Limburgs verleden.

Ik was vier mei in Limburg, de provincie waar ik geboren ben. Limburg is een ratjetoe. Het is in de negentiende eeuw, na afloop van de Belgische opstand georganiseerd uit een aantal onsamenhangende stukken Zuid Nederland.

Mijn geboortestad Roermond is eigenlijk een Duitse stad. Niet Hoogduits, maar Rijnlands. Het dialect dat er vroeger gesproken werd was niet van Keuls te onderscheiden. Tegenwoordig is wat er gesproken wordt meer Nederlands met een Limburgs accent, maar in mijn jonge jaren konden Noord Nederlanders het taaltje van Roermond niet verstaan. Bij ons in huis werd overigens Nederlands gesproken. Ik was de enige in ons gezin die ook Limburgs verstond en sprak, omdat ik veel op straat speelde en dan moest je wel. Sprak je daar Nederlands tegen kleine kinderen dan kon het je overkomen dat ze in huilen uitbarstten. Maar mijn vrienden waren mensen uit het Noorden, die door een toeval in Limburg waren terecht gekomen. Echte Limburgers stonden te ver van ons af om dagelijks met ze te verkeren.

Ik had vier goede vrienden, waarvan er maar één Limburgse ouders had. Bij hen thuis werd Nederlands gesproken. Zijn moeder kwam uit Kerkrade en was een tante van bisschop Wiertz. Zijn vader kwam ergens uit Noord Limburg. Mensen hier uit het Noorden denken dan, die verstaan elkaar natuurlijk, allebei Limburgers, maar dat was niet zo. Mensen uit Kerkrade en Venlo verstonden elkaar vroeger alleen als ze Duits of Nederlands met elkaar spraken, hun eigen dialect was over en weer onverstaanbaar.

Dinsdag was ik in Imstenrade bij Heerlen, waar een oudere nicht van mij woont met haar Rotterdamse echtgenoot. In die buurt, in Ubachsberg, gemeente Voerendaal, woonde indertijd ook die vriend met zijn twee Limburgse ouders. Zijn vader was eerst bankdirecteur in Roermond geweest en later notaris in de Locht, een gehucht vlak bij de Duitse grens aan de Akener Straat tussen Heerlen en  Kerkrade.

Ik fietste daar vroeger wel eens heen, naar Ubachsberg, vanuit Roermond. Ruim vijftig kilometer fietsen, maar daar zat je toen niet mee.

Dat appartement in Imstenrade  keek op een flink deel van Zuid Limburg uit. Zestien verdiepingen hoog en gebouwd op een heuvel. Daaruit kun je kilometers ver kijken en het Limburgse heuvelland is prachtig.

Zou ik er zelf willen wonen? Nee, niet echt. Amsterdam is een andere en veel interessantere wereld. Maar Limburg is mijn verleden en daar ben ik aan gehecht.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in herinneringen, zo maar wat. Bookmark de permalink .

Een reactie op Limburgs verleden.

  1. B&B Limburg zegt:

    Vorig jaar logeerden wij in een prachtige B&B in Limburg, de mooiste provincie van ons land. Je kan er heerlijk wandelen, maar ook fietsen. We deden enkele leuke fietsroutes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s