Genieën maken fouten.

Genieën maken hun fouten, net als andere mensen. Maar ze maker er minder en ze weten over het algemeen de gevolgen beter te beperken. Waar een genie vooral beter in is dan andere mensen is in het inschatten van situaties en in het maken van intuïtieve[1] kansberekeningen. Ik wil er iets meer over zeggen en beperk me daarbij tot militaire genieën omdat we van dat soort mensen nu eenmaal het meeste weten.
Wanneer een risico slecht afloopt dan geldt het achteraf als een fout, maar dat kan best ten onrechte zijn. Of een risico onverantwoord en dus een fout is, is een kwestie van afwegen van de omvang van de mogelijke nadelen tegen de beoogde voordelen en verder van kansberekening. Weegt het mogelijke voordeel niet op tegen de potentiële nadelen of is de kans op een goede afloop te klein dan is het nemen van het risico een fout. Heeft men de kansen goed berekend en is het voordeel van een geslaagde operatie groot in verhouding tot de gevolgen van een slechte afloop, dan kan een operatie toch nog verkeerd aflopen. Dat is dan geen fout, dat is pech. Maar de goede afloop is meestal niet alleen een kwestie van toeval. Degene die het risico neemt is vaak in staat door zijn eigen gedrag de uitkomst te beïnvloeden, Dat is dan weer iets waar genieën een stuk beter in zijn dan normale mensen.
Van genieën die bekend staan vanwege het nemen van grote en onverantwoorde risico’s die goed afliepen heet het meestal dat zij geluk hebben. Caesar was zo iemand. Zijn overtocht naar Epirus (Albanië) toen hij achter Pompeius aantrok was een volkomen onverantwoord risico. Zonder de troepen van Marcus Antonius was hij daar in de minderheid tegenover een bekwame tegenstander met een grote en wel verdiende reputatie. Ook met een geslaagde overtocht kon hij in Albanië niet veel uitrichten en liep hij een behoorlijke kans te worden verslagen. Daarnaast had Pompeius een duidelijk maritiem overwicht, wat de kans op een veilige overtocht niet groot maakte en een eventuele terugtocht praktisch afsneed. Een echte fout dus, die gecamoufleerd werd doordat Caesar veilig wist te landen en een slag met Pompeius wist te vermijden tot Marcus Antonius zich een half jaar later bij hem voegde. Pharsalus was een briljante overwinning maar strategisch had die slag nooit plaats mogen vinden.
Van Alexander is de terugtocht uit India naar Perzië, langs de onherbergzame kust van de Ichtyophagen een erkende misslag. Napoleon maakte zijn eerste fouten niet in zijn Russische veldtocht. Fouten had hij ook aan het begin van zijn carrière in de Italiaanse veldtocht al gemaakt en geen kleintjes. Die waren allemaal goed afgelopen omdat de Oostenrijkers nog grotere fouten maakten en dat minder vlug in de gaten hadden dan hij. De veldtocht naar Egypte eindigde in een ramp, waar hij persoonlijk met een hoop geluk aan ontsnapt is. Ook zijn geniale tegenstander, de Engelsman Nelson, maakte rare fouten. Bij Tenerife verloor hij een slag en bijna zijn leven voor een relatief onbelangrijke prijs.
Fouten maken doen ze allemaal, ook als die goed aflopen en daarom niet als fouten de geschiedenisboeken ingaan. Juist bij de fouten blijkt overigens meestal de kwaliteit van het genie: hij spant zich dan bijzonder in voor een goede afloop en vaak met een onverdiend succes. Niet altijd loopt het trouwens goed af. Belisarius gold als een militair genie die bijna alle veldtochten die hij ondernam met succes beëindigd heeft. Behalve tegen de Oost Gothen in Italië, daar lukte het niet. Narses, een veel minder begaafd tacticus en een lichamelijk gehandicapt persoon die per draagstoel op het slagveld verscheen, lukte het wel, door een betere organisatie van zijn leger en door geen veldslagen aan te gaan die hij niet winnen kon. Soms helpt het wanneer iemand geen reputatie van genie heeft op te houden.
[1] maar niet altijd. Een heel begaafde bèta als Ronald Plasterk is intuïtief juist niet minder sterk, zoals hij heeft laten zien bij zijn optreden in de AIVD affaire en eerder al bij de strijd om het fractievoorzitterschap van de PvdA.

