Dopage.

Het was een opmerkelijk verschijnsel vijf jaar geleden, dat de hele mediawereld in rep en roer was toen openlijk werd vastgesteld dat Lance Armstrong en zijn ploeg doping hadden gebruikt. Maar niet alleen Armstrong c.s., de hele wielerwereld en ook alle andere duur- en krachtsporters gebruiken van alles en deden dat al sinds jaar en dag. Iedereen wist dat, maar niemand zei het openlijk.
In de zin waarin doping tegenwoordig door de wielerautoriteiten wordt gedefinieerd is het, denk ik, godsonmogelijk voor een wielrenner om niet van tijd tot tijd doping te gebruiken. Maar ook als je onder doping ruwweg verstaat het systematisch en met kunstmatige middelen verhogen van de sportprestaties, dan wist eigenlijk iedereen dat dit in de beroepssport volop en overal gebeurde. Wie de kranten goed las en bereid was door de regels heen te lezen, werd over de gang van zaken in de dopingwereld ook vrij nauwkeurig op de hoogte gehouden. Ik ben geen insider maar alles wat er toen in de krant stond, wist ik al jaren. Het enige verschil tussen toen en een jaar eerder was dat het eindelijk officieel erkend werd.
Het belangrijkste sportnieuws was niet de bekentenis van de teamgenoten van Lance Armstrong maar het bericht dat bij de Rabobank op bestuursniveau werd nagedacht of men de sportsponsoring wel voort zou moeten zetten. Als over de hele linie sponsors zich terug zouden gaan trekken uit de sport, dan gebeurde er wel degelijk iets.

Nike heeft in ongeveer dezelfde tijd laten weten gewoon met de golfer Tiger Woods door te gaan, ondanks de verhalen over zijn buitenechtelijke escapades, die toen naar buiten kwamen. Wat heeft dat er nu mee te maken, denkt U misschien. Toch is dat net zo iets. Iedereen kan vermoeden dat sporthelden wel eens buitenechtelijke escapades hebben, maar normaal houdt men zijn mond daarover. Zolang het niet officieel is kun je het negeren. Maar komt het naar buiten dan zijn er meteen voor de sponsors negatieve associaties.
Iedereen wist dat er gepakt werd in het peloton, maar zweeg er over in het belang van de wielersport. Maar in Frankrijk vond men dat er reden was om in het geval van Lance Armstrong een uitzondering te maken, alsof die meer gepakt had dan Jacques Anquetil, Richard Virenque, Raymond Poulidor, Louison Bobet, Laurent Fignon, Bernard Hinault, Cyrille Guimard Henry Anglade, Eddy Merckx of Joop Zoetemelk.
Waar men in Frankrijk misschien geen rekening mee gehouden heeft is dat wielrennen in Amerika een kleine sport is. Het onderzoek kon daar veel diepgaander zijn dan wanneer het atletiek geweest was of American football. Nu is het daar dus officieel: de wielersport is rot.
Als de Tour de France om die reden geen sponsors meer had kunnen vinden, wat overigens niet te verwachten was, dan hadden ze dat daar bij l’ Équipe wel aan zich zelf te wijten gehad..

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in sport. Bookmark de permalink .

2 reacties op Dopage.

  1. Jan Govaert zegt:

    Moest Armstrong een Europeaan geweest zijn dan was hij misschien één rondezegen kwijt of hoogstens twee maar nooit zeven stuks.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s