Een kar die in de modder blijft steken II.

Tot 2004 waren vijftien landen lid van de EU, in volgorde van hun toetreding :
België, de Bondsrepubliek Duitsland, Frankrijk, Italië, Luxemburg, Nederland, Denemarken, Ierland, het Verenigd Koninkrijk, Griekenland, Portugal, Spanje, Finland, Oostenrijk en Zweden. Dat Europa van de vijftien was al aan de grote kant en had drie leden die er niet in thuis hoorden, maar het ging toch redelijk
In 2004 traden zeven voormalige Oostbloklanden toe, Estland, Hongarije, Letland, Litouwen, Polen, Slowakije en Tsjechië, aangevuld met Slovenië, Cyprus en Malta. Drie jaar later volgden nog Roemenië en Bulgarije.
Kroatië trad toe op 1 juli 2013. Dat waren er toen 28 in totaal.
Macedonië, Servië, Montenegro, IJsland en Turkije staan nog op de lijst voor toetreding, al ziet wat Turkije betreft niemand daar meer iets van komen, met name ook Erdogan zelf niet.
Albanië, Bosnië-Herzegovina en Kosovo behoren tot de landen die ooit in de toekomst nog eens in aanmerking zouden kunnen komen voor EU-lidmaatschap. Dan moeten ze voldoen aan de z.g. Kopenhagen criteria die in 1993 werden geformuleerd. .
Het betrokken land moet:
1. stabiele instellingen hebben die de democratie, de rechtsstaat, de eerbiediging van de mensenrechten en respect voor minderheden waarborgen
2. een goed draaiende markteconomie hebben en opgewassen zijn tegen de concurrentie in de EU
3. de verplichtingen van het lidmaatschap op zich nemen, de gemeenschappelijke wet- en regelgeving van de EU overnemen en implementeren, en de verschillende doelstellingen van de Europese Unie ondersteunen.
Als een ding de laatste jaren gebleken is, dan is het wel dat een aantal van de bestaande leden niet aan de Kopenhagen criteria voldoet. Van de kandidaten en mogelijke kandidaten voldoet eigenlijk alleen IJsland. In 1973 hadden we nog een hanteerbare EU van de negen en daar hadden we het een generatie bij moeten houden. In 1981 kwam daar Griekenland bij, wat een fikse blunder is gebleken. Ook Spanje en Portugal waren in 1986 niet klaar om toe te treden. Finland, Oostenrijk en Zweden in 1995 op zich weer wel, maar de opnamecapaciteit van de EU schoot toen al te kort. De overhaaste en ongefundeerde uitbreiding van 15 naar 28 heeft de EU vanaf 2004 in een regelrechte crisis gestort. Van een hechtere organisatie van de Europese markt is nu al een generatie lang niets meer terecht gekomen.
De grensoverschrijdende mobiliteit voor ondernemingen, die in een gemeenschappelijke markt een vereiste is, heeft een Europese vennootschap voortgebracht, waar praktisch niemand gebruik van maakt, maar is niet gevolgd door een gezamenlijk Europees vennootschaps- en faillissementsrecht. Ook de harmonisatie van het Europese belastingrecht is bij de omzetbelasting blijven steken.
Eigenlijk kun je constateren dat er de laatste vijf en twintig jaar geen voortgang meer geboekt is aan de technische kant bij de totstandkoming van een Europese markt. Alle aandacht wordt besteed aan de machtsverdeling tussen de diverse organen van de EU. Maar terwijl we nu een Europees parlement hebben waar niemand om had gevraagd, ontbreekt nog steeds een gemeenschappelijke Europese taal [1] , een gemeenschappelijke juridische en financiële infrastructuur en is de Europese tak van de NATO schromelijk onder bewapend en onder georganiseerd.
Men heeft, met andere woorden, in Brussel zijn prioriteiten niet op een rij en de EU gaat langzaam maar zeker aan zijn eigen onbekwaamheid ten onder.
Eigenlijk leidt het weinig twijfel dat we met de bestaande poging om Europa te verenigen moeten stoppen en nog een keer helemaal opnieuw moeten beginnen. Frankrijk en Duitsland moeten daar gezamenlijk maar het voortouw voor nemen. En als Engeland besloten heeft dat het met een herziene samenwerking mee wil doen zal ook vanuit Londen nieuwe input moeten komen. Doorgaan op de bestaande Brusselse weg lijkt uitzichtloos. Maar het zou doodzonde zijn om de Europese markt prijs te geven die de basis vormt voor de vrede en de welvaart in Europa.

[1] De keuze is tussen Engels en Duits. Duits wordt door meer Europeanen gesproken dan een van de andere talen, maar Engels is meer een wereldtaal en is misschien gemakkelijker te accepteren voor de Fransen.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in europa. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s