Geplaatst in geschiedenis | Een reactie plaatsen

Terug van zeventien naar vijf miljoen

De problemen waar Nederland mee te maken heeft, als gevolg van de massale immigratie van moslims en andere niet westerse allochtonen, kunnen niet met halve maatregelen worden opgelost.
Nederland moet, als het iets aan deze invasie wil doen, een deelstaat van de Bondsrepubliek worden of het aantal inwoners drastisch beperken tot het in overeenstemming is met de veertig duizend vierkante kilometer waar het land over beschikken kan. Worden we Duitsers, dan kunnen we ons zelf voortaan als Randstad Nederland beschouwen en hoeven we met een groen hart en andere milieu eisen alleen nog maar op nationaal Duitse schaal rekening te houden. Dan wordt er in Berlijn voor ons milieu gezorgd. Willen we Nederlanders blijven dan moeten we iets doen aan het aantal inwoners.
Als we de bevolking van Frankrijk als norm zouden nemen, dan komen we voor Nederland op vijf miljoen inwoners uit als een redelijk aantal. Dat is tussen een derde en een vierde van het aantal dat we nu hebben. Eigenlijk is dat nog wat veel, maar vijf miljoen kan wel.
Het probleem is wie je kwijt zou willen. Een economisch principe dat vaak gebruikt wordt in zulke gevallen is het lifo-systeem. Last In First Out. Betekent dit dat we de laatstgeborenen zouden moeten euthaniseren? Ik denk het niet. In de eerste plaats zou je de ouders daar nooit voor mee krijgen, maar bovendien zou het tot een heel ongewenste demografische opbouw van het land leiden. First In First Out dan. Dat lijkt beter omdat het tot een vermindering van de oudere autochtonen zou leiden en daar hebben we er eigenlijk teveel van. Bovendien, daarbij zouden zowel bezuinigingen op de gezondheidszorg als vrijwillige emigratie een rol kunnen spelen en dat zijn relatief humane middelen. Maar ook daar zou je de handen van de kiezers niet voor op elkaar krijgen. Die zijn immers zelf binnenkort in meerderheid oud en autochtoon.
Het bevolkingsprobleem is een dynamisch, niet een statisch begrip. Het probleem is niet alleen de zeventien miljoen van dit moment maar ook de kinderen die ze in de toekomst nog gaan krijgen. De bestaande geboortecijfers wijzen uit dat de niet-westerse allochtonen met afstand de meeste nakomelingen hebben. Het snijden in die bevolkingsgroep zet dus duidelijk de meeste zoden aan de dijk. Onze koning Willem III, de betovergrootvader van Willem Alexander was voorstander van zo’n oplossing, in een tijd dat het probleem veel minder groot was dan tegenwoordig. Hij beschouwde katholieken als allochtoon in plaats van de moslims, maar het probleem was toch soortgelijk.
Hoe zou het anders moeten? Als er een referendum over werd gehouden zou, gezien de groeiende aanhang van Wilders en de SP, wel een meerderheid kunnen worden gevonden voor de remigratie van allochtonen, maar de bestuursrechter in Nederland en het Hof EHRM in Straatsburg zouden er waarschijnlijk een stokje voor steken. De internationale verdragen zouden een uitzetting van specifiek deze bevolkingsgroep als discriminatoir bestempelen. Eerst de verdragen opzeggen dus en voor de zekerheid ook maar het bestuursrecht afschaffen.
De Grondwet veranderen hoeft niet, want als een wet strijdt met de grondwet, dan geldt hij toch. Dat is nu eenmaal Nederlands staatsrecht. Maar onder de verdragen valt wel het EU verdrag, dat sinds kort het Verdrag van Lissabon heet. Als we dat verdrag opzeggen zullen we toch eerst een associatieverdrag met de andere EU landen moeten uit onderhandelen willen we niet in een economische chaos terechtkomen.
Rechtstreeks de allochtonen uitzetten zou om deze en andere redenen niet goed kunnen, denk ik, maar via indirecte wegen moet er toch wel iets mogelijk zijn. Om te beginnen zou het aantal woningen en de overige infrastructuur in Nederland kunnen worden teruggebracht tot een die passen zou bij vijf miljoen inwoners. Dat kan waarschijnlijk wel met behulp van de Europese milieuwetgeving en tegen de achtergrond van de dreiging van de klimaatverandering. Al Gore pleitte er al voor en veel mensen beschouwen wat hij zegt als verstandig. We beschikken in de Randstad over veel woningbouwcoöperaties met ervaring op het gebied van afbraak en uitzetting.
Verder zouden alle sociale uitkeringen moeten worden afgeschaft, inclusief de kinderbijslag. Dat zou een hard gelag zijn voor de kleine christelijke partijen en voor de SP en de PVV, van wie de aanhang erg op de sociale wetgeving gesteld is, maar voor wat hoort wat. Voor daklozen zouden kampen kunnen worden ingericht buiten onze grenzen, bijvoorbeeld in de Sahara of ergens anders in de derde wereld, voor zover de woninglozen niet bij familie of vrienden kunnen worden ondergebracht. Vrienden en familie zouden ook financieel moeten zorgen voor de verwante uitkeringstrekkers die van de maatregelen de dupe zouden worden in het kader van de participatiemaatschappij die we nu hebben. Met name de aanhangers van het CDA, met hun gevoel voor solidariteit en soevereiniteit in eigen kring, zou zo’n maatregel eigenlijk moeten aanspreken. Dat er een paar obdachlosen tussen wal en schip zullen vallen is onvermijdelijk en het is goed ons te realiseren dat dit een pijnlijke prijs is die we moeten betalen. De kerken zijn ervoor om in te grijpen waar dat nodig zal blijken.
Zou dit allemaal voldoende zoden aan de dijk zetten en zijn de nadelen ervan niet groter dan de voordelen? Er zouden zeker heel wat problemen bij komen kijken, maar misschien toch geen onoverkomelijke.
In bepaalde bedrijfstakken zou de negatieve bevolkingsgroei tot een onderbezetting leiden, maar die kan betrekkelijk gemakkelijk worden opgevangen door verdergaande mechanisatie, door gastarbeiders uit de nieuwe EU landen en natuurlijk ook door outsourcing in het Verre Oosten. De besparingen op de uitkeringen en de verhoogde bedrijfswinsten zouden waarschijnlijk voldoende zijn voor het financieren van de hele operatie. Anderhalf miljoen allochtonen is natuurlijk lang niet voldoende voor de gewenste bevolkingsafname, maar dan schiet de demografie te hulp. Zonder allochtonen hebben we geen groeiende bevolking meer, maar een krimpende. Een generatie lang zal de pensioengerechtigde leeftijd moeten stijgen en avondwerken voor jeugdigen verplicht worden, maar daarna wordt alles weer normaal en komen we hopelijk blijvend op een Frans soort bevolkingscijfer uit. Het kan dus wel, maar willen we het ook?

