Het oprechte ongelijk.

Vaak, als ik iets van Anet Bleich lees, overkomt me hetzelfde: wat schrijft het mens goed denk ik dan en wat maakt ze rare fouten. Ik geef U twee voorbeelden van het soort fouten dat ik bedoel.

Bleich had een dochter met anorexia die behandeld werd in een kliniek van het UMC. Die kliniek produceerde te weinig wetenschappelijke publicaties en kreeg van het bestuur van de Universiteit of de Faculteit te horen dat ze dicht zouden gaan als het zo door ging. Bleich die erg tevreden was over de behandeling van haar dochter ging in de aanval in de krant en riep dat het een schande was. Ze wilde een actie beginnen voor het behoud van de kliniek en riep de lezers op om mee te doen.

Wat ging hier nu fout? In de eerste plaats heb je geen rubriek in de krant om de belangen van je dochter of van je zelf te verdedigen, dan moet je maar een ingezonden brief sturen. In de tweede plaats liep het helemaal niet zo’n vaart met dat sluiten. Voor succesvolle medische klinieken die diensten verlenen waar vraag naar is bestaat altijd plaats, zij het misschien niet altijd in een
academisch ziekenhuis. Daar hoort de medische wetenschap nu eenmaal te prevaleren. En in de derde plaats had ze misschien behalve met de medici van de kliniek ook even met de dames en heren van de faculteit moeten praten voor ze in de pen klom. Goed artikel verder, heel leesbaar.

Tweede voorbeeld: Hoe het sturen van troepen naar Srbrenica tot stand kwam was onderwerp van een uitzending van Buitenhof op 17-11-2002 en van die uitzending heb ik wat aantekeningen bewaard. Het was in hoofdzaak een discussie tussen Bleich en de generaal Van Vuren. De eerste was uitgenodigd als vertegenwoordiger van de pers en de tweede van de krijgsmacht, de twee maatschappelijke krachten die
bij de uitzending naar Bosnië een belangrijke rol hadden gespeeld.

Beter dan de meeste politici wist Bleich onder woorden te brengen wat de publieke opinie bezielde toen die de besluiten afdwong die tot Srbrenica hebben geleid. In de Buitenhof discussie zeiden de partijen, kort samengevat, het volgende:

Anet Bleich: in Bosnië vonden martelingen, verkrachtingen en moorden plaats. Het kon niet zo zijn dat we er bij stonden en er alleen maar naar naar keken, we moesten wel wat doen.

Van Vuren: ik begrijp wel wat U zegt Mevrouw, maar laten we kijken wat de opties waren die we hadden. Er waren er naar de mening van de krijgsmacht drie.

Ingrijpen met een behoorlijke militaire overmacht, zoals na het gebeuren in Srebrenica onder leiding van de Amerikanen uiteindelijk ook is gebeurd.
Ingrijpen zonder behoorlijk mandaat, zonder adequate bewapening en zonder behoorlijke organisatie, zoals in feite is gebeurd.
En als derde niets doen.

De volgorde van wenselijkheid van deze opties was volgens de generaal ingrijpen met overmacht en als dat niet kon niets doen. Als je het niet kunt is het beter om te wachten, dan te kiezen voor de tweede optie. Die derde zou je ook beter niet kunnen bestempelen als niets doen, zolang iedereen maar zijn best blijft doen om de voorwaarden voor de eerste optie te verwezenlijken.
Dat laatste was de taak van de politiek geweest en niet het nemen van een beslissing tot uitzending van troepen toen de voorwaarden daar niet voor aanwezig waren. Daar was geen speld tussen te krijgen, vond ik.

Anet Bleich stelde daar begrijpelijk tegenover dat de ontoereikendheid van de militaire voorbereiding achteraf wel duidelijk was, maar dat die vooraf door niemand was voorzien. Maar dat had ze beter even kunnen nakijken, want dat bleek niet zo te zijn. Van Vuren weerlegde haar stelling met gemak. Hij haalde een reeks uitspraken aan van de legertop en van een aantal andere militaire deskundigen die zich tegen de uitzending hadden verzet en allemaal uitspraken die aan duidelijkheid niets te wensen over lieten.

Waarop Bleich opmerkte dat de verantwoordelijke militairen zich uiteindelijk toch hebben geschikt en Van Vurens weerwoord was dat dit hun militaire plicht was. De militairen waarschuwen en de politiek beslist.

Dit is zo’n mooi voorbeeld, omdat Anet Bleich in deze discussie volkomen oprecht was en ook terecht was uitgenodigd, want ze had voorop gelopen toen de kwestie in de publiciteit aan de orde was. Als Marcel van Dam zo’n discussie voert dan gaat het anders. Dan weet hij er altijd wel een draai aan te geven waardoor je op een ander onderwerp terecht komt dat hem beter zint. Maar zo is Bleich niet. Zij discussieert het uit en als ze ongelijk heeft zoals hier dan kun je dat zien. Dat is te prijzen vind ik, want fouten maken we allemaal maar zindelijk discussiëren kunnen er maar weinig.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in ethiek, maatschappelijk, Nederland. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s