De islam als abjecte cultuur.

Frans is een taal die er zich goed toe leent om inhoudsloze dingen elegant te verpakken. Wat in het Duits alleen maar onbegrijpelijk wordt en in het Engels zichtbaar onjuist, klinkt in het Frans vaak mysterieus en belangrijk. Er is een soort abstracties waar Franse filosofen in grossieren, die vaak op veel verschillende manieren kunnen worden ingevuld, die elkaar dan allemaal kunnen tegenspreken.
Neem het begrip démocratie van de Franse filosoof Claude Lefort. Wout van Tongeren refereerde daaraan in een artikel in De Volkskrant[1] tien jaar geleden. Lefort definieert democratie als volgt:
La démocratie comme le régime politique où le pouvoir est un « lieu vide », c’est-à-dire inachevé, sans cesse à construire, et où alternent des opinions et des intérêts divergents.
Op zijn best is democratie hier op te vatten als een puur formeel begrip zonder normatieve inhoud. Het is in elk geval niet wat hier in Nederland of in Angelsaksische landen bedoeld wordt als men dat woord gebruikt. Opgevat als politiek systeem gaat democratie wel degelijk over macht en is er helemaal geen lege plaats daar waar de macht wordt uitgeoefend. Kenmerkend voor het systeem is dat die plaats niet permanent door dezelfde klasse of personen bezet wordt.
Wat in Noord Europa en de Angelsaksische landen onder democratie verstaan wordt is niet alleen een politiek begrip. Het is geen utopisch toekomstbeeld, geen vast omlijnd programma voor de samenleving, maar een dynamisch begrip, waarin voor veel varianten plaats is. Daarnaast heeft het begrip een normatieve inhoud die op ethische gronden sommige vormen van politiek bedrijven uitsluit. Het bant geweld uit als middel om een opvolging in de macht te bewerkstelligen en binnen een democratie dienen de ultieme belangen van minderheden veilig te zijn. Bij die belangen hoort de mogelijkheid om zelf in de toekomst ooit nog eens de macht in de staat te verwerven. Naast de democratie zijn er andere publieke waarden in de westerse samenleving, die tezamen onderdeel uitmaken van de verlichting. Onder andere een staat met een overheid die aan het recht onderworpen is, waar redelijke en eerlijke discussies mogelijk zijn en waar iedereen de mensenrechten eerbiedigt. Vaak worden die waarden allemaal op een hoop geveegd en gezamenlijk als de normen en waarden van de democratie aangemerkt. Hoe dan ook, als h.t.l. Hamas, Hezbollah of de nazi’s en communisten als niet democratisch van de hand worden gewezen, dan is dat omdat zij, getoetst aan de normatieve inhoud van democratie, door de mand vallen. Zij gebruiken geweld en dreiging met geweld om de macht in de samenleving te verwerven en eenmaal verworven staan zij hem zonder geweld niet meer af. Ze zijn totalitair, d.w.z. ze stellen geen grenzen aan de macht van de overheid en onderwerpen hun overheid niet aan het recht. De primaire belangen van andersdenkenden en etnische minderheden zijn bij deze antidemocraten niet veilig.
Zonder dat Rutte of andere Nederlandse liberalen nu kunnen zeggen hoe de Nederlandse samenleving er over een of twee generaties uit zal zien, weten ze wel dat, als het aan hen ligt, die samenleving niet totalitair of gewelddadig zal zijn en in zover verklaren zij de beginselen die dat verbieden voor onaantastbaar.
Dat wil niet zeggen dat er niet over andere mogelijkheden gesproken kan worden. Vrijheid van meningsuiting is ook een van de mensenrechten. Maar zij, de liberalen zullen alles wat totalitair en gewelddadig is met man en macht bestrijden.
De bezwaren tegen iemand als Tariq Ramadan waren niet dat hij hier de islam kwam verdedigen. Dat was zijn goed recht. Het bezwaar dat kenners van het Midden Oosten tegen mensen als Ramadan en wijlen Edward Said[1] hebben, is dat zij tot in de grond oneerlijk zijn. Dat zij ginder zulke totaal andere dingen zeggen als hier en dat we daarom geen geloof kunnen hechten aan hun oprechtheid en de eerlijkheid van de discussies die zij voeren, die daardoor waardeloos worden.
Wie niet bereid is de koran te relativeren en de betekenis van haar inhoud te beperken tot voorschriften voor een vroom godsdienstig leven, kan niet democratisch zijn. Totalitair democratisch of islamitisch democratisch in de zin waarin Van Tongeren dat begrip gebruikte in zijn artikel is een contradictio in terminis. Dat neemt niet weg dat er wel met islamisten gepraat moet worden, onder meer om te eisen dat zij terrorisme en andere vormen van civiel geweld van de hand wijzen. We moeten daarbij alleen nooit voetstoots geloven wat zij zeggen.
Van Tongeren sympathiseerde met de e.t. ministers Donner en Vogelaar, die beiden ooit het ontstaan van een moslim meerderheid in Nederland niet hebben willen uitsluiten, wat Donner betreft overigens in het vertrouwen dat het daar wel nooit van zou komen.
Moslims die lang genoeg in een democratisch land hebben gewoond zullen automatisch democratischer worden, denkt/hoopt Jan Hein Donner.
Un jacobin ministre n’ést pas un ministre jacobin zei de oude heer Heldring ooit in het Handelsblad[3] ofwel: een revolutionair die minister wordt, is niet noodzakelijkerwijs een revolutionaire minister. Dat is niet helemaal hetzelfde als wat Donner zei, maar het vertegenwoordigt hetzelfde liberale sentiment.
Donner herinnerde zich de angst die zijn overgrootouders hebben gehad voor een Roomse meerderheid in Nederland. Die angst is overbodig geworden door de emancipatie van de katholieken en door het humanisme dat hier overal in het christendom een plaats heeft veroverd. Zo zal het, verwacht de vicepresident van de Raad van State, ook met de islam gaan. Donner vindt de democratie robuust genoeg om te overleven en dat vertrouwen siert hem moreel, maar niet intellectueel.
Dat ooit in Duitsland de Weimar-democratie met formeel democratische middelen is afgeschaft, hangt samen met de bijzondere omstandigheden van het interbellum en de kans dat zoiets zich hier nog eens voor zal doen is niet heel erg groot, denkt Donner misschien, maar hij vergist zich. Het is waar dat democratie het nemen van risico’s impliceert en dat een afwijzende houding tegenover het geloof en de cultuur van islamitische landgenoten averechts kan werken. Dat met andere woorden Wilders c.s. het gevaar kunnen oproepen dat zij willen bezweren. Dat neemt niet weg dat de politieke opvattingen die zijn komen overwaaien uit het Midden Oosten hier met alle democratische middelen bestreden moeten worden. Men kan sympathie hebben voor individuen uit Marokko en Turkije. Voor individuen wel, maar niet voor hun abjecte cultuur.
________________________________________

[1] 24/7/07
[2] Edward Said was Palestijn, wel lid van de moslim cultuur maar niet van het geloof, hij was christen. Als hij in Arabië optrad was hij in de eerste plaats Palestijn onderdeel van een gemeenschap die leugenachtig is en gewelddadig, ook voor christenen.
[3] 9/12/10

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in geloof, maatschappelijk, Midden Oosten. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s