Intolerabel geweld.

Het soort geweld tegen politie dat we laatst weer eens in het Amerikaanse Ferguson hebben meegemaakt komt ook in Nederland wel voor.
Een paar jaar geleden werd een jongen uit Amsterdam Noord bijna doodgeslagen door een paar andere jongens die langs kwamen rijden op een scooter en die iets riepen tegen twee meisjes in zijn gezelschap. Hij had iets teruggeroepen en dat pikten ze niet. De twee meisjes zetten het op een gillen en iemand kwam erop af. Het bleek hulp te zijn voor de twee geweldplegers op de scooter. Net voor de jongen definitief was doodgeslagen kwam de politie eraan. De eenzame agent die uit zijn auto stapte werd ook tegen de grond gewerkt en wist nog net zijn dienstwapen vast te houden. Hij had geluk dat collega’s hem meteen kwamen ontzetten en dat zij de drie jongelui, twee van zeventien en een van veertien, konden arresteren. Het Parool berichtte uitgebreid over het geval.
Twee opmerkingen over deze kwestie: Als de geweldplegers geen allochtonen waren geweest had de krant dat zeker vermeld. Nu leek het alsof op iedere plaats in het artikel waar die informatie had horen te staan een witte plek achterbleef. De politie reageerde op het gebeuren met het volgende persbericht:
Een politieman is in de nacht van zaterdag 5 op zondag 6 juni op de Buiksloterdijk in Amsterdam Noord aangevallen en mishandeld door twee jongens. De agent was rond kwart voor twee op een melding van een vechtpartij afgegaan. Het slachtoffer van deze melding was door twee jongens van 17 en één van 14 – alle drie uit Amsterdam – aangevallen en van zijn fiets beroofd. Na een bezoek aan het ziekenhuis heeft het slachtoffer aangifte van het voorval gedaan. De politieman die op de melding was afgegaan werd door twee van de drie verdachten aangevallen en mishandeld. Naast schoppen en slaan probeerden ze ook zijn dienstvuurwapen uit zijn holster te pakken. Andere politiemensen schoten hun collega te hulp en wisten de jongens uiteindelijk aan te houden. De gewonde politieman heeft zich laten behandelen in een ziekenhuis. Rechercheurs van het Bureau Districtsrecherche Noord hebben de zaak in behandeling.
Op zich is het feit dat een politieman wordt aangevallen door drie jongens groter nieuws dan dat een onschuldige voorbijganger zwaar mishandeld wordt. Dat laatste gebeurt nu eenmaal tegenwoordig vaker en de nieuwswaarde ervan neemt af met de frequentie. Maar de politieman werd niet bijna vermoord en de jongen wel. Het geweld tegen de jongen was zinloos geweld, van het soort dat de samenleving voor dit soort jongens zo veel onaangenamer maakt dan die voor hun ouders. Het geweld tegen de politieman is het gevolg van het feit dat de overheid onvoldoende hard optreedt tegen deze vorm van straatschennis. In New York en Ferguson waar zero tolerance geldt worden geen politieagenten gemolesteerd door straatschoffies. De politie hoort dit soort geweld te voorkomen, maar is onvoldoende bewerktuigd en getraind om het te doen. Dat kan die individuele politieman niet helpen en als het mijn collega was zou ik ook woedend zijn geweest. Maar het is wel de verantwoordelijkheid van de overheid die hem op pad stuurt en hem zijn instructies geeft. De wetgever loopt achter de feiten aan. Niet een beetje maar een boel.
Dat in het persbericht het geweld tegen de jongen werd gebagatelliseerd en de aandacht volledig lag bij de klappen die de politieman kreeg bewijst dat de politie zelf niet meer weet waar zij voor dient, voor de bescherming namelijk van het publiek. De politie is middel en geen doel en als het publiek wordt aangevallen is dat erger dan wanneer een agent gemolesteerd wordt. Dit was geen vechtpartij tussen twee aangeschoten jongens in een café, dit was een niet uitgelokte mishandeling op de openbare weg. Vergelijkbaar in zekere zin met die brutale roof van sigaren in Ferguson.
Dat is optreden in de publieke ruimte dat niet kan worden getolereerd als je de samenleving intact wil houden. Als de politie de straat niet meer beheerst zodat dit soort dingen kan gebeuren, dan schiet ze in haar primaire taak te kort. Dat ze er op den duur zelf ook het slachtoffer van wordt, als ze de straat overlaat aan het gajes, dat is onvermijdelijk. Als de politie beter georganiseerd was gebeurde dat niet. Haar falen is de oorzaak van het geweld tegen onschuldige voorbijgangers maar ook tegen hulpverleners en uiteindelijk tegen de politie zelf. Dat is de volgorde en niet omgekeerd.

