Geen Europees leger buiten de NATO.

Luuk Van Middelaar was vroeger een filosoof die de politieke en de Duitse filosofie tot leeropdracht had. Ook toen al was hij een voorstander van de politieke vereniging van Europa.
Van Middelaar meent dat de uitbouw van de EU naast een politieke ook een militaire dimensie nodig heeft en hij constateert dat na het einde van de koude oorlog de NATO en de relatie met de VS en Canada aan belang en functie heeft verloren. Ik heb achter deze opvatting, die men in linkse kringen meer kan horen, altijd een vraagteken gezet.
Ik snap heel goed dat wie voor een verenigd Europa is, dat vanuit Brussel wordt geregeerd, een Europees leger nodig heeft. Wie zoals ik er met voldoening op terug ziet dat de pogingen van Napoleon, de Duitse keizer en van Adolf Hitler om met hun legers Europa te verenigen niet zijn gelukt, die zal wel wijzer zijn dan Brussel zo’n leger te geven of de militaire structuur van de lidstaten van de EU in minder veilige handen te geven dan die van de NATO, een organisatie waarin de VS de dienst uit maken.
De Verenigde Staten zijn vanaf de vijftiger jaren de grote pleitbezorgers voor een Europese gemeenschap geweest, omdat ze die nodig vonden als tegenwicht tegen Rusland op het Europese vaste land en voor de versterking van de NATO. Bovendien gunden ze de Europese landen het economische effect van een politieke schaalvergroting. Van Middelaar lijkt niet de versterking van de NATO en de Atlantische samenwerking op het oog te hebben, maar eerder een alternatief voor deze samenwerking te zoeken. Hij meende in de Franse president Sarkozy een medestander te hebben gevonden. Maar die zei in zijn rede in Augustus 2007 waar Van Middelaar op doelde, heel duidelijk iets anders. Ik citeer:
“Il nous faut élaborer ensemble une nouvelle stratégie européenne de sécurité”, qui pourrait être approuvée sous présidence française” (de l’Union européenne, au second semestre 2008).” Je souhaite que dans les prochains mois, nous avancions de front vers un renforcement de l’Europe de la Défense -et la France prendra des initiatives très fortes- et vers la rénovation de l’OTAN”. “Les deux (vont) ensemble, une Europe de la défense et une organisation atlantique où nous prendrions toute notre place”.
Hij stelde hiermee aan de orde “un sujet qui a été longtemps tabou”, zei de president Sarkozy, te weten “ces progrès décisifs de l’Europe de la défense” maar voegde er aan toe dat zijn wensen “ne s’inscrivent absolument pas dans une compétition avec l’OTAN”.
Tussen Amerika en het toenmalige Franse regime bestond op dit punt geen verschil van opvatting , zoals men trouwens ook later, tijdens het bezoek van Sarkozy aan de VS heeft kunnen constateren. Sarkozy wilde de militaire samenwerking met Amerika versterken in plaats van verbreken en zag geen heil in de militaire plannen van de Europese zeloten, waarbij Van Middelaar lijkt te horen. De vervanging van de militaire infrastructuur van de NAVO door een nieuw op te bouwen Europese militaire samenwerking zou een doelloze kapitaalvernietiging betekenen. Een versterking van het Europese aandeel in de NAVO daarentegen is, gezien de mondiale verantwoordelijkheden van het bondgenootschap broodnodig. De gedachte dat Amerika door haar toegenomen belangstelling voor de Pacific landen daar niet meer in geïnteresseerd zou zijn is een misvatting. Europa is economisch en in potentie militair belangrijker dan welk Aziatisch land dan ook. Een kader waarin zich die machtsopbouw zich los van de NAVO zou kunnen realiseren ontbreekt gelukkig. Het militaire vacuüm, dat door een Europese Alleingang zou ontstaan, lijkt tegen de achtergrond van de weer verslechterende verhouding met Rusland bijzonder onverantwoord. Bovendien is zo’n plan een potentiële splijtzwam in Europa zelf tussen de nieuwe lidstaten waar de Atlantici de boventoon voeren en de oude continentale leden die overwegend anti-Amerikaans gezind zijn.
Wanneer men in dit verband over Europa spreekt, dan is dat dus niet de EU. De besluitvormingsmechanismen van de Unie zijn op het militaire aspect niet ingesteld. Ook de benoeming van een functionaris in Brussel met de titel minister van buitenlandse zaken heeft daar geen verandering in gebracht. Een gezamenlijke Europese buitenlandse politiek buiten NATO-verband moet nog groeien als die er ooit komt en een militaire component komt logischerwijze aan het einde daarvan, niet aan het begin. De opstelling van Chirac en Schröder die dezelfde was als van veel Nederlandse Europeanen tegenover de inspanningen van Amerika in Irak en Afghanistan heeft schade veroorzaakt aan de Europese positie binnen de Atlantische samenwerking. Wie het isolationisme in de VS wil bevorderen aan het begin van een periode van toenemende energietekorten en spanningen in de wereld, die is onverantwoord bezig.
De opvolgers van deze mensen in Frankrijk en Duitsland zijn van die ongelukkige gedachte teruggekomen. De suggestie als zou dat in Nederland anders zijn is een misleiding van de publieke opinie. Voorlopig is er geen Europese identiteit in de zin waarin de eurofielen in Nederland die opvatten en die zal er niet komen ook.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in europa. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s