Geplaatst in allochtonen, Nederland | Een reactie plaatsen

Amerika, een politiek moeras.

De aanloop naar de laatste presidentsverkiezingen in de VS was de meest bizarre die ik me kan herinneren. Hillary Clinton bleek de regels voor de financiering van verkiezingscampagnes aan haar laars te hebben gelapt, waarbij je ook nog het vermoeden kunt hebben dat er fiscaal moet zijn geknoeid. De familie Clinton heeft een gevestigde reputatie van omkoopbaarheid en gebrek aan integriteit.
Donald Trump is het symbool voor het Amerikaanse ongenoegen maar hij lijkt het karakter en de manieren te hebben van een rottweiler.
Praktisch niemand zou een van die twee hebben uitgezocht als kandidaat voor wat dan ook en hoe konden ze dan toch samen uit gaan maken wie vier jaar lang het machtigste land van de wereld ging besturen?
Er moet iets stevig mis zitten met het politieke systeem dat twee van dat soort mensen kan produceren als kandidaten voor het presidentschap.
Er zijn ook vroeger wel presidentskandidaten geweest waar een steekje aan los zat, Bill zelf natuurlijk en Al Gore om twee recente te noemen, maar meestal was dat dan van te voren niet zo bekend. In dit geval wisten we al lang voor de primaries van de hoed en van de rand. Dat die twee toch zijn voorgedragen kan alleen verklaard worden door de hekel die hun supporters aan de andere kandidaat hadden en het risico dat ze niet wilde lopen dat ze door onmin in eigen gelederen ruim baan gingen maken voor de kandidaat van de tegenstanders.
Het was geen strijd om uit te maken wie de beste is dus, maar eerder omgekeerd een strijd om de slechtste de weg te blokkeren.
Dat de Nederlandse politiek en media massaal voor Clinton zouden kiezen was te verwachten. Trump staat voor alles waar men in progressief Nederland tegen is.
In Zweden en de andere Scandinavische landen zal het niet veel anders zijn. Toch groeit ook bij hen net als bij ons het percentage van de bevolking dat tegen de progressieve erfenis van de twintigste eeuw in verzet komt. Je kunt niet langer de ogen sluiten voor de incompetentie en het geknoei van de progressieve elite. In Denemarken is er nu voor het eerst sinds de tweede wereldoorlog een conservatieve regering aan de macht. De gevolgen zijn spectaculair. Het aantal criminele immigranten daalt zienderogen en er zijn nogal wat allochtone nieuwe Denen die doortrekken naar buurland Zweden.
Daar bestaat de bevolking in bepaalde wijken en zelfs in hele steden tegenwoordig in meerderheid uit moslim immigranten. Alle negatieve gevolgen die we in Nederland kunnen waarnemen in de allochtone wijken, zie je ook in Zweden terug, maar dan versterkt. In 2015, veertig jaar nadat het Zweedse parlement besloot het oude homogene Zweden om te vormen tot een multiculturele samenleving, was het aantal gewelddadige misdaden met 300% gestegen en het aantal verkrachtingen met 1472%. Volgens de officiële cijfers dan, die, net al bij ons, vaker een under- dan een overstatement bevatten.
Ook in Zweden zou een Donald Trump nu kansen krijgen, maar hopelijk dat de Zweedse socialisten een beter alternatief zullen weten te produceren dan een Hillary Clinton.

