president Corstens.

Ik denk dat Geert Corstens intussen vaker op de tv is geweest dan alle eerdere voorzitters van de Hoge Raad bij elkaar. Daar doet hij geen goed aan. Was het nu maar zo dat de onderwerpen waarover hij wilde komen praten altijd erg interessant waren, maar dat is ook al niet het geval. Wat ik op zich wel interessant vond was de keer dat hij kwam praten over een boek dat verschenen is over de houding van de Raad in de tweede wereldoorlog. In verband daarmee kwam ook het  besluit van de Raad aan de orde om de voordracht van AG  Diederik Aben tot lid van de Raad weer in te trekken. De hoogleraar die het boek geschreven had vond het een misser, om zoiets onder druk van de PVV te doen, maar Corstens verklaarde impliciet dat hij het onder druk van nog meer partijen had gedaan. En dat het ook beter was geweest voor Aben zelf

Clairy Polak, toen nog ankervrouw,  leek daar wat verbaasd over te zijn, maar dat kwam waarschijnlijk omdat ze geen juriste is. De leden van de vaste Kamercommissie voor Justitie zijn dat wel. Aben had een interne notitie gemaakt waarin hij de wraking van rechter Moors in het Wildersproces bekritiseerde. Die notitie had hij aan Moors ter inzage gestuurd en daarmee het risico genomen dat zij in de publiciteit zou komen. Toen dat inderdaad gebeurde had hij zich daarmee voorlopig gediskwalificeerd voor een benoeming in de Raad, zoals de vaste commissie beslist aan Corstens uitgelegd moet hebben. De zaak had op dat moment immers nog heel goed in cassatie voor de Raad kunnen komen. In dat geval was er van een vooringenomenheid sprake geweest die we in ons rechtsbestel niet hebben kunnen. Kortom, Aben had een flinke misser begaan[1] en het had op de weg van Corstens gelegen om dat aan het publiek uit te leggen. Voor zover we het vergeten zouden hebben werden we er door hem aan herinnerd dat de benoeming van Buruma wel is doorgegaan, ondanks de bezwaren die tegen deze Nijmeegse collega bestonden, op grond van zijn politieke activiteiten.

Corstens wist niet uit te leggen waarom Aben gepasseerd moest worden en eigenlijk ook niet waarom het zo belangrijk was dat er na vijf en zestig jaar een boek gepubliceerd werd over het te kort schieten van de Raad in de tweede wereldoorlog. Corjo Jansen, de hooggeleerde auteur, hielp hem daarbij. Hij noemde drie gevallen waarbij de Raad toen de rug niet recht gehouden had tegenover de bezetter. Veel meer dan constateren dat dit laf is geweest kunnen we niet. De raadsheren met terugwerkende kracht ontslaan gaat nu eenmaal niet. Trouwens, Corstens had zoiets zeker als een aantasting van de rechterlijke onafhankelijkheid gekwalificeerd. Terecht vond Polak het nu onzin om affaires als het verzet van Corstens tegen de verhoging van de griffierechten  te gaan vergelijken met wat de Raad had horen te doen toen zijn voorzitter Visser door de Duitsers werd ontslagen. Dat Corstens zijn recente flinke houding toch een beetje als een soort rehabilitatie leek te zien geeft wel aan waarom de publieke omroep hem en de Hoge Raad voor dit soort optredens hoort te behoeden.


[1] Moors natuurlijk nog meer.

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in overheid, recht en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.