Drugstransporten en drugskoeriers.

Als de ruwe schattingen over de drugconsumptie in Nederland een beetje kloppen, dan wordt nog geen tien procent van de invoer onderschept. Dat cijfer zou best nog wel eens lager kunnen zijn, we weten het niet. Er wordt bij de schatting geen rekening gehouden met de doorvoer naar buurlanden die volgens berichten uit het buitenland aanzienlijk moet zijn. De marges op drugs zijn groot en tien procent derving is gemakkelijk te dragen. Drughandel loont dus en voor zover het strafrecht dient tot afschrikking van criminaliteit werkt het niet tegen deze handel.

Verliezen als gevolg van inbeslagname of het in de steek laten van de voorraad ter voorkoming van arrestatie zijn een bedrijfsrisico en een die bij een enigszins gespreide vorm van vervoer vrij gemakkelijk te dragen is. Bolletjesslikkers zijn weliswaar een gespreide vorm van vervoer, maar qua transportkosten ook een dure want de hoeveelheid die per koerier kan worden meegenomen is gering. Ze reizen, voor zover we de berichtgeving moeten geloven, allemaal via Schiphol en voor het merendeel komen ze uit de Antillen. Het gaat als dit waar is voor de overheid om een overzichtelijk probleem waar wat aan te doen valt. De vraag dringt zich dus op, waarom zijn er de bolletjesslikkers in de eerste plaats en waarom daagt men in de tweede plaats de overheid op deze manier uit?

Er worden twee redenen genoemd waarom drughandelaren zoveel werken met deze vorm van drugstransport.

De eerste is de grote spreiding, het betrekkelijk geringe en berekenbare risico en de beperkte downside bij verlies van koeriers. Transport in grote hoeveelheden via weg of water is efficiënter en dus goedkoper, dat wordt niet ontkend, maar de logistiek is ingewikkelder en de downside bij inbeslagname is groot. Het gemiddelde verlies is wel kleiner dan bij transport via bolletjesslikkers maar door zijn onberekenbaarheid en de omvang voor de individuele handelaar die het treft moeilijk te dragen. Verzekeren kan nu eenmaal niet. Grote transporten eisen samenwerking tussen een groot aantal criminelen, die, anders dan in de publiciteit wel wordt gesuggereerd, niet één grote bende vormen maar vaak alleen maar samenwerken per project en dat dan doen op eigen risico[1]. Rond iedere grote vangst van de politie hangt een geur van verraad. De regelmatige afrekeningen in het milieu hebben nogal eens met mislukte transporten te maken. Het risico om daarbij slachtoffer te worden van een afrekening schrikt waarschijnlijk veel meer af dan de kans op gevangenisstraf.

Voor deze redenering valt wel wat te zeggen. De drugswereld heeft groot belang bij een zo geruisloos mogelijke afhandeling. Men kan bij conflicten niet naar de rechter lopen en gewapende afrekeningen zijn de enige mogelijkheid voor een crimineel om zijn recht te halen tegen anderen uit het milieu. Het bedrijfsrisico in de relaties met de concurrentie is groot en het vermijden van potentiële conflicten is nogal wat waard.

De tweede reden is cynischer. Bolletjesslikkers nemen een zo groot deel van de opsporingscapaciteit en van de publieke aandacht in beslag dat de reguliere transporten praktisch ongestoord hun gang kunnen gaan, terwijl daardoor per keer meer cocaïne het land binnen komt dan de magen van een hele generatie van bolletjesslikkers kunnen bevatten. Bolletjesslikkers zouden in deze redenering een strategische move zijn van de drugswereld om het opsporing- en strafrechtapparaat te ontregelen en een die zich zelf nog redelijk betaalt ook.

Voor beide redeneringen valt wel iets te zeggen maar misschien getuigt de tweede wat te veel van paranoia. Misschien gaat zij uit van een vorm van samenwerking tussen criminelen die in dat milieu niet werkelijk voorkomt. Misschien is het eerder zo dat de voorzichtige en niet gewelddadige handelaren wel werken met bolletjesslikkers en de meer extraverte typen, die het geweld niet schuwen dat als doen met vissersboten, containers* en vrachtwagens. Zo wast de ene hand de andere zonder dat dit nu precies het vooropgezette plan is.

Het vinden van bolletjesslikkers voor transport naar Nederland is blijkbaar nog steeds geen probleem. De kans op het lek raken van een of meer bolletjes in de maag van de koerier is het enige risico dat afschrikt en de bolletjes zijn tegenwoordig van betere kwaliteit an vroeger wel. Het verblijf in de Nederlandse gevangenissen, bleek eerder aan te trekken dan af te schrikken. Het gevangenisleven daar is kennelijk te verkiezen boven het vrije leven in het land van herkomst. Het is begrijpelijk dat het ministerie van justitie nu bedacht heeft dat terugsturen een veel werkzamer straf is dan opbergen in een dure gevangenis.

Hierbij blijkt ook iets wat tot nog toe maar weinig mensen zich gerealiseerd hadden: de meeste bolletjesslikkers gingen na gedane arbeid helemaal niet terug naar het land van herkomst, maar gebruikten het verdiende koeriersloon als start voor een leven in de Nederlandse illegaliteit. Zou dat anders zijn en gingen de bolletjesslikkers uit zich zelf weer terug, dan zou de staat het geld dat ze nu aan de KLM moeten betalen voor het terugsturen in haar zak kunnen houden. Terugsturen zou dan geen straf zijn, maar een vorm van financiering van de koeriers of hun opdrachtgevers, of van de KLM.


[1] Als ik drugbaron was en over voldoende middelen beschikte zou ik een containerbedrijf overnemen. Dat bedrijf zou zowel over de containers als over een rederij met containerschepen dienen te beschikken. De in druglanden ingeladen containers zouden een dubbele bodem hebben, d.w.z. een uitgespaarde ruimte in een van de zes wanden. In de containers met cocaïne zou een chip zitten die ze traceerbaar maakt. De reguliere producten uit de druglanden worden gelost in een neutrale haven, waar nieuwe vracht die niet onder verdenking staat in de containers wordt geladen. Pas na tweede of derde gebruik zou ik mijn containers ophalen bij een volkomen onschuldige afnemer en tijdens het transport naar de haven zou ik de drugs eruit halen. De leiding van het bedrijf, de logistieke staf en degenen die voor het transport van lege containers van de klanten naar de havens zorgen zijn in het complot en het risico is beperkt door de wet van de grote getallen.

About these ads

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Drugstransporten en drugskoeriers.

  1. Mag dat eigenlijk? Criminelen aan ‘goede’ ideeën helpen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s