Geplaatst in Amerika, politiek | Een reactie plaatsen

Blankesteijn over de VS.

Herbert Blankesteijn, ooit redacteur van de NRC, maar later freelancer, schreef een paar jaar geleden [1]een artikel in de Volkskrant over de republikeinse presidentskandidaten voor de Amerikaanse voorverkiezingen in 2011. Er bleef er niet een van heel. Voor sommigen was dat terecht, zoals bijvoorbeeld de kandidaat Herman Cain. Het was daarbij koddig om te zien hoe Blankesteijn naliet te vermelden dat de man zwart is, alsof dat geen relevant element in zijn kandidatuur zou zijn geweest.
Ook Rick Santorum leek me niet zo ‘n geschikte presidentskandidaat, maar niet om de redenen die Blankesteijn noemde. Die man lijdt aan een lichte vorm van innumeracy. Innumerate noem je in het Engels iemand als die even slecht is met cijfers als analfabeten met geschreven tekst. Onze minister president Rutte heeft daar ook wel wat last van en toch vindt praktisch niemand dat een doorslaggevend bezwaar in zijn functie. Ik vind het wel hinderlijk eigenlijk. Santorum had het over 240 miljoen banen die Obama zou hebben gecreëerd terwijl hij 2,4 miljoen bedoelde.
Michele Bachman werd door niemand erg serieus genomen als kandidate, zelfs niet door haar eigen aanhang, maar Newt Gingrich, die Blankesteijn in één adem met Bachman noemde, is wel degelijk een intelligente man en een serieuze kandidaat. Het probleem van Gingrich is zijn gebrek aan zelfbeheersing en daarnaast het grote aantal mensen dat hij in de loop van de tijd op de tenen is gaan gestaan. Maar zijn opvattingen dat het terrorisme in de Arabische cultuur verankerd zit en dat Palestijnen zich pas sinds kort een nationaliteit aangemeten hebben zijn juist of kunnen in elk geval niet zonder argumenten als onzin worden afgedaan.
Dat Gingrich gezegd zou hebben dat een president alle uitspraken van de Supreme Court naast zich neer kan leggen is niet waar. Dat is wat democratische media ervan hebben gemaakt toen hij zich verzette tegen een meerderheidsbeslissing van het Hof[2] die een uitspraak van een lagere rechter in stand liet. Het ging daarbij om een beslissing van de president over Guantanamo Bay die door de rechter werd overruled.
De Supreme Court is er om de politiek te corrigeren als die de grondwet negeert. Ook rechters kunnen fouten maken, maar liever zo nu en dan een foute beslissing van een rechter dan een president en een congres die ongestraft de grondwet naast zich neer kunnen leggen. De politiek kan dat in Nederland vrijelijk, zoals U misschien weet. Ik vind dat verkeerd en dat is niet omdat ik de Nederlandse grondwet zo’n fraai stuk werk vind.
We zouden wat mij betreft beter af zijn met de grondwet zoals die voor die tijd luidde. Toch zou ik er een voorstander van zijn als de hoogste rechter hier de overheid zou kunnen terugfluiten als die de grondwet of andere belangrijke wetten zou schenden. Zoals U misschien weet kan dat niet als onze grondwet wordt geschonden, maar weer wel als we wetten zouden aannemen die strijden met wat er in Brussel wordt beslist. Dat is toch de omgekeerde wereld!
Dat Blankesteijn de republikeinen afschildert als een stel gevaarlijke gekken is een voorbeeld van overdreven politieke partijdigheid die een journalist niet past. Bij de democraten was de zittende president Obama bij de voorlaatste verkiezingen de enige kandidaat. Dat is gebruikelijk, maar bij de eerdere verkiezingen, in 2008, kwamen ook de democraten vóór de primaries met een indrukwekkende lijst van ongeschikten. Ik noem er een paar:
Randy Crow, Phil Epstein, Michael Henry Hewes, D.R. Hunter, Michael Forrester, Keith Russell, Judd Karl Krueger, Cleveland Mullins, Larry Reed, Stephen Colbert, Lee L. Mercer Jr., Al Gore en Frank Lynch Grover. De meesten waren we al voor de verkiezingen weer vergeten.

