Europese democratie.

Pieter Hilhorst, indertijd Amsterdams wethouder, is een rationeel mens. In 2009 waren er in Nederland Europese verkiezingen. Om te zien of Europa eigenlijk wel een onderwerp was in de kranten, pakte hij toen een willekeurige dag van een jaar eerder en las de stukken in alle landelijke kranten op het onderwerp door. Het bleek mee te vallen. Dat kwam waarschijnlijk omdat de volksvertegenwoordiging toen juist het grondwettelijke verdrag had aanvaard dat de bevolking eerder in een referendum met twee derde meerderheid had verworpen. Maar ook wat kleiner nieuws over Europa, dat niets met het referendum of het Verdrag van Lissabon had te maken, bleek de krant te halen.
Hilhorst aanpak was deugdelijk. Je kunt als je iets beweert beter maar even checken of het werkelijk zo is als je zegt. Dat kan niet altijd en het gebeurt ook wel eens verkeerd, maar als methode en als instelling is het beter dan om zo maar wat te roepen. Hilhorst zei bij die gelegenheid nog iets dat ik verstandig vond. Je kunt niet voor of tegen Europa zijn, vond hij, zoals de SP of Geert Wilders dat waren aan de ene kant en D66 aan de andere. Je kunt wel voor of tegen een bepaalde Europese aanpak zijn of tegen de manier waarop iets in Europa wordt georganiseerd. Hij vond stierenvechten geen Europees onderwerp maar technische voorschriften voor de auto-industrie wel. Het eerste raakt de Europese concurrentie en het Europese milieu niet en het tweede doet dat wel. Bovendien is het tweede een onderwerp dat om die reden meteen ook alleen Europees geregeld kan worden, of misschien zelfs mondiaal. In elk geval niet op nationaal niveau. Mondiaal kan niets worden afgedwongen en dus moet het wel Europees. Dat lijkt me een rationele manier om over Europa en de Europese samenwerking te praten.
De Nederlandse dierenpartij zal wel tegen stierenvechten zijn en veel andere Nederlanders ook, maar dat is geen reden om die overtuiging aan de Spanjaarden op te dringen, zoals die zich op hun beurt niet bezig horen te houden met abortusklinieken of homohuwelijken in Nederland.
Het is opvallend hoe weinig er in Nederland op deze manier over Europa wordt gesproken. Niet over de onderwerpen die Europees zouden moeten zijn en welke niet en al helemaal niet over de organisatie van Europa.
Toch is in het vorige decennium uit de referenda in Frankrijk, Nederland en Ierland duidelijk geworden, en ook wel uit peilingen in andere landen, dat de Europese bevolking misschien niet tegen Europese samenwerking is, maar beslist wel tegen de manier waarop die nu is georganiseerd. Men is sterk tegen een Europese bemoeienis op onderwerpen waarvan men vindt dat die nationaal geregeld kunnen worden.
In Europa wordt niet de juiste maat gehouden. Het Europese Parlement neemt niemand serieus behalve de goed betaalde parlementsleden zelf. Een Commissie waar ieder land van de acht en twintig een zetel heeft kan niet goed werken. Voor een gemeenschappelijke minister van buitenlandse zaken heb je eerst een gemeenschappelijke buitenlandse politiek nodig en die is er niet. Je had van te voren kunnen zien aankomen wat de rol zou worden van die Europese Minister van Buitenlandse Zaken: voordat zij klaar is met het op één lijn krijgen van de grote landen en voordat zij zelfs maar heeft kunnen beginnen aan de kleinere is de crisis al weer voorbij. En een minister voor het doorknippen van lintjes, daar zat niemand op te wachten. Daarom hoor je de laatste jaren ook nooit meer iets van het goede mens en is het alleen de permanente voorzitter van de Raad van Ministers die we wel eens in Buitenhof op bezoek krijgen.
Er moeten toch meer mensen zijn als Pieter Hilhorst en Frank Kalshoven, die helderheid kunnen scheppen in een ingewikkelde materie? Ik kan me herinneren dat Hilhorst dat eerder al eens deed met een artikel over het nieuwe Nederlandse onderwijs. Ik begreep nooit waar ze het over hadden als ‘het nieuwe leren’ aan de orde kwam, maar in dat stuk van Hilhorst stond het gewoon, in begrijpelijke taal.
Zo’n mijnheer DeHaene of Giscard, die een grondwet kunnen produceren van meer dan vierhonderd bladzijden volkomen onbegrijpelijke tekst, die zouden ze met pensioen kunnen sturen. Iemand die schrijven kan zouden ze moeten inhuren om zo´n grondwet op te schrijven en alle onzin die er in staat door te strepen.
Europa lijdt onder de professionele Europeanen, de verzameling expats in Brussel die zich met elkaar onderhouden in een onbegrijpelijk jargon, meestal over zaken die alleen hun zelf lijken te interesseren. Niemand heeft het gevoel dat ze daar iets anders vertegenwoordigen dan de Europese gedachte zoals die in de op 9 mei 1950 gepresenteerde Schuman Verklaring is geformuleerd en waar sindsdien geen verandering in lijkt te zijn gekomen. De mensen in de lidstaten voelen zich vertegenwoordigd door hun eigen overheden en niet door Europa. Wie dat niet democratisch vindt moet nog maar eens nadenken over wat hij met democratie precies bedoelt.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in europa, onzin. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s