Advertenties
Geplaatst in allochtonen, geweld | Een reactie plaatsen

Benoemingen.

Burgemeesters worden benoemd door de Kroon en in de plaatsen waar ze worden benoemd hebben de gemeenteraden inspraak. Ze mogen iemand voordragen maar de Kroon is aan die voordracht grondwettelijk niet gebonden. Dat het kabinet Lubbers Brokx in Tilburg benoemde in afwijking van de voordracht van de vertrouwenscommissie uit de gemeenteraad is dus volkomen en règle. Dat de Tilburgse commissie hem niet geschikt vond is jammer, maar niet beslissend. Men vond daar dat hij de vragen van de commissie niet naar behoren beantwoord had en meer in het algemeen dat hij de commissie onvoldoende respect had betoond. Dat lag natuurlijk evenzeer aan de commissie als aan Brokx. Dat het kabinet zich daar dit keer weinig aan gelegen liet liggen getuigt van het inzicht dat men daar had in de kwaliteiten van de toenmalige Tilburgse gemeenteraad en haar vertrouwenscommissie.
Men had in die oude textielstad een flinke burgemeester nodig en die heeft men met Brokx gekregen. Dat inzicht werd gedeeld door de Brabantse gouverneur Houben die het advies van de vertrouwenscommissie had genegeerd en Brokx aan het kabinet ter benoeming voordroeg. De Tilburgers hadden een voorkeur voor Van den Heuvel, destijds burgemeester van Borsele, U weet wel, de gemeente van die Zeeuwse atoomcentrale. Ze zullen er wel redenen voor hebben gehad maar die zijn in de notulen van de commissievergadering niet terug te vinden.
Dat het kabinet gelijk had blijkt uit de verdere gang van zaken. Na zijn benoeming bleek Brokx uitstekend met de Raad en met zijn medeleden van het college door een deur te kunnen.

Iets dergelijk gebeurde ook in Den Bosch waar de PvdA graag haar partijgenoot, de defensiespecialist Stemerdink, benoemd had willen zien, die in Den Bosch een tijdlang fractievoorzitter was geweest van zijn partij in de gemeenteraad. Het kabinet heeft in zijn plaats Burgers, een kandidaat uit een van de gemeenten uit de buurt van Den Bosch benoemd. De PvdA was in de Bossche vertrouwenscommissie oververtegenwoordigd en terecht werd hun advies door het kabinet genegeerd. Men gaf in Den Haag prioriteit aan het belang van de gemeente, waar men van ouds RK en niet humanistisch is van overtuiging. De politieke leiding van PvdA in de persoon van Wim Kok was daar niet gelukkig mee, maar het kabinet liet wat het zwaarst was ook het zwaarste wegen.
Als reactie op dit gebeuren heeft men later in een kabinet waar Kok zitting in had besloten om de voordrachten van vertrouwenscommissies voortaan bindend te maken, hetgeen zoals nu bekend is corruptie en vriendjespolitiek bevorderd heeft maar niet de kwaliteit van de benoemingen.

Geplaatst in overheid, politiek | Een reactie plaatsen

Oorlogsherinneringen.