Over die lijst heeft U Blankesteijn nooit gehoord en geloof me, ze doen voor de door hem genoemde republikeinen niet onder, vooral Al Gore niet.
Blankesteijn betreurde de degeneratie van de politiek in de VS waarbij hij niet zag dat die net zo goed voor de democraten als voor de republikeinen geldt. Hij noemde als voorbeeld de kiesregistratievereisten van de republikeinen die tot doel zouden hebben om arme democratische kiezers van het stemmen af te houden. Inderdaad, dat soort bijbedoelingen hebben politici, maar dat is niets nieuws. Het zijn les defaults van de democratische politiek, zoals die al door Alexis de Tocqueville zijn beschreven in De la Démocratie en Amérique.
Over de twee serieuze kandidaten naast Gingrich, Mitt Romney en Ron Paul hebben we Blankesteijn niet gehoord en dat vind ik een tekortkoming. Ik ben iemand die best kan begrijpen dat er mensen zijn die een voorkeur hebben voor Bill Clinton boven George W Bush. Ik deel hun mening dat Bush een van de minst bekwame presidenten is geweest sinds Warren Harding, maar hij is een fatsoenlijk mens en dat kan van Bill Clinton niet worden gezegd. Niet zo zeer vanwege dat jonge meisje met wie hij ‘geen sexual relationship’ had, maar vooral vanwege de schandalige manier waarop hij met de Russische president Jeltsin omging en vanwege de vele leugens die hij niet alleen aan zijn vrouw maar ook aan zijn kiezers heeft verteld.

[1] 3/1/12
[2] vijf tegen vier

Geplaatst in Amerika | Een reactie plaatsen

Allende en Pinochet.

