Angela Merkel is geen Charles De Gaulle

Je kunt zaken niet goed tegelijk moreel en feitelijk bekijken, maar dat is iets wat je toch vaak moet doen voor je een besluit neemt. Dat is een van de meest hinderlijke problemen waar de openbare beslissingnemers mee zitten.
Neem Griekenland. Een feitelijke analyse bracht iedereen tot de conclusie dat we of de schulden van Griekenland voor het grootste deel over moesten nemen met zijn allen, of het land failliet moesten laten gaan. Dat waren twee oplossingen die voor wat de EU landen betreft op hetzelfde neerkwamen, maar die wat Griekenland aanging een groot verschil maakten. Dat zou dus pleiten voor oplossing één.
Voor we een puur feitelijke keuze maakten tussen die twee zouden we de gevolgen zo goed mogelijk in kaart moeten brengen waarbij de reacties van anderen, hoe moralistisch ook, als feiten moesten worden beschouwd en meegewogen. Wegen is ten dele een kwestie van meten en ten dele intuïtief. Je doet het zo goed mogelijk en dat is dat.
Beslissing nemers moeten draagvlak hebben voor hun beslissingen anders worden ze vlug vervangen door anderen. Voor dat draagvlak is meer nodig dan dat besluiten feitelijk juist of noodzakelijk en verdedigbaar zijn. Ze moeten ook als behoorlijk worden aanvaard. Als de beslissingnemers of hun familie er zelf voordeel bij hebben of alleen maar uit het land komen dat er het meeste voordeel bij heeft, dan kunnen ze beter een stap opzij doen en anderen laten beslissen. Ook maakt het veel uit of ze veel gezag hebben bij hun achterban of niet.
Toen De Gaulle in 1962 besloot om Algerije haar onafhankelijkheid te geven was dat feitelijk een juiste beslissing maar een die nauwelijks draagvlak had. Alleen het enorme gezag van de generaal, dat nog uit de tweede wereldoorlog dateerde maakte dat het Franse volk het accepteerde en Frankrijk vervolgens een periode van bloei doormaakte die het sinds de Franse revolutie niet meer had meegemaakt.
De media en het publiek, dat het proces van besluitneming volgt, willen graag begrijpen wat men doet en waarom men het doet, maar buitenstaanders beoordelen het gebeuren nooit op dezelfde manier als de besluitnemer zelf. Kranten en publiek houden veel minder goed de normatieve en de feitelijke aspecten uit elkaar.
Ook al zagen we dat het voor de euro en de Eu beter was dat we de schulden van Griekenland grotendeels kwijt scholden, Bildzeitung en andere Duitse media vonden het onverdraaglijk dat die ‘luie uitvreters’ er zo mee weg kwamen. En ook daar moet Angela Merkel rekening mee houden. Ze is nu eenmaal geen De Gaulle, al was het alleen maar omdat ze geen generaal geweest is in de tweede wereldoorlog. Dus deed ze uiteindelijk iets tussen kwijtschelden en overeind houden van de vorderingen in. Daarom krijgt ze het probleem binnenkort opnieuw op haar bordje..

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Griekenland, politiek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s