Toen wij in 1945 in Roermond terug kwamen, na de evacuatie in Leeuwarden, lag de halve stad in puin. Het had maanden aan het front gelegen en dat was te zien. In ons huis was de waterleiding gesprongen. Toen we deur open deden kwam er een waterval naar buiten.
Iemand had geprobeerd de piano te stelen maar die bleek te zwaar en stond nog buiten op het platte dak van de eerste verdieping. De sieraden en de wekglazen die erin verstopt waren zaten er nog steeds in, daar hadden de dieven niet naar gekeken. Met hulp van familieleden is er toen opgeruimd en schoon gemaakt en daarna was het wachten op mijn vader, die terug moest komen uit een concentratiekamp in Duitsland. Maar die kwam niet.
Wel andere mensen die met hem in het kamp gezeten hadden en die ons kwamen vertellen dat hij het niet gered had. Samen met zijn broer was hij overleden aan de difterie, zoals veel mensen in dat soort kampen. Het was een klein kamp geweest in Hunswinkel bij Lüdenscheid in het Oostelijk Ruhrgebied. Tegenwoordig ligt het op de bodem van een meer en kun je het niet meer bezoeken.
Het is niet te vergelijken met Auschwitz of Birkenau, maar eerder met de concentratiekampen van de Engelsen in de Boerenoorlog. Heel vergelijkbare sterftecijfers ook.
Mijn vader was niet bang van nature, maar mijn moeder was dat wel. Ze had de oorlog door in angst gezeten, omdat vader in het verzet zat, en daar behoorlijke risico’s bij gelopen had en bovendien was die oorlog eng, vooral sinds eind ‘44. Het was allemaal lang goed gegaan, onder andere dankzij de hulp van een Duitse officier van de Ortskommandatur, met wie vader voor de oorlog bevrind was geraakt. Die kwam waarschuwen als er een razzia op komst was en dan konden onderduikers goed verstopt worden in de machines van een dichtbij gelegen meubel fabriek.
Een keer was er een niet aangekondigde razzia en was vader in haast het dak op gevlucht. Daar lag hij, in de dakgoot. Ik was aan het spelen op dat platte dak op de eerste verdieping en had hem gezien, omdat een schoen over de dakrand stak. Maar jongens van vier zijn niet dom en ik wist dat ik die kant niet op moest kijken. Toen een Duitser op zijn hurken naast mij kwam zitten en vroeg waar mijn vader was toen wees ik de andere kant op, waar je een paar huizen verder de stal van kon zien een paardenslachterij. Met wat klimmen kon je daar vanaf dat platte dak wel komen, dat was te zien en in elk geval hebben mijn aanwijzingen de Duitser overtuigd. Einde verhaal.
Maar een maand of wat later is hij toch gepakt, verraden door een buurtgenoot, die wist waar hij en een stel mensen van zijn verzetsgroep zich ophielden, in een kamp, midden in de wildernis van de Meinweg, een groot bos aan de Duitse grens. Mijn moeder heeft me die verrader na de oorlog nog wel eens aangewezen. Hij heeft er wel voor vast gezeten maar niet erg lang.
Mijn moeder heeft meteen na de oorlog besloten nooit meer naar Duitsland te gaan, zelfs niet naar Hunswinkel. Daar heeft ze zich aan gehouden tot dik in de zeventiger jaren, toen mijn jongere broer een baan kreeg in Klagenfurt. Haar vliegangst won het toen van haar angst voor Duitsland. Omrijden met de auto via Italië leek haar al te gek en toen is ze met mijn zus en mij door Duitsland heen naar Oostenrijk gereden.
Denk ich an Deutschland in der Nacht dann bin ich um den Schlaf gebracht – Angst spür’ ich, wo kein Herz ist. Zo was dat gevoel.
Maar bij mijzelf was die Deutschlandangst al eerder verdwenen. Ik werd in mijn studententijd verliefd op een beeldschoon meisje met een Duitse moeder en vier Duitse grootouders. Die Duitse familieleden van haar waren aardige mensen, daar kon je niet bang voor zijn. Toen was dat gevoel, dat ik gehouden had als ik de grens overstak opeens weg en dat bleek een opluchting. Meer dan ik ooit verwacht had. Maar bij mijn moeder is het nooit helemaal over gegaan, die angst.

Geplaatst in herinneringen, oorlog | Een reactie plaatsen

Olli Mustonen

Bach kun je op veel verschillende manieren spelen zonder dat het schade doet aan de muzikaliteit. Dat lijkt ook te gelden voor Shostakowitch. Wie voor zich zelf wil uitmaken of dat klopt moet eens luisteren naar de preludes en fuga’s van de twee componisten die Olli op de plaat gezet heeft voor de Finse firma Ondine. Dat is een nogal eigen opvatting van Mustonen met ongebruikelijke tempi en pedaalvoeringen, maar het blijft prachtige muziek. Het aardige van zijn manier van spelen is dat het de verwantschap van de twee componisten laat zien, terwijl de een toch aan het begin de ander aan het einde staat van in het algemeen onder ‘klassieke periode in de muziek’ wordt verstaan.

