De politiek en de islam in Nederland.

In de debatten voor de verkiezingen is het probleem van de moeilijk inpasbare niet westers allochtonen wat op de achtergrond geschoven. Wilders stelt het niet aan de orde en de andere politieke partijen plus de media lopen er in een grote boog om heen. Toch willen we graag weten hoe de politiek hier over denkt

Het belangrijkste bezwaar dat we tegen islam hebben is haar grotere acceptatie van geweld als middel om conflicten op te lossen.  Bij ons is de norm dat geweld een ultimum remedium is De actieve toepassing ervan is een monopolie van de overheid. De reactieve toepassing accepteren we alleen in de vorm van een acute verdediging van lijf en goed van ons zelf en onze naasten.

In de islamitische wereld heeft de overheid praktisch nergens dat actieve monopolie weten te vestigen en acht men vrij algemeen geweld toelaatbaar voor iedereen wanneer hij ernstig in zijn rechten of belangen wordt aangetast. Wat ernstig is, heeft dan weer zijn subjectieve kanten, maar zeker is het dat agressieve reacties op vermeend of daadwerkelijk ondervonden onrecht in de moslimlanden eerder worden toegelaten dan in de westerse wereld. De islam staat daarin niet alleen. Het christendom en haar offshoot het humanisme en ook het boeddhisme lijken in dit opzicht eerder de uitzonderingen te zijn dan de islam. Geweldsinstincten zijn kennelijk aangeboren en algemeen menselijk. Geweld is in de geschiedenis meer regel dan uitzondering geweest.

De uitbanning van geweld in de samenleving is een van de centrale waarden van het humanisme en een van de sleutels ook van zijn succes. De geweldloosheid als ideaal komt uit de christelijke samenleving[1] die daar aan vooraf ging, alleen het bleef daar vooral een ideaal, de verwezenlijking liep achter. Sinds de westerse landen de wereldheerschappij veroverden is wereldwijd de vrede een erkende waarde geworden, al is ook internationaal de verwezenlijking ervan nog ver weg. Verder verwijderd in elk geval dan de interne vrede in de westerse landen. [2].

De humanistische waarden, waar de geweldsuitbanning deel van uit maakt, leven bij de elite in de samenleving sterker dan bij de gewone mensen. Het is de belangrijkste  functie van de elite om de waarden van de samenleving uit te dragen en zo nodig af te dwingen en dat zij dat doet is dus begrijpelijk.  Maar het is voor de leden van ons establishment ook wel een stuk gemakkelijker om zich aan de regels te houden dan voor gewone mensen waaronder ook de immigranten zijn te rekenen.

Het alternatief voor het gebruik van geweld wanneer men zich onrechtvaardig bejegend voelt  is de gang naar rechter. Wil men dat niet dan zit er niets anders op dan slikken of stikken. En veel mensen willen het niet want procederen is duur. Vooral een competente advocaat kost handen vol geld. Procedures duren lang, te lang volgens vrijwel alle slachtoffers. Hoe zeer men ook gelijk heeft, de uitslag van een procedure blijft ongewis. De elite die geld heeft, de weg kan vinden in het oerwoud van rechtsregels en gemakkelijker toegang krijgt tot de beste advocaten, kan veel meer uitrichten met het hier bestaande systeem dan het gewone volk. Gratis rechtsbijstand is er alleen voor de onderste lagen van de samenleving die er meestal niet zoveel aan heeft, omdat men er niet mee weet om te gaan. Voor een grote middenklasse is procederen veel te duur, zodat die daadwerkelijk voor de keuze staat: onrecht accepteren of onduldbaar grote kosten maken met een onzekere uitslag[3].

 

Rechten  is niet altijd zo ingewikkeld en duur geweest als tegenwoordig en als er ergens in de samenleving een goed voorbeeld te vinden van het adagium dat het betere de vijand is van het goede, dan is het hier. De accumulatie van jurisprudentie en nieuwe wettelijke regels heeft een systeem opgeleverd waar niet alleen de rechtzoekende maar zelfs veel professionals nauwelijks nog de weg in weten te vinden.

Neem nu het relatief nog jonge en goedkope vreemdelingenrecht. Asielzoekers kunnen wel tien jaar bezig zijn met een kansloze zaak, na afloop waarvan ze alsnog worden uitgezet. Dat gebeurt dan onder het motto dat juist deze minderbedeelde mensen alle kansen verdienen die het recht hun bieden kan, maar als je het goed bekijkt is dit toch de bureaucratie ten top! Een asielzoeker heeft er veel meer aan om in een paar weken te weten waar hij aan toe is en verder te gaan met zijn leven dan om tien jaar in onzekerheid te verkeren. Een definitieve uitspraak binnen een paar weken geeft de rechtzoekende misschien theoretisch minder kansen op een optimale uitspraak, maar snelheid en duidelijkheid zijn zulke belangrijke rechtsgoederen, die wegen daar ruimschoots tegen op. In elk geval zijn er dan veel minder ontevreden rechtzoekenden dan nu het geval is.

Een systeem waarin verstandige mensen de weinige regels die er zouden horen te zijn op een begrijpelijke manier toepassen, zou ver te verkiezen zijn boven de wirwar die we nu hebben en waar eigenlijk niemand meer de weg in weet, ook de rechter niet.

Wil men het begrip rechtsstaat meer inhoud geven dan zou simpel en toegankelijk recht voor iedereen  een belangrijke stap in de goede richting zijn.


[1] De godsvrede was een van de wegen waarlangs de kerk het geweld wist te beteugelen en paradoxaal misschien ook het promoten van de kruistochten. De jongere zonen van de adel die ter kruistocht trokken zouden anders waarschijnlijk  hun agressieve aandrangen ter plaatse hebben afgereageerd.

[2] Het feit dat men zich grote zorgen maakt over de toenemende criminaliteit en over het gemak waarmee vooral jongeren  tot het gebruik van geweld over gaan is geen weerlegging van deze stelling. De binnenlandse vrede is de norm en zij is tot op zo grote hoogte verwezenlijkt dat ook een relatief gering inbreuk als een onduldbare aantasting wordt beschouwd. Maar in vergelijk met bijvoorbeeld onze eigen middeleeuwen en ook in vergelijk met de achttiende eeuw nog is het geweldgebruik in de moderne samenleving te verwaarlozen.

[3] Een alternatief is een rechtsbijstandverzekering maar die is in de eerste plaats ook duur en bovendien kent die in het algemeen nogal wat beperkingen. Men heeft meestal geen vrije keuze voor een raadsman en lang niet alle procedures worden door de verzekering gedekt.

 

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in geloof, overheid, recht en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.