Minderheden

Samenlevingen hebben altijd profijt gehad van immigranten die ze konden assimileren en nadeel van de komst van etnische minderheden die zich tegen integratie verzetten. Er waren wel uitzonderingen, maar weinig. Het grote voorbeeld is Spanje waar de moorse immigranten wel extra beschaving brachten maar nooit werden geïntegreerd. Zij zijn in een oorlog die lange eeuwen heeft geduurd weer buiten geworpen. Het is in Spanje nooit gekomen tot een gemeenschappelijke christelijk/moors/joodse beschaving. De assimilatie is er halverwege blijven steken, waarschijnlijk toch in hoofdzaak vanwege de onverdraagzaamheid van de moslimbeschaving.
De Turkse immigranten bleven de baas in het voormalige Byzantijnse en latere Ottomaanse rijk. Daar creëerden ze een multiculturele samenleving waarin de vrede alleen bewaard bleef doordat de etnische leefgemeenschappen klein bleven. Daardoor konden ze stuk voor stuk door de Turken worden onderworpen en hielden ze door hun onderlinge vijandigheden elkaar in evenwicht.
De moslim samenleving van het Midden Oosten, maar ook de samenlevingen op de Balkan vertonen nog steeds het beeld van het oude Ottomaanse rijk met elkaar vijandig gezinde etnische entiteiten, waarvan Syrië nu even het bekendste voorbeeld is. Syrië is een land van minderheden waar de meerderheid, die bestaat uit Soennieten, sinds de komst van het regime van de Assads, van de macht zijn uitgesloten. Zij hebben van de Arabische Lente gebruik gemaakt om in opstand te komen en onder het mom van een democratische beweging een tijd lang de steun van het westen te verwerven. Voor wie zich in het Midden Oosten verdiept is het snel duidelijk dat Bashar al Assad de minste is van een serie ernstige kwaden en dat je in Syrië niet veel keus hebt. Al dat gebabbel over veertig jaar overheersing door de familie Assad is, als het er op aan komt, gezeur. Wie het goed voor heeft met Syrië steunt nu even Assad totdat het hem lukt om de salafisten uit te schakelen. Daarna zien we wel weer verder.
Helaas horen nu ook onze NATO bondgenoten de Turken tot de salafisten en zouden we er goed aandoen daar geen Patriotraketten naar toe te sturen maar liever moeten bekijken hoe we ze zo snel mogelijk uit de NATO kunnen werken. Een bondgenootschap met de Turken had zin zolang we een gemeenschappelijke vijand hadden. Maar nu Rusland voorlopig voldoende heeft aan haar eigen binnenlandse problemen is er geen reden meer voor een bondgenootschap met Turkije.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in europa, geschiedenis. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s