Geplaatst in Muziek | Een reactie plaatsen

Plasterk en Tonkens

In de Volkskrant van 12-10-10 stonden twee opinieartikelen die betrekking hadden op het toen nog kersverse kabinet Rutte I. In een ervan beklaagde het PvdA Kamerlid Plasterk zich over Mark Rutte en diens verloochening van zijn kleurrijke verleden en op de pagina ernaast had Evelien Tonkens het over een wit belegen mannenkabinet.
Plasterk bedoelde niet te zeggen dat het nieuwe kabinet geen kleur zou hebben, maar eerder dat de minderheidsgroepen in de samenleving, de gekleurden, maar ook vrouwen op hoge functies, er in het nieuwe kabinet minder goed vanaf zouden komen dan vroeger wel eens. Vroeger, dat was toen Rutte als staatssecretaris in een paars kabinet een prijs had ingesteld, de Echo Awards[1], voor de best presterende allochtonen.
Ik denk dat Plasterk zich vergiste. Als ik Rutte c.s. goed begreep dan zou er inderdaad een einde komen aan het mislukte knuffelbeleid jegens allochtonen en andere minderheden, maar zouden maatregelen die de integratie van minderheden en hun prestaties in de samenleving zouden bevorderen bij het nieuwe kabinet juist voorrang krijgen.
Evelien Tonkens publiceerde een variatie op een van haar bekend thema. Het kabinet vertoonde te weinig diversiteit vond ze, er zaten te weinig vrouwen in en te weinig allochtonen. Ze verbaasde er zich over dat Nelie Kroes, Jorritsma, Dekker, Terpstra, Peijs of Ferrier niet in het kabinet zaten, maar dat komt waarschijnlijk omdat Tonkens toen al zo lang niet meer in de politiek zat. Geen van de door haar genoemde namen lag erg voor de hand als er politieke maatstaven werden aangelegd. Dat bovendien aan competentie de voorkeur werd gegeven boven ideologische preoccupaties kon m.i. positief op het conto van Rutte worden geschreven.
Toen ze haar artikeltje schreef was waarschijnlijk nog niet bekend dat Marlies Veldhuijzen van Zanten staatssecretaris zou worden voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport. En misschien had ze er geen rekening mee gehouden dat het aantal bewindspersonen in Rutte I drastisch naar beneden was bijgesteld. Drie vrouwelijke ministers vormden samen 25% van het kabinet en dat is helemaal niet zo slecht, zeker niet als je in aanmerking neemt dat in dit geval hun kwaliteit zeker niet minder leek te zijn dan die van hun mannelijke collega’s.
Nelie Kroes schijnt te hebben gepleit voor een vast percentage vrouwelijke bewindspersonen, ongeacht hun competentie of politieke geschiktheid en dat verbaast me, moet ik zeggen. Ze heeft de reputatie van een doortastend bewindspersoon en zulke mensen houden zich in het algemeen ver van het onderwerp positieve discriminatie. De Joke Smit-achtigen, aan de andere kant zijn meestal geen mensen met een indrukwekkend cv en de vrouwelijke toppers in wetenschap en bedrijfsleven zijn maar hoogst zelden feministen.
Vergelijk voor de aardigheid wat er op het internet te vinden is over Louise Fresco met de gegevens van Evelien Tonkens zelf en U zult begrijpen wat ik bedoel.

[1] Studenten die in aanmerking komen voor een ECHO Award zijn succesvol en hebben een niet-westerse achtergrond; zij dienen zich te onderscheiden door hun studieprestaties.

Geplaatst in maatschappelijk, Nederland, politiek | Een reactie plaatsen

Verhalen vertellen in het ziekenhuis.

De mevrouw die tegenover mij lag in het ziekenhuis was een verzameling kwalen. Ieder van die kwalen was voldoende om er somber van te worden, maar dat was zij helemaal niet.
Ze lag er, geloof ik, voor een aneurysma en een paar omleidingen, maar ze vertelde met meer animo over haar gewichtsproblemen. Ze had haar hele leven al last gehad van rugklachten en een paar jaar eerder bleek dat dit kwam omdat zij geen heupkom bleek te hebben. Men heeft toen geprobeerd dat te verhelpen door haar bekken in drieën te breken en er een soort heupkom van te construeren. Die operatie maakte haar immobiel en ze was gewend aan een actief leven op een oud boerderijtje met een geit, kippen en andere huisdieren en een grote moestuin. Het gevolg was dat ze dertig kilo aankwam. Ze kreeg toen van iemand een home trainer, maar daar wilde ze niet op waar haar man en kinderen bij waren. Ze wachtte dus tot die weg waren en ging aan de slag. Eerst lukte het niet om haar been over het zadel te krijgen, maar ze had alle tijd. Uiteindelijk kwam ze in het zadel en fietste vijf minuten. Toen wilde ze weer afstappen, maar dat bleek moeilijker dan erop komen. Twee uur later zat ze nog op de hometrainer en teneinde raad liet ze zich er maar af vallen. Jammer genoeg was het geen tapijt maar een plavuizenvloer waar ze op terecht kwam. Haar hele zijkant was blauw en ze kon alleen nog maar kruipen. Na een half uur was ze bij de bank, maar het lukte haar niet om erop te klimmen en uiteindelijk is ze op de vloer in slaap gevallen. Een mooi verhaal, vond ze zelf.