Het is geen toeval dat Argentinië na het fascistische regime van Peron een reeks rechtse en linkse regeringen heeft gehad die per saldo weinig verschilden, in de zin dat zij geen van alle erg deugde. Argentinië vertoont als samenleving al even weinig verband als de Arabische wereld en dat gold in de zeventiger jaren eigenlijk voor heel Latijns Amerika. Overal waren er linkse krachten en rechtse tegenkrachten die zich aan God noch gebod stoorden en die over en weer de meest vreselijke misdrijven begingen.
In Uruguay[1] ontstond eind zestiger, begin zeventiger jaren de studentenbeweging van de Tupamaros. Zij kreeg in een reeks van andere Zuid Amerikaanse landen navolging en heeft een langdurige neerwaartse geweldsspiraal ingezet.
Het Chili van Eduardo Frei, de christendemocraat, bleef een tijd lang de enige uitzondering op de regel. Chili was toen met afstand het meest liberale en democratische land van het Zuid Amerikaanse continent. De ellende begon daar toen een minderheidsregering onder leiding van Salvador Allende aan de macht kwam en een aantal maatregelen afkondigde die in strijd kwamen met de Chileense grondwet. Allende was zich van zijn grondwet schending bewust en terecht nogal bang dat het leger zou ingrijpen. Het leger had zijn eed op de grondwet afgelegd en was verplicht om die te beschermen tegen de communistische aspiraties van Allende. Diens bezorgdheid was gegrond. Uit voorzorg had hij een legercommandant benoemd die niet uit een van de traditionele rechtse families kwam. Pinochet was een man uit het volk. Maar hij bleef Allende niet trouw. Hij pleegde de staatsgreep waar Allende de rechtse legertop van had verdacht en hij gaf zijn president een ultimatum om te vertrekken. Deze negeerde de way out die hem geboden werd en bleef in zijn paleis. Tijdens de beschieting die daar later plaats vond  heeft hij zelfmoord gepleegd, zoals zijn lijfwachten hebben bevestigd
Het regime dat door de coup van Pinochet opzij werd gezet, was waarschijnlijk net zo slecht of slechter dan het Pinochet regime, maar dat laatste kreeg internationaal de volle laag. Toch zijn er in Chili, dat een erg veel groter land is dan Cuba, bij lange na niet zo veel slachtoffers gevallen als bij Fidel Castro. In democratisch opzicht waren Allende en Pinochet lood om oud ijzer. Allende was persoonlijk misschien minder moorddadig dan zijn opvolger, maar dat er onder zijn regime minder moorden zijn gepleegd is vooral een gevolg van het feit dat zijn communisten minder tijd gehad hebben voor het organiseren van hun moordcampagnes. Maar in alle andere opzichten was de regering Allende verder de mindere van het Pinochet regime. Na de val van Allende gingen alle reguliere criminaliteitsstatistieken in Chili omlaag en schoot de welvaart spectaculair omhoog. Pinochet heeft op geen stukken na het aantal doden op zijn geweten dat de leiders van Argentinië en Uruguay veroorzaakt hebben.
Misschien dat Allende zelf het beste met zijn land heeft voorgehad, dat is niet helemaal duidelijk, maar de mensen waarmee hij zich omringde had deugden niet. Daaronder bevond zich niet alleen Pinochet, maar ook veel twijfelachtige figuren uit Frankrijk en van elders uit links Europa. Het Allende regime was van het kaliber van Fidel Castro en Daniel Ortega en het is goed dat het nooit de gelegenheid heeft gekregen om van Chili een soort super Cuba te maken. Pinochet was erg genoeg, maar Allende was een paar graden erger geweest.

[1] Onder president Jorge Pacheco Areco, die zich tegen de Tupamaros verzette, gleed Uruguay meer en meer af naar een dictatuur. De Tupamaros waren een stadsguerrillabeweging., die opkwam voor de armen op de manier van Robin Hood, met moord en doodslag. De Tupamaros hebben in die periode onder meer de ambassadeur van Groot-Brittannië gegijzeld, en Dan Mitrione, de CIA-topman voor Brazilië, Paraguay en Uruguay. Uiteindelijk hebben ze Mitrione geëxecuteerd, omdat ze hem verantwoordelijk achtten voor de martelpraktijken van hun eigen Uruguyaanse veiligheidspolitie. Op 14 april 1972 tekenden de Tupamaros hun ondergang, door een aantal topmensen van de beruchte Doodseskaders om te brengen. De reactie was navenant: in één dag tijd werden de meeste leiders van de Tupamaros geëxecuteerd.

Geplaatst in Zuid Amerika | Een reactie plaatsen

Doelmatig bezuinigen.

