Slecht functionerende charitas.

Ik heb in de vorige eeuw tien jaar in het dagelijks bestuur van het Koningin Wilhelmina Fonds gezeten en ik kan iedereen verzekeren dat daar het leeuwendeel van de inkomsten naar serieus onderzoek ging. Aan het jaarverslag te zien is dat nog steeds zo. Het besteden van het geld gebeurde bovendien op advies van deskundigen die zelf niet in het bestuur zaten. Het bedrag waar jaarlijks over beslist moest worden lag toen – ik spreek over de tachtiger jaren – in de orde van grootte van honderd miljoen. Het personeel kreeg in mijn tijd salaris, maar bestuursleden deden hun werk pro deo en zo hoort het ook naar mijn mening. In de ngo voor ontwikkelingshulp, waar ik tegenwoordig bestuurder ben, gaat het nog steeds zo, met dien verstande dat het merendeel van de fondsen daar niet van de overheid of van het publiek afkomstig is maar uit de zak van een ondernemer, die er bovendien een flink deel van zijn tijd in stopt.
Wat ik eigenlijk zeggen wil, is dat je uit moet kijken met generaliseren, maar dat overeind blijft dat charitas lang niet altijd charitas blijkt te zijn en dat er bovendien veel mensen een goede boterham aan verdienen.
Veel andere mensen in Nederland vinden het heerlijk om goed te doen en willen ook niet lastig worden gevallen met gevolgen die afwijken van hun goede bedoelingen. Daar zou de overheid in hun plaats wat aan moeten doen. Bestuurders van charitatieve instellingen moeten hun eigen kosten betalen, vind ik, en als ze zichzelf een salaris geven, dan hoort daar een belasting van 100% op te drukken. Voor directieleden en ander personeel zouden ambtelijke schalen moeten gelden. Charitatieve instellingen zouden jaarlijks op hun functionaliteit moeten worden beoordeeld door een afdeling van de Rekenkamer. Bij gebleken gebrek aan functie zou de officier van justitie tot ontbinding van de rechtspersoon horen te rekwireren.
Behalve een oerwoud van gesubsidieerde instellingen hebben we in Nederland ook nog een groot aantal oude en nieuwe stichtingen waar wel behoorlijk op de centen wordt gepast, maar waar eigenlijk nauwelijks iets in gebeurt omdat de bestuurders voor geen goud op verkeerde beslissingen willen kunnen worden betrapt.
Ook hier is weinig aandacht voor, maar hier is dus sprake van middelen die veel beter besteed zouden kunnen worden dan op het ogenblik gebeurt en niemand doet daar wat aan. U moet niet denken dat het hierbij om kleinigheden gaat. De charitas in Nederland heeft de omvang van een flinke multinational.

Advertisements

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in ethiek, herinneringen, Nederland. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s