De haat tegen het westen.

Als wordt aangetoond dat de koloniale mogendheden veel meer in de derde wereld hebben geïnvesteerd dan zij er ooit in de vorm van winsten hebben uitgehaald en dat veel producten alleen maar waarde hebben omdat er in het Westen gebruiksmogelijkheden voor gevonden zijn, dan wijst men die feiten ongelovig van de hand. Dat Arabieren sinds de vroege vijftiende eeuw niets opmerkelijks meer gepresteerd hebben en hun huidige invloed in de wereld berust op het nut dat olie heeft als energiebron en grondstof voor de chemische industrie (en op hun godsdienst natuurlijk), maar niet op hun eigen verdiensten, dat wil de wereld niet weten.
Er bestaat in de derde wereld een gevoel van onmacht, van vernedering, een onterecht gevoel ook van benadeeld te zijn door het Westen, dat ten grondslag ligt aan het terrorisme dat in Amerika heeft toegeslagen. Het feit dat alle geïdentificeerde terroristen van 11 September uit de islamitische wereld afkomstig zijn, laat ook over de herkomst van de verantwoordelijken die hen gestuurd hebben geen twijfel bestaan.
De Islam loopt in deze derde wereldactie voorop omdat de islamieten de meest coherente groep vormen, maar soortgelijke gevoelens van onbehagen en vernedering treft men ook aan bij anderen. Zij kwamen op de antiracisme conferentie in Durban tot uiting in het schandelijk antisemitisme dat daar ten toon gespreid werd.
Veel Moslims die op de terroristische aanslagen worden aangesproken verwijzen naar onrecht dat hun is aangedaan. Zij spreken over het meten met twee maten in het Israëlisch Arabisch conflict en in de strijd met Irak en Afghanistan. Ook wordt wel gezegd dat het Westen in Arabische landen alleen corrupte en dictatoriale regimes steunt in plaats van democraten.
Voor mensen die bereid zijn om zich in het probleem te verdiepen zijn deze redeneringen moeilijk te volgen. Het Westen wringt zich in bochten om objectief te blijven en om ook het Arabische standpunt de ruimte te geven in zijn media. Het zet Israël onder zware druk om de Palestijnen tegemoet te komen. Als er in de regio een democratisch regime te vinden zou zijn zouden het Westen dat met alle genoegen willen steunen. Helaas is de enige democratie in het Midden Oosten Israël en zijn alle terroristen op enkele onbetekenende Joodse fundamentalisten na tot nu toe Arabieren geweest.
Natuurlijk, ook Israël gebruikt geweld in het conflict, maar geweld en terrorisme zijn niet hetzelfde. Terrorisme is (extreem) geweld tegen onschuldige personen of affectieve goederen met het oogmerk leed te berokkenen aan tegenstanders. Wraak en een behoefte tot intimidatie zijn doorgaans de bronnen van terrorisme.
Israël reageert en verdedigt zich, zoals ook Amerika dit gedaan heeft in Irak en Afghanistan, maar het pleegt geen terreur. Voor de onafhankelijkheid zijn er Joodse organisaties geweest die wel terreur hebben gebruikt, zoals tegen het King David hotel en tegen een Palestijns dorp gedurende de eerste Joods Arabische oorlog, maar dit soort daden werd door de meerderheid van de Israëli’s veroordeeld. Burgers die aan Arabische kant omkomen zijn over het algemeen stenengooiers en anderen die bewust het gevaar hebben gezocht. Dat er daarnaast onschuldigen bij oorlogshandelingen omkomen is onvermijdelijk, maar de Arabieren vallen bewust onschuldigen aan. Dat is een belangrijk verschil.

We zien enige honderden miljoenen Arabieren, met een grondgebied dat veen paar keer zo groot is als West Europa en met de grootste inkomstenbron die de wereldgeschiedenis ooit heeft gekend, de olie van de Golf. Daartegenover staan een paar miljoen Israëliërs, een paar procent maar van het getal van de Arabieren, met een gebied dat kleiner is dan Nederland. Over dat gebiedje voeren de Arabieren nu al zeventig jaar oorlog met de Joden. Met al hun rijkdom uit de olie en met alle hulp die hun via de Verenigde Naties en rechtstreeks door het Westen wordt verstrekt zijn ze niet in staat om de Palestijnse vluchtelingen van werk en eten te voorzien. Meer dan 50% van de bewoners van de West Bank haalde voor de Intifada zijn inkomen uit Israël. Het door de Intifada veroorzaakte geweld werkt als een boemerang, snijdt de Palestijnse bevolking af van zijn arbeidsinkomen, verhoogt de ellende van de vluchtelingen en andere bewoners van de West Bank en houdt daarmee ook tot op grote hoogte zich zelf in stand.
Zolang rassenhaat en terrorisme in de Arabische en andere islamitische landen bon ton zijn tot in de beste media toe, zolang die haatpraat geduld wordt in Europa en zolang geen Arabier of sympathisant over terreur in de wereld kan praten zonder daarvan de schuld bij anderen te zoeken, zouden we op moeten houden over het Palestijnse probleem te discussiëren. Dat valt dan niet op een zinnige manier te doen.
De moslims menen dat de mensen in het Westen hun standpunt niet begrijpen. Goed ingelichte mensen in het Westen begrijpen heel goed dat de Arabieren Palestina als hun gebied beschouwen en de Israëliërs als indringers. We menen alleen niet dat hun dat het recht geeft aanslagen op onschuldigen te plegen, hun kinderen in haat op te voeden en zich in verbaal en fysiek hooligan gedrag uit te leven. Persoonlijk vind ik ook dat de Arabische cultuur die in ieder land waar ze nu kan worden aangetroffen met wapengeweld is gevestigd, geen recht van spreken heeft.
Als ze er overal in het Midden Oosten zouden verdwijnen, behalve in Saoedie Arabië, dan pas waren we terug bij af. Al kun je natuurlijk volhouden dat iedereen die ergens woont voorouders heeft die ergens anders vandaan zijn gekomen en dat iedereen vroeger wapens nodig had om in leven te blijven. Maar als je het zo bekijkt valt ook Israël niet te verwijten dat ze het land van hun voorouders hebben terugveroverd.
Als moslims van oordeel zijn dat hun meer respect toekomt dan ze krijgen, dan zouden ze om te beginnen zich met meer respect tegenover anderen moeten gedragen. Toen vertegenwoordigers van moslimorganisaties op publieke bijeenkomsten kwamen, zoals die na 11 September 2001 een tijd lang dagelijks in ons land plaats vonden, heeft geen enkele van hen nagelaten te spreken over het onrecht dat de moslims wereldwijd wordt aangedaan. Men had toen kunnen volstaan met zijn medeleven uit te spreken en het debat over de onderliggende issues voor later te bewaren. Dat had de leefgemeenschap meer credit gegeven in dit land, terwijl nu een grote meerderheid graag zou zien dat die gemeenschap hier zou verdwijnen en hun leden zich aan zouden passen bij de normen en waarden die hier gelden.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in ethiek, maatschappelijk, Midden Oosten. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s