Een schijneenheid in Europa.

In de Volkskrant stond een verhaal van Wouter Bos waarin hij de verkiezingen in Griekenland besprak , die niets gingen veranderen in de afspraken die het land met Europa had gemaakt. Hij zette daar vraagtekens bij. Verkiezingen horen ergens over te gaan, meende hij. En als de kiezers niet meer kunnen beslissen wat er in hun land gebeurt heb je dan nog wel democratie?
Ik vond het wel een interessante column, omdat daar in kort bestek een vat vol misverstanden over ons werd uitgestort.
De verkiezingen in Griekenland gingen maar over één ding. Kon Tsipras blijven zitten of niet? En daarover kunnen de kiezers wel degelijk beslissen. Wat Bos, denk ik, bedoelde is dat er eigenlijk verkiezingen hadden moeten zijn vóór Tsipras besloot het laatste steunpakket en de daaraan verbonden voorwaarden te aanvaarden. Dan hadden de Grieken nee gestemd, had Tsipras moeten aftreden en was Griekenland failliet gegaan.
Dat vond Tsipras vermoed ik niet democratischer, omdat de kiezers de consequenties niet zouden hebben kunnen overzien en hij zelf en de mensen met wie hij onderhandeld had trouwens ook niet. Die onoverzienbare maar akelige consequenties waren de reden dat Tsipras de democratie maar even opgeschort heeft en heeft gekozen voor het minste van twee kwaden namens de Grieken die hij vertegenwoordigde.
Wouter Bos is vóór de euro, zei hij en bij implicatie dus vóór de euro in zijn tegenwoordige vorm. De koers van de euro tegenover de dollar is historisch laag, $1,12, tegen $1, 28 een paar jaar geleden. Dat is prima voor de Nederlandse en Duitse export maar nog steeds te hoog voor economisch herstel in de zuidelijke eurolanden. Dan hebben we het dus niet alleen over Griekenland maar ook over het veel grotere Spanje, terwijl in landen als Italië de werkloosheid sterk verdeeld is over de regio’s. De jeugdwerkloosheid breekt daar nog steeds alle records en dat duurt nu al zo lang dat het belangrijke lange termijn effecten dreigt te krijgen.
Je hoort dus helemaal niet voor de euro te zijn in zijn tegenwoordige vorm. Je hoort te constateren dat de economische aanpassing van het zuiden aan het noorden, waar Duisenberg c.s. op rekenden ( ‘ze zullen wel moeten’ ) achterwege gebleven is. De euro in deze vorm is dus een faliekante mislukking. Landen die gewend waren eens in de zoveel tijd te devalueren om bij te kunnen blijven, kunnen dat nu niet meer en raken in snel tempo economisch achterop.
Grieken en Spanjaarden willen niet uit de euro stappen omdat het landen zijn met gebrekkige sociale voorzieningen waar de mensen nog in eigen beheer sparen voor hun oude dag. Uit de euro stappen betekent vermogensverlies op grote schaal voor de spaarders.
De enige oplossing is dus dat de noordelijke landen uit de euro stappen en een neuro vormen met de economisch stabiele landen.
Daar kunnen dan alleen landen tot toetreden die vijf jaar lang aan de voorwaarden van het stabiliteitspact hebben voldaan met een kleine marge voor noodmaatregelen in moeilijke tijden. Zo zou ik het doen, denk ik. Maar dat zet niet alleen de samenhang in de groep eurolanden onder druk. Dat brengt de EU in zijn bestaande vorm in gevaar. Dat is de reden waarom je daar niemand over hoort.
Maar zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Duitsland heeft afdoende laten zien dat andere landen kunnen rekenen op zijn solidariteit en dat zou zeker ook blijven gelden als het Noorden zich in een aparte unie zou afscheiden. Alles lijkt me beter dan te blijven doorsukkelen in de tegenwoordige crisis situatie.
Een door Duitsland aangevoerde nieuwe economische unie die niet op beloften maar op resultaten is gebaseerd, lijkt me het beste alternatief. Voor Spanje en Griekenland is dat een levensnoodzaak, maar ook voor Frankrijk zou het een belangrijke stimulans betekenen als de euro, die we dan voor het gemak maar zeuro zullen noemen, verder zou kunnen devalueren. Voor Griekenland en Spanje is dit beter dan zelf uit te stappen. De zeuro devalueert wel maar niet zo oncontroleerbaar als een eigen nieuwe munt zou doen.
Een nieuwe Franse regering en president zouden dan als belangrijkste programmapunt voor hervormingen kunnen kiezen die Frankrijk in staat zouden stellen op korte termijn tot de neuro toe te treden.
Dat een en ander ook tot belangrijke wijzigingen in het Verdrag van Lissabon zou leiden moet U niet als een nadeel zien maar als een voordeel.
Dan zou Wouter Bos zijn zin kunnen krijgen en zouden de nationale democratieën in ere kunnen worden hersteld. De schijndemocratie in Brussel zou kunnen worden ontmaskerd. Lidstaten zouden voortaan kunnen kiezen aan welke Europese projecten ze wel en niet zouden meedoen. Een verenigd Europa zou dan na Napoleon en Hitler zijn derde mislukking achter de rug hebben en de Europese landen zouden het voortaan zoeken in samenwerking in plaats van in een schijneenheid. Een grote vooruitgang.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in europa, geld en economie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s