De twee staten oplossing.

Op 3 Oktober 2014 gebruikte de nieuwe Zweedse premier Stefan Löfven de gelegenheid van zijn eerste optreden in het parlement om aan te kondigen dat hij de staat Palestina ging erkennen. Hij voegde daaraan toe dat een tweestaten oplossing wederzijdse erkenning vereist en de wil om vreedzaam samen te leven. Dat was de reden, zei hij, waarom Zweden tot erkenning zou overgaan.
Hoe kan een politicus nu zoiets innerlijk tegenstrijdigs beweren?
De Palestijnen willen helemaal niet vreedzaam met de Israëli’s samenleven[1] en hebben dat nooit onder stoelen of banken gestoken. Dat is niet alleen een kwestie van woorden. Het aantal aanslagen dat vanuit Palestijns grondgebied op en in Israël is gepleegd is niet meer te tellen. Hamas is alleen tijdelijk bereid haar raketaanvallen te staken, als Israël weer eens tegen de wereld publieke opinie in gaat. Eens in de zoveel tijd zet dat land een tegenaanval in, waardoor dan een deel van de Hamas militaire capaciteit in Gaza wordt uitgeschakeld. Dat gaat dan gepaard met schade aan burgers en burgerdoelen, omdat deze moslimbroeders zo slim zijn om zich achter hun burgers te verschuilen.
Ik denk dat Israël er verkeerd aan doet zich zo terughoudend op te stellen. Ze schieten er niet mee op en ze horen zich daar in Jeruzalem te realiseren dat het voor het land een kwestie van leven of dood is.
Palestijnen met zachte handschoenen aanpakken heeft de vijandschap niet verminderd. Eerder het omgekeerde, lijkt het. Ook de linkse pers en politiek in het westen hebben geen waardering voor de zelfbeheersing die het land tot nu toe aan de dag heeft gelegd.
Ze zouden er beter aan doen om Europeanen die Palestina steunen als hun vijanden te zien en daarnaar te handelen. Israël zal het moeten hebben van de steun van de Amerikaanse republikeinen en van de zeldzame rechtse Europeanen, zoals ik er een ben, maar die zijn zeldzaam. Stefan Löfven en zijn vrienden moeten als medeplegers van de Gaza criminelen worden beschouwd en dienen als de mogelijkheid zich voordoet ook als zodanig te worden behandeld.
[1] Het volgende zijn voorbeelden van de Palestijnse opstelling tegenover Israël.
Bij een definitieve oplossing zou er geen enkele Israëli, geen burger of soldaat meer overblijven op ons grondgebied ( Mahmoud Abbas, Jerusalem Post, July 30, 2013 )
Het Laatste Oordeel zal pas komen nadat de moslims de joden hebben bestreden en gedood, als joden zich verscholen houden achter rotsen en bomen. De rotsen en bomen zullen spreken en zeggen O moslims, er staat een jood achter mij, kom en dood hem,( Charter van Hamas, artikel 7.)
Deze strijd zal niet eindigen tot de zionistische staat vernietigd is en Palestina volledig is bevrijd. (Fatah charter, 19 juli 2005.)

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Midden Oosten. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s