Benoemingen bij de H.R.

Folkert Jensma, juridisch medewerker van de NRC, wierp zich een paar jaar geleden op als expert op het terrein van benoemingen bij de HR.
Zelf studeerde hij onopvallend rechten in Leiden, waar hij afstudeerde in het jaar dat hij 26 werd, ruim twee jaar te laat dus. Hij schreef een scriptie over het recht op rectificatie, een onnozel onderwerp. Daarna werd hij journalist en redacteur bij het NRC Handelsblad. Hij is tien jaar hoofdredacteur van die krant geweest, van 1996 tot 2006, een periode waarin het heel slecht ging met de krant. Dat was de tijd waarin ik mijn veertigjarige abonnement op die krant heb opgezegd en ben overgestapt op de Volkskrant. Qua politieke opvattingen ongeveer hetzelfde als de NRC maar toch wat objectiever en vooral wat minder zelfingenomen. Meer zich zelf en minder de spreekbuis van derden.
NRC Handelsblad is sinds die tijd de spreekbuis van het progressieve deel van de politiek en van de overheid in Den Haag, waaronder ook de rechterlijke macht en het paleis Noordeinde toen onze vorst daar nog resideerde.
Sinds een paar jaar heb ik weer een abonnement op de krant genomen, met name omdat ik de opvattingen van dit snel verouderende deel van de natie graag wil horen uit de ‘horse’s mouth’. Een zelfgeschreven necrologie, als het ware, van een generatie. Jensma is dan wel geen hoofdredacteur meer, maar hij krijgt ruim de gelegenheid van zijn opvolgers om de opvattingen van hemzelf en een hechte achterban publiek te maken.
Als juridisch medewerker vervolgde hij zijn vete met de PVV door uit de doeken te doen hoe de voordracht voor de benoeming van een Raadsheer in de Hoge Raad was ingetrokken onder druk van deze partij. Het betrof een AG die à titre personnel en vertrouwelijk aan een bevriende rechter in Amsterdam had laten weten waarom deze naar zijn mening niet gewraakt had horen te worden. Door deze vriendendienst wereldkundig te maken toonde de betrokken rechter een opvallend gebrek aan integriteit, terwijl integriteit toch een eerste vereiste was voor de belangrijke rechtszaak waarvoor hij door zijn rechtbank was uitgezocht. Op een paradoxale manier werd daarmee aangetoond dat, wat er ook zij van de redenen voor de wraking, het toch maar goed was dat hij van deze zaak werd afgehaald.
De AG in kwestie was de klos omdat hij zich in het openbaar en onnodig in de kaart had laten kijken. Hij had tegen alle mores in voortijdig zijn mening over een zaak gegeven die gemakkelijk nog bij het college had kunnen terecht komen, waar hij als AG fungeerde. Vanaf dat moment was het iedereen duidelijk dat hij voorlopig even niet voor een benoeming in de HR in aanmerking kon komen. Het was iedereen duidelijk dan, behalve president Corstens. Die dacht er anders over of heeft het misschien alleen maar even willen proberen. Hoe dan ook, zijn optreden in de zaak Aben wijst erop dat de benoeming van zijn Nijmeegse maatje Buruma geen incident is geweest. De Hoge Raad had in Buruma kennelijk een president die vastbesloten leek te zijn de reputatie van het hoogste rechtscollege van dit land te ondergraven wanneer hem een mogelijkheid geboden werd.

Advertisements

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in zo maar wat. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s