De islam van Mohammed.

De Islam is niet met Mohammed begonnen. In zekere zin zou je kunnen zeggen dat zij bij hem ophoudt. Christus is in de ogen van Mohammed een moslim, net als Johannes de Doper, aartsvader Abraham, Mozes en alle grote en kleine Joodse profeten. Hij zelf is de laatste in de rij, maar hij is niet de eerste die de godsdienst van de koran aan de wereld heeft verkondigd. Allah is JHWH, de God van Abraham, Isaac en Jacob en van de christenen. Het Oude en Nieuwe Testament rekende Mohammed tot zijn Heilsgeschiedenis.
Net als Christus was hij van mening dat de officiële Joodse bedienaren van het tempeloffer, de Levieten, of van het bijbelse woord, de Farizeeën, er een potje van gemaakt hadden. Dat vond hij trouwens ook van de christelijke kerkvaders en metropolieten. Christus en de joodse profeten, die erkende hij, maar degenen die van hun leer een eredienst gemaakt hadden, zag hij niet zo zitten.

Christus had zich zelf volgens hem als een profeet beschouwd en als de Messias, maar niet als de enig geboren zoon[1] van de Vader, zelf ook God en met de Heilige Geest deel hebbend in de Schepper. Van deze Hellenistische verzinsels moest Mohammed niets hebben. Hij beschouwde ze als blasfemisch, zoals Christus zelf dat ook gedaan zou hebben. Dat zijn eigen leer hetzelfde lot zou ondergaan als die van Mozes en Jezus van Nazareth en dat de islam een godsdienst zou worden naast joden- en christendom, dat heeft Mohammed niet voorzien. Hij deed zijn best om de oprichting van een islamitische kerk te verhinderen, zoals hij alles wilde verwijderen wat zich tussen de gelovigen en hun godheid wilde stellen. Tot op zekere hoogte is dat gelukt. Imams hebben bij benadering niet de hiërarchische functie van de katholieke geestelijkheid of zelfs maar van de protestante dominees of de orthodoxe popes. Ze lijken nog het meest op rabbi´s, de joodse schriftgeleerden en Bijbeluitleggers.

Een goede jood of christen is in de ogen van Mohammed een moslim. Hij zal zich moeten distantiëren van de vervalsingen die de schriftgeleerden in de heilige teksten hebben aangebracht en de gezuiverde leer van Mohammed moeten omhelzen. Die brengt geen nieuwe God en geen nieuwe levensbeschouwing, maar vervolmaakt wat er al was en zet recht wat krom was gegroeid.

Zo ongeveer zag Mohammed zijn voorgangers en zich zelf en zo wilde hij de wereld van het monotheïsme herenigen.
Een profeet en geleerde die dat min of meer hetzelfde zag, maar dan een slag moderner, was Baruch d’Espinoza, die zich later Benedict de Spinoza noemde. Hij meende dat de morele boodschap de kern was van alle heilige boeken en dat hun verhalen niet feitelijk of historisch moesten worden gezien. Alleen als de teksten niet te letterlijk worden genomen kan er hoop zijn op een hereniging van de monotheïstische godsdiensten, een eenheid die de wereld broodnodig heeft.

[1]
Inderdaad sprak Jezus over zich zelf meestal als ‘de mensenzoon’ maar ook wel als over kind van God, maar daarin was hij niet exclusief. Iedereen die in hem geloofde kende hij het vermogen toe om kind van God te worden. Zie het begin van het Johannes evangelie.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in geloof, geschiedenis. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s