Uiteindelijk had ze het aan Sonja Bakker te danken, zei ze, dat ze weer twintig van die dertig kilo was kwijtgeraakt. Wat ze zo slim vond aan die methode was dat Sonja B je niet vertelde wat je niet mocht, maar je een dagelijks menu gaf van eten dat je wel mocht en dat je dat gewoon maar hoefde te koken en op te eten. Daar had ze, denk ik, helemaal gelijk in. Het probleem van al die diëten is dat de mensen ze niet volhouden en dat ligt vooral aan al die verboden, dat is niet bij te houden.
De manier waarop ze nu in het ziekenhuis was terechtgekomen, was nogal schokkend. Ze had klachten die haar cardioloog interpreteerde als problemen van de maag en slokdarm en ze werd ervoor naar een hooggeleerde specialist gestuurd in een academisch ziekenhuis. Die dacht eerder dat de klachten cardiologisch van aard waren en stuurde haar terug naar haar cardioloog met verzoek om toch nog eens goed te kijken. Die weigerde dat, want hij had haar al een keer onderzocht . Hij vroeg de patiënt of zij soms meende dat hij zijn werk niet verstond en zond haar heen.
Klachtwaardig, lijkt me. Zij terug naar de academische internist , maar die wist hier ook niet goed raad mee. Uiteindelijk schijnt hij een hem bekende internist in het ziekenhuis van de cardioloog gevraagd te hebben om de status te lichten en de patiënte met de papieren die ze nodig had door te sturen naar een ziekenhuis in de hoofdstad. Daar is ze meteen gekatheteriseerd en daarna op de urgentielijst geplaatst voor een operatie. Naar die cardioloog waar ze vandaan kwam wilde ze niet meer terug, zei ze, en dat leek me heel verstandig.

Terwijl ze hier lag moesten de kinderen (11, 13 en 16) voor de huisdieren zorgen, maar die hadden de geit het kippenvoer gegeven wat hij niet lustte en toen was er niet meer genoeg geweest voor de kippen. Voor die kippen was dat geloof ik niet zo erg, maar de geit werd boos en sprong over het hek de moestuin in om daar te foerageren. De rest van de dag waren de kinderen bezig geweest om de geit weer te vangen en zo op te sluiten dat hij niet meer weg kon. Om dat verhaal kon ze schateren van het lachen.
Daarna is ze weggereden voor haar operatie en ik werd die dag ontslagen, dus ik heb haar niet meer teruggezien. Jammer, want ze was goed gezelschap.

Geplaatst in zo maar wat | Een reactie plaatsen

Rohingya’s

De Rohingya rebellen zijn van oorsprong afkomstig uit het islamitische Bangla Desh en verblijven nu illegaal in Myanmar (Birma). Sinds de Rohingya’s uit protest tegen hun rechteloosheid in Birma politieposten hebben aangevallen maakt dat land het ergste conflict door sinds jaren. Wat we nu in Birma zien gebeuren is een herhaling van wat er in de vorige eeuw na de dekolonisatie in India is gebeurd. Toen is Pakistan ontstaan en later Bangladesh, omdat de daar levende moslims zich niet konden schikken in een hindoestaans of boeddhistisch bewind.
Zijn moslims dan nergens welkom? Zo kun je het geloof ik inderdaad wel stellen. Individueel zijn het net zulke mensen als alle anderen, maar groepsgewijs zijn ze eigenlijk niet te hebben. Kashmir, een Indiase deelstaat die grenst aan Pakistan is islamitisch en ook daar is het altijd bonje.
Het hele Midden Oosten is islamitisch en er is altijd wel ergens oorlog. De Tetsjenen uit de Kaukasus wonen in een Russische republiek maar zijn moslims en opstandig. Op de Filippijnen zijn Mindanao en de Sulu eilanden islamitisch en ze hebben er net een opstand van opeen paar decennia achter de rug.
Je kunt wel zeggen dat islam en geweld over de hele wereld hand in hand gaan. Heb je ongelukkigerwijze moslims in je land en sta je toe dat ze zich als groep bij je vestigen dan vraag je om problemen.
Dat is wat er op het ogenblik in Europa gebeurt en wat onze media zoveel mogelijk onbesproken willen laten.
Zo nu en dan loopt het uit de klauwen zodat het niet meer in de doofpot kan worden gehouden. Dat zie je nu in Myanmar gebeuren, maar tegelijