Een burgemeester met slechte manieren.

Burgemeester Wolfsen van Utrecht had beter een andere baan kunnen kiezen dan burgemeester. Hij heeft er duidelijk te weinig aanleg voor. Hij mist de stijl en het gevoel van eigenwaarde die een goede burgemeester kenmerken. Dat hij bij voortduring van die ongelukkige fratsen uithaalde was geen toeval. Hij is kennelijk niet geboren en opgeleid voor de functie van eerste burger van een grote stad.
Dat is niet erg. Er zijn voldoende andere banen waar iemand met zijn intelligentie een behoorlijke boterham kan verdienen zonder zich steeds opnieuw publiekelijk belachelijk te maken.
Voorbeeld van zo’n domme streek was dat hij de publicatie heeft proberen tegen te houden van een artikel in een buurtkrant waarin zijn integriteit in twijfel werd getrokken. Zoals hij later in een persconferentie meedeelde ging het maar om uitstel van een week, niet om de blokkering van het artikel of om censuur. Hij meende dat in het artikel niet met alle feiten rekening was gehouden, dat was de reden. Over de bestuursrechtkundige Twan Tak, die de zaak had aangezwengeld, liet de burgemeester zich bij die gelegenheid erg laatdunkend uit.
Dat laatste leek mij sowieso niet erg verstandig. In een zaak als deze beperk je je als burgemeester tot de feiten. Kwalificaties van tegenstanders laat je aan derden over. Censuur in de vorm van een publicatieverbod of een feitelijk ingrijpen van de overheid waardoor publicatie wordt voorkomen ook als dat alleen maar uitstel zou betekenen, is exact datgene dat artikel 7(1) van de grondwet verbiedt. Alleen als publicatie in strijd met de wet zou zijn geweest had de overheid mogen ingrijpen. Maar ook dan niet op de manier waarvoor deze burgemeester heeft gekozen. Een kort geding was in dat geval de aangewezen weg geweest. Via de uitgever en buiten medeweten van de hoofdredacteur het bewuste artikel laten verwijderen bij de drukker is evident in strijd met de wet, die burgemeesters deze bevoegdheid niet geeft. Het is daarnaast ook politiek zo onverstandig dat men zich nauwelijks kan voorstellen dat iemand in de positie van Aleid Wolfsen zoiets deed. Zijn intuïtie had hem voor die misstap moeten behoeden, maar die heeft hij zichtbaar niet. Hij had van dichtbij kunnen zien hoe het de burgemeester van Den Helder is gegaan in een soortgelijke zaak, waarin die laatste, tenminste naar eigen zeggen, evenmin zware fouten had begaan als Wolfsen.
Toen in Engeland premier Blair door de BBC werd beticht van liegen in de Irak affaire werd een Law Lord belast met een onderzoek naar de beschuldiging. Het medium werd door de rechter in het ongelijk gesteld. Hij merkte in de motivering van zijn oordeel op dat het de taak is van de publiciteit om politici van dichtbij te volgen, omdat zij namens het publiek een controleplicht jegens de overheid hebben, maar dat daarbij wel de uiterste zorgvuldigheid in acht moet worden genomen, een zorgvuldigheid die met name hierin tot uiting hoort te komen dat de media een intern controlesysteem hebben voor alle berichten die kritiek op de politiek inhouden. Dat zou zeker ook in een land als Nederland horen te gelden, waar net als in het VK parlementsmeerderheid en regering onder een deken slapen. De integriteit van politici en hoge bestuurders kan men maar een keer aantasten. Er blijft altijd iets van hangen en bovendien: de aangevallene is meestal niet in de gelegenheid om de eigen kant van de zaak voldoende helder over het voetlicht te krijgen als hij een conflict heeft met de media. Daarom vond de rechter dat de BBC een goed werkend intern controlesysteem had horen te hebben en dat hadden ze niet meer. Vroeger wel gehad overigens, maar wegbezuinigd.
Wolfsen had heus wel redenen om zich ongerust te maken en het is niet uit te sluiten dat het huis aan huis blad zorgvuldiger had moeten zijn, net als de BBC. Maar hoe dan ook, de uitgever bewegen een artikel niet te plaatsen buiten de redactie om was meer dan onverstandig, dat was schenden van de grondwet, iets wat een burgemeester in een rechtsstaat duurder te staan had moeten komen dan hier het geval is geweest. In Utrecht hebben ze zeker gedacht, hij zit er nog maar zo kort. We gunnen hem een tweede kans. En een derde en een vierde. Maar de eerste misser had eigenlijk voldoende moeten zijn om hem zijn congé te geven
Van der Horst ( de hoofdredacteur van het buurtblad) en Wolfsen hadden uitputtend overleg gehad over de pensionkostenvergoeding van de burgemeester. Het ging om een vergoeding voor woonkosten die burgemeesters maken die nog niet in de plaats wonen waar ze werken. In het artikel waar de buurtkrant zijn informatie uit haalde stelt bestuursrechtdeskundige Twan Tak dat Wolfsen een deel van zijn pensionkostenvergoeding ten onrechte heeft ontvangen. Formeel leek dat juist te zijn, maar het ministerie van BiZa vond het redelijk, zei Wolfsen. Volgens Van der Horst heeft Wolfsen het artikel ingezien en maakte hij op eigen initiatief bezwaar tegen plaatsing. „Hij vond het stuk pertinent onjuist en vreesde bovendien imagoschade.”
De gesprekken over het bericht, dat afkomstig was van freelancer Wouter de Heus, verliepen volgens de hoofdredacteur van Ons Utrecht uitermate onplezierig. „Wolfsen zei dat het grote gevolgen zou kunnen hebben voor de krant als we toch zouden doorzetten.” Van der Horst legt uit dat Ons Utrecht de gemeenteberichten van Utrecht afdrukt. „Wolfsen zei niet letterlijk dat hij deze pagina’s zou terugtrekken, maar ik vond dat het rook naar chantage en omkoperij”, aldus de hoofdredacteur.
Van der Horst bleef bij zijn standpunt dat zijn artikel evenwichtig was. Achteraf werd het de redactie pas duidelijk dat de editie herdrukt is zonder het gewraakte artikel. „Wolfsen heeft blijkbaar contact gehad met onze uitgever Uitgeverij Holland Combinatie. Zij hebben zonder mijn medeweten opdracht gegeven 120.000 nieuwe exemplaren van Ons Utrecht laten drukken zonder het bewuste artikel.” Van der Horst vindt dat daarmee de persvrijheid ernstig is geschaad. „Ik ben boos en teleurgesteld.”
Volgens burgemeester Aleid Wolfsen heeft zijn bemoeienis met een editie van de huis-aan-huiskrant Ons Utrecht niets met beperking van persvrijheid te maken. „Ik heb alleen maar gevraagd aan de betrokkenen of zij nog eens naar de feiten wilden kijken.” Wolfsen ontkent dat hij de journalist, hoofdredacteur of de uitgever onder druk heeft gezet. „Maar als een journalist zo vrijmoedig mijn integriteit in twijfel trekt dan kan ik niet anders doen dan de telefoon te pakken. Dat ben ik aan mijn eigen geweten verplicht.” (weblog)

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in zo maar wat. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s