Het dierenbevrijdingsfront.

Het dilemma dat sommige mensen weg houdt bij de politiek is dat de lieden, met wie ze goed overweg kunnen, politieke ideeën hebben waar ze niets in zien, terwijl de mensen waar ze niks mee hebben politiek er dezelfde doelen op na lijken te houden als zij zelf. Ze doen dan liever niets. Ook komt het nog al eens voor dat de mix van ideeën bij politieke partijen of actiegroepen niet lijkt te deugen of dat de middelen die men aan denkt te kunnen wenden voor het bereiken van ideeën moreel of uit een oogpunt van efficiency afkeuring verdienen.

Ik zeg niet per ongeluk “sommige” want erg vaak komt zoiets ook weer niet voor. De meeste mensen lijken politiek te kiezen op dezelfde manier waarop ze de sportverenigingen kiezen waar ze lid van zijn of de buurt waarin ze wonen: ze voelen er zich thuis of niet en een rationele overweging komt er niet aan te pas.

De milieubeweging bijvoorbeeld, waar ik twee te onderscheiden groepen uit noem, Green Peace en het Dierenbevrijdingsfront, staat voor iets dat mij aanspreekt.
Ik ben er van overtuigd dat de Greenpeacemethoden, die ik afkeur, noodzakelijk zijn om het publiek mee te krijgen. Mijn methoden, die zouden zijn om lezingen te houden, stukken te schrijven en discussiebijeenkomsten te organiseren zouden niet werken. Het milieubewustzijn van Nederland en andere Westerse landen zorgt ervoor dat het er hier een stuk beter uitziet dan in de industriegebieden van bijvoorbeeld India of Rusland en Greenpeace heeft daar veel meer aan bijgedragen dan mensen zoals ik. Toch zou ik niet achter zo’n actie kunnen staan als ooit tegen Shell werd ondernomen, met dat platform dat naar Noorwegen is afgesleept of achter acties tegen het optreden van die maatschappij in Nigeria. Ik denk ook dat de leiding van Greenpeace wel weet dat ze toen frauduleus bezig waren, maar daar staat tegenover, het werkte wel. Het verhoogt het milieubewustzijn in de publieke opinie en bij Shell en daar gaat het om. Ik geef Greenpeace dus geen geld en ga ook niet in hun bestuur zitten als zij mij dat zouden vragen, maar ik ben vóór dat verhoogde milieubewustzijn en accepteer tot op zekere hoogte de verkeerde middelen die gebruikt worden om de publieke opinie te beïnvloeden.

Niet alle goede doelen heiligen alle verkeerde middelen. In het algemeen hoor je goede doelen te hebben en goede middelen te gebruiken, maar dat gaat nu eenmaal niet altijd. Soms zijn goede doelen alleen te bereiken door het gebruik van relatief slechte middelen en soms ook zijn de enige geschikte middelen zo slecht dat men het goede doel maar moet laten varen.

Het dierenbevrijdingsfront is een voorbeeld van een organisatie van wat ik foute mensen vind, die een doel hebben waar ik in principe wel achter sta. Ze vragen erkenning voor het levensgeluk van dieren en met name voor dieren die door mensen voor meer of minder nuttige doelen worden geëxploiteerd. Peter Singer, een Amerikaanse filosoof, heeft voor dat doel heel heldere argumenten aangevoerd. Die ideeën zijn veel revolutionairder dan zelfs de aanhangers van het dierenbevrijdingsfront zich voorstellen, want niet verenigbaar met de aanwezigheid van zeven miljard mensen op aarde, maar niettemin, ik kan er achter staan.

De methoden die het front geoorloofd acht hebben eerst geleid tot het gooien van een stronttaart en vervolgens tot de moord op een man die kans maakte premier van Nederland te worden. Ze leiden regelmatig tot mishandelingen van mensen en vernielingen van het bezit van boeren en andere dierenfokkers en van laboratoria. Dat Volkert van der Graaf, die voor twaalf jaar in de gevangenis zat wegens de moord op Pim Fortuijn, een wapen en explosieven in huis had was geen toeval en waarschijnlijk ook geen incident. Het zou niemand horen te verbazen als een onderzoek bij andere leden van de organisatie, mits goed voorbereid en geheim gehouden, zodat er niet meer tijdig door plaatselijke wethouders kan worden gewaarschuwd, meer wapens en ander oorlogstuig te voorschijn zou brengen.

De gewelddadigheid van het dierenbevrijdingsfront, de antiglobalisten en delen van de vredes- en de kraakbeweging waren mogelijk doordat een deel van de media en de publieke opinie achter het doel van hun acties stond. Dezelfde gevoelens die mevrouwen bij Albert Heijn ertoe brengt om biologisch vlees te kopen brengen wethouders in Wageningen ertoe om milieuactivisten te waarschuwen dat de politie achter ze aan zit. In Nederland heeft dit, tot aan de moord op Pim Fortuijn, niet de excessen meegebracht, die toen al wel in Duitsland en Italië hadden plaats gevonden. Politieke sentimenten die door een deel van de natie daar ondersteund werden hebben daar geleid tot de ontvoering en moord op zakenlieden en politici door de Rode Brigades en het Rode Leger. De publieke opinie schrikt hier in Nederland nog altijd veel meer van geweld en van hard optreden tegen geweld dan elders in Europa, maar paal en perk stellen aan dit soort middelen en dit soort organisaties is wel nodig.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in ethiek, maatschappelijk, politiek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s