Het Noorden van Groningen.

Mijn familie van moeders kant komt uit het Noorden van Groningen. Als kind logeerde ik er in de naoorlogse jaren wel eens bij een neef en nicht van haar in Usquert. Soms ga ik er nog wel eens heen, met de trein naar Winsum, Sauwerd, Baflo, Warffum Usquert, Uithuizen, Uithuizermeeden en Roodeschool, allemaal plaatsjes aan een spoorlijntje dat niet door de NS wordt geëxploiteerd.

Mijn grootvader kwam uit Onderdendam aan het Boterdiep. Ik ging in die buurt een paar jaar geleden fietsen met mijn jongste zoon. We parkeerden de auto in Onderdendam. Daar rekte ik even uit en ik wilde wat rommel van onderweg weggooien in een vuilnisbak, of wat ik dacht dat een vuilnisbak was. Maar een al wat oudere dame kwam op mij af en wees me erop dat het om een klerenverzamelbak ging. Ze had gelijk, ik verontschuldigde me, stak de plastic zak weer bij me en met een streng knikje liep ze door. Waarschijnlijk was ze jonger dan ik maar het had zo mijn tante Han Dusseldorp kunnen zijn, uit Usquert. Met dezelfde ernst en evenveel gezag.

Niets veranderd daar, dacht ik nog en mijn zoon en ik stapten op en fietsten binnendoor over de Onderdendamster weg naar Warffum. Grijze lucht, hoog hangende mist of lage wolken, allemaal net als vroeger.

In Warffum gingen we wat eten in het café. Daar zaten twee mensen te lunchen en verder was het er leeg. We zeiden goeie dag en zij goeie dag terug en ze aten door. Na een paar minuten, toen er niets gebeurde vroegen we voorzichtig of je hier kon lunchen en ja dat kon, maar ze aten eerst even af. Mijn zoon was daar wat verbaasd over maar ik herkende het wel. De uitsmijter die we later kregen was heel goed en niet te duur, net als vroeger. We werden verder ook heel vriendelijk behandeld, maar klant koning? Niet in Noord Groningen.

Toch was er wel iets veranderd. In tegenstelling tot de rest van Nederland was het in Warffum en Onderdendam stiller geworden en niet voller. Op de boerderijen is geen werk meer. De boer en zijn familie doen het zelf met een vloot landbouwmachines en de oude landarbeidershuisjes staan leeg of zijn al afgebroken. De bewoners zijn weggetrokken naar de stad, naar Groningen of Veendam. De grote huizen in de kleine plaatsjes worden bewoond door wetenschappelijke medewerkers uit Groningen en een paar van de oude herenboerderijen door professoren. Het heeft iets treurigs, zo’n platte land dat zijn oude bestemming is kwijtgeraakt, maar misschien is het vooral mijn jeugdsentiment.

Een jaar eerder ging ik met dezelfde zoon in Midden Limburg fietsen. Daar ben ik zelf geboren en mijn vaders familie woont er nog. Heel anders dan Groningen, tenminste buiten de stad. Een buitenwijk van Roermond kan ook in Winsum liggen maar het platte land is heel Midden-Limburgs. Er zijn wel dingen veranderd, net als in Groningen, maar niet in dezelfde richting. Er is meer leven in de brouwerij, er wordt beter geboerd dan vroeger en er is allerlei bedrijvigheid omheen. In de dorpjes wonen forensen net als in Warffum, maar ze wonen in nieuwe huizen en het is er druk. Het is er een heel stuk welvarender dan in de jaren vijftig. Groningen ligt in een uithoek en Limburg in het centrum van Europa, dat zal verschil maken. Maar wat de oorzaak ook is, er is beweging en dat is beter dan stilstand. Nederland verandert in snel tempo maar Noord Groningen staat stil en droomt weg. Zo lijkt het in elk geval

Advertisements

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in herinneringen, Nederland. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s