Het is niet glamorous.

Het is een Nederlandse eigenschap om alle maatschappelijke  problemen normatief te benaderen. Neem het probleem van de banken, dat overigens niet alleen in Nederland speelt maar in de hele westerse wereld.

We komen niet verder dan de betrokken bankiers van incompetentie en inhaligheid te beschuldigen. Er is in de politiek geen discussie over ideeën om de bankenwereld zo te reorganiseren dat banken weer controleerbaar worden en  er geen incompetente of inhalige lieden op plaatsen terecht komen waar ze grote schade aan kunnen richten[1].

Ik heb minister Dijsselbloem of andere vooraanstaande politici nog nooit horen beweren dat de ING en de ABN onverantwoorde risico’s zijn voor een klein land als Nederland. Je zou denken dat ze naar wegen zou zoeken om dat soort banken te lozen en te laten fuseren met grote banken uit Duitsland of de VS. Als er wat mis gaat met een van de drie draait de belastingbetaler voor de gevolgen op. Niemand heeft me ooit kunnen uitleggen wat het voordeel is van het hebben van onbestuurbare monsterbanken terwijl de historie intussen wel bewezen heeft dat het risico ervan enorm is.

We houden ons bezig met de salarissen aan de top, die we onfatsoenlijk hoog vinden, in plaats van de risico’s te beperken die we met zijn allen lopen.

Ik denk dat onze politici het glamorous vinden in plaats van gevaarlijk, dat een zo klein land er zulke grote banken op na houdt.

[1] Gesteld dat de tegenwoordige bestuurders van onze drie grote banken in die categorie thuis horen. Dat ze niet begrepen wat ze zich zelf aandeden met die voortijdige loonsverhoging wijst wel in die richting.

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in geld en economie, Nederland. Bookmark de permalink .