg op onze eerdere dicussie). Uw Mauritanië-plan kan alleen door een jurist bedacht zijn. Afspaken maken met de koning van Marokko om een groot deel van de door hem ingelijfde West-Sahara aan ons te verhuren om daar de door ons uitgezette Marokkanen in tenten op te vangen? Dat gaat niet lukken. Juristen zijn pas nodig als er oplossingen bedacht moeten worden tussen partijen met gedeelde belangen, en die zijn er hier niet. Alle machthebbers in ontwikkelingslanden hebben belang bij hun volksplantingen in West Europa. Erdogan riep laatst de Turken in Europa op meer kinderen te krijgen. Vandaag is in een helder artikel in Elsevier, “13 Mythes over migratie”, te lezen dat de overheid van Mali belang heeft bij de migratie van Afrikanen naar Europa.
    Naar mijn mening kunnen er geen (dure) afspraken over migratie gemaakt worden met regeringen in Afrika en moslimlanden.
    Mijn oplossing is dat wij alleen afspaken maken met migranten. Alle asielzoekers worden door ons veilig opgevangen in tenten op Griekse eilanden (die wij mogen huren tegen kwijtschelding van het grootste deel van hun staatsschuld). Migranten die meewerken aan terugkeer mogen op een eiland met goede verzorging (maar zonder het recht op voortplanting) wonen. Ook als zij illegaal naar een buurland terug willen, waar Nederland bij helpt door bijvoorbeeld bootjes vanaf een Nederlands schip in internationale wateren te laten vertrekken, op eigen risico. Migranten die tegenwerken gaan naar een eiland met een soberder regiem, waar de orde bewaakt wordt door landgenoten (mannen en vrouwen gescheiden).
    De gedachte achter dit plan is de (dure) wens tot migratie naar Europa te ontmoedigen. De wereldpers is welkom op de eilanden, waar dus ook alle illegalen worden gehuisvest, om verslag te doen van de ontmoedigende toestand, zonder vooruitzichten.
    Om burgeroorlog in Noord-West Europa te voorkomen is het nodig het in het openbaar uitdragen van de bij ons ongewenste moslimideologie te verbieden. Alle zichtbare moskeeën en moslimkleren op de openbare weg worden verboden. Zoals bij katholieken in onze tolerante 17-de eeuw. Tegelijkertijd komt er een ruimhartige remigratieregeling voor moslims die hun dochters met hoofddoek naar school willen laten gaan. Uitkeringen worden als ruimhartige afkoopsom ineens in het land van herkomst uitbetaald.
    Ik ben nog steeds sociaaldemocraat (stem PVV), en mijn humanistische plannen zijn bedoeld om burgeroorlog na het instorten van onze verzorgingsstaat door massaimmigratie uit de Derde Wereld te voorkomen. De SDAP moest in 1945 opgeheven worden omdat de partij zich voor de oorlog te antimilitaristisch had opgesteld. Pas in februari 1937 werd “algehele ontwapening” uit het partijprogramma geschrapt. In 1945 bewonderde Trees een Canadees, en moest de PvdA opgericht worden, later trouw voorstander van de NAVO. Achteraf begrepen sociaaldemocraten dat de Tweede Wereldoorlog eenvoudig voorkomen had kunnen worden als de buurlanden van Duitsland zich hadden bewapend toen Duitsland dat deed. 9 % van de Amsterdamse bevolking is vermoord omdat de SDAP wilde ontwapenen als antwoord op mogelijke oorlog. Dat is een grote morele schuld van de sociaaldemocratie. De PvdA moet zich m.i. opheffen om ruimte te maken voor een nieuwe sociaaldemocratische partij die tegen de immigratie van miljoenen mensen uit Afrika en uit Moslimlanden is. Het Parool plaatste een helaas ingekorte brief van mij hierover op 17 maart.

    • akasdorp zegt:

      Mijn Mauritanië-plan is inderdaad door een jurist bedacht. De idee is om van Mauritanië of Marokko een een paar duizend vierkante kilometer te kopen of te pachten en daar de mensen onder te brengen die wij hier en in onze buurlanden kwijt willen. Marokko is als het erop aan komt in alle opzichten, ook militaire opzichten, geen partij voor Europa..Of Europa dit ook werkelijk gaat doen is een andere kwestie,maar het lijkt me duidelijk dat je de feitelijke analyse van een probleem en toekomst voorspellingen die daar mee samen hangen uit elkaar moet zien te houden. Misschien gaat het niet gebeuren, maar dat neemt niet weg dat het wel zou horen te gebeuren

      • Robert Lopes Cardozo zegt:

        “Marokko is als het er op aankomt in alle opzichten, ook militaire opzichten, geen partij voor Europa…”. U loopt 50 jaar achter. Na Vietnam, Afghanistan, Irak en Libië moet duidelijk zijn dat de Westerse wereld zijn wil niet meer kan opleggen aan ontwikkelingslanden. De mensen daar moeten het zelf bedenken. Er moet een hek omheen (geen echt hek of muur, maar het opvangen van alle ongewenste migranten op Griekse eilanden). Ik minacht de gedateerde machtpolitiek met militaire middelen van het Élisée, waar ‘Afrikapolitiek’ bedreven wordt. En al helemaal de neokoloniale Bert Koenders die ons leger via diplomatieke toestemming van de VN Mali heeft binnengerommeld om in een plaatselijk burgeroorlog partij te trekken. Onze soldaten hebben daar niets te zoeken. Europa moet bescheiden zijn, alleen zichzelf verdedigen.

  2. Robert Lopes Cardozo zegt:

    Er zijn m.i. enkele weeffouten in onze politiek tegenover de Derde Wereld. Na de onnodig bloedige dekolonisatie probeerden wij ons geschonden gezicht (ook door WO 2) te redden met ‘ontwikkelingshulp’. Nadat Indonesiërs ondankbaar ontkenden dat wij in Indië iets groots hadden verricht, haalden wij ons morele gelijk in Afrika. Wij meenden daar de kindersterfte te moeten bestrijden en door het slaan van waterputten het grondwaterpeil overal te verlagen. Onbaatzuchtig gaven wij, beledigd, 200 miljard uit om alsnog een superieur mens te zijn.
    Wij meenden in Afghanistan en Irak ‘democratie’ te moeten brengen, zodat de mensen daar ophielden onderling ruzie te maken. Maar toen de Egyptenaren democratisch een moslim tot staatshoofd kozen steunde het Westen een militaire staatsgreep om hem af te zetten. Wrok tegen het Westen vind ik begrijpelijk.
    De belangrijkste weeffout in onze humanistische politiek is onze neiging in buitenlandse burgeroorlogen steeds de kant van de zwakkeren te kiezen. Dat verlengt burgeroorlogen eindeloos. De natuurlijke gang van zaken bij menselijke conflicten is dat de sterkste wint na een korte schermutseling, en dat de verliezer zich daarna aanpast aan zijn ondergeschikte positie. En dan, met enige levenskunst, gelukkig kan worden in een wereld waarin hij het gezag van de sterkste erkent en thuis zijn eigen gang gaat. Uit de homoseksuele literatuur weet ik dat homo’s in alle culturen vredig gelukkig kunnen zijn na cultureel geoefende onzichtbaarheid. Het loopt pas mis als homo’s in het openbaar de geldende moraal uitdagen, zoals Oscar Wilde deed uit overmoed.
    Wij moeten ons niet meer met de moraal en het bestuur in de Derde Wereld bemoeien. Als daar de sterkste gewonnen heeft komt er vrede. Als de onmachtigen het gezag van de sterksten erkennen zullen de machtigen hun met rust laten. Er zijn dan andere zorgen, bijvoorbeeld machtsconflicten van de machtigen onderling (Shakespeare).
    Als wij ons niet meer bemoeien met islamitische landen en Afrika, en niet toestaan dat zij hun bevolkingsoverschot naar Europa laten verhuizen (vangen wij menswaardig op in uitsterfkampen met recht op terugkeer), zullen daar de sterksten winnen. Het islamitische bestuur is dan gedwongen een één kind-politiek te voeren, net als in China. In Afrika komt dan misschien een soort Karel de Grote aan de macht, die even populair is als indertijd Mandela. Hij zal gedwongen zijn aan geboortebeperking te doen. Het regelt zichzelf als wij ons er buiten houden. Onderschat die mensen niet.
    Bedreigde christenen en andere minderheidsgroepen in moslimlanden raad ik aan moslim te worden in het openbaar, en thuis zichzelf te zijn. Zoals Spaanse joden na 1492 nieuwchristen werden om niet op de brandstapel te eindigen. Slecht begrepen is de jodenvervolging onder nieuwe christenen. Dat ging om machtsstrijd binnen de elite. Veel adellijke Spanjaarden hadden joods bloed, en als dat bewezen kon worden konden zij worden uitgeschakeld, en konden hun bezittingen verdeeld worden. Daar werden de Kerk en de aangevers beter van. Ik stam af van Fray Ficente de Rocamora, eerst biechtvader van het infante Maria die later keizerin van Oostenrijk werd, en later als Isaac (zoon van Juan) de Rocamora arts in Amsterdam was en hier in 1647 met een Portugese jodin trouwde. Ook stam ik af van Joao Mendes d’ Acosta, leverancier van munitie en proviand ‘van legers des konings’, die kennelijk ook vijanden had. Begrijpelijke hofintriges. Veel Spanjaarden hadden joods bloed en slechts een klein deel, rijken en machtigen, kreeg als afstammeling van een nieuwchristen te maken met de inquisitie. Een bewezen joodse overgrootmoeder kon al fataal zijn na klachten van de werkster dat er op vrijdag extra lekker vlees gegeten werd.
    Wij moeten geen ‘christenen’ uit het Midden-Oosten steunen in hun gelijk, maar hun aanmoedigen met alle winden mee te waaien, en thuis eventueel de oude cultuur te blijven koesteren. Dat mag van God. Zij moeten niet in Nederland opgevangen worden, evenmin als alle bedreigde homo’s uit de Derde Wereld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s