Wisten we maar wat de overheid allemaal deed en wat het kostte. Dan konden we het op een rijtje zetten en er prioriteiten aan toe kennen. Als er dan weer bezuinigd zou moeten worden zou de vraag niet langer zijn waar we het geld het gemakkelijkste kunnen weghalen, maar waar het schrappen van overheidsuitgaven het minste schade aanricht of zelfs voordeel oplevert.
Maar we weten niet goed waar het geld blijft en we weten ook niet wat iedere dienst van de overheid ons kost. Er zijn wel begrotingen waardoor uitgaven worden gelegitimeerd maar daar houdt niemand zich aan. Het z.g. verschrijven is aan de orde van de dag en waar het geld dan daadwerkelijk aan uitgegeven wordt blijft als regel een geheim
Wat we nodig hebben is een ZBO die zich bezig gaat houden met overheidsbezuinigingen. Die moet eerst in kaart brengen wat de overheid allemaal doet en dan op basis daarvan een nieuwe en efficiënt financieel administratie systeem opzetten. Daar vragen we dan wereldwijd patent op aan. Door het aan andere landen te licenseren komen we dan vrij snel uit de kosten.
Is het systeem eenmaal klaar dan gaat het ZBO over in een departement met uitgebreide bevoegdheden of, nog beter, het wordt een nieuwe dienst van het Ministerie van Algemene Zaken.
De politici, die met dat voorstel de verkiezingen hebben gewonnen, gaat dan over tot het afschaffen van overheidstaken met een lage prioriteit. Dat doen zij net zo lang tot iedere euro die nog extra bezuinigd wordt meer dan een euro schade aanricht in de samenleving. Dat zal verrassend lang blijken te duren en aan het eind zal het beslag van de overheid op de nationale middelen in de buurt van de 25% liggen.
Het GNP stijgt op de manier waarop dat in het vergelijkbare Singapore is gebeurd en ondanks de lagere belastingtarieven stijgt ook de belasting opbrengst. Door de lagere uitgaven groeit de hoeveelheid beschikbare middelen om de nationale schuld af te lossen en zijn we wat betreft de problemen van dit moment helemaal uit de brand. Het gaat wat tijd kosten. Ik schat een jaar of tien als we snel zouden beginnen.
Waarom een ZBO vraagt U zich misschien af? We moeten niet de fout maken die Margaret Thatcher de politieke kop heeft gekost. Met ambtenaren bezuinigen op ambtenaren werkt niet zo goed.
Wat we nodig hebben zijn vier honderd van de beste deskundigen die in Nederland zijn te vinden en die halen we uit het bedrijfsleven. IT mensen, accountants, juridische experts en organisatie deskundigen. Dat kost veel geld maar goedkoop is duurkoop. De besten zijn op den duur de goedkoopsten. Ik noem het een ZBO, maar U mag het ook anders noemen. Waar het om gaat is dat zij in volle vrijheid hun plannen kunnen maken en die later uit kunnen voeren. Daarvoor is het nodig dat de politiek tussen hen en de overheid in gaat staan en haar nek uitsteekt.
Waar het op neer zal komen, ben ik bang, is dat een flink deel van de bestaande overheid vervangen gaat worden. Dat is in de praktijk gemakkelijker en goedkoper dan een bestaande bedrijfscultuur bij de overheid veranderen. Maar zoiets kan alleen van buiten af.

Geplaatst in overheid | Een reactie plaatsen

Bezuinigen.

Als op de overheidsuitgaven moet worden bezuinigd betekent dat meestal minder ambtenaren. Welke ambtenaren wel en welke niet is een onderwerp waar eigenlijk nooit over gediscussieerd wordt. Men doet impliciet of dat allemaal een pot nat is en dat is het niet.
Er zijn nogal wat ambtenaren aan het werk bij de overheid van wie de toegevoegde waarde gering is, maar er zijn er ook die absoluut niet gemist kunnen worden. Eigenlijk is het duidelijk dat ambtenaren pas ontslagen zouden moeten worden als we eerst een goed inzicht hadden wat de positieve en negatieve gevolgen daarvan zouden zijn. Termen als bezuinigen zijn veel te abstract om als basis voor beleidsbeslissingen te kunnen worden gebruikt.
Ik zou er voorstander van zijn als het hele onderwerp bezuiniging eens op de helling zou gaan. Belastingverhogingen, om maar een voorbeeld te noemen, zijn geen bezuinigingen. Wanneer een uitgave wordt geschrapt is dat ook geen bezuiniging, wanneer dat op termijn van een of twee jaar tot hogere uitgaven op een andere plek in het budget leidt.
Waarom beginnen we nu niet om een onomstreden knappe man, te vragen hoe een wetenschappelijk opleiding bezuiniging eruit zou horen te zien? Als hij dan daar advies over uitbrengt kunnen we zo’n studie optuigen en over een paar jaar met de afgestudeerden van die nieuwe studierichting een goed plan maken hoe op wat langere termijn op de overheidsuitgaven bezuinigd kan worden, maar dan goed.

Dan kunnen we overbodige uitgaven schrappen en productieve uitgaven verhogen, waardoor de economie kan aantrekken in plaats van verder in te zakken, zoals dat de laatste jaren in Griekenland is gebeurd.
De vraag is hoe je die knappe man uitzoekt. Ambtenaren moet je zo iets niet vragen, die hebben een te direct belang, maar misschien een wis- en natuurkundige aan een technische universiteit, die een succes geweest ia als rector magnificus..

Geplaatst in overheid | Een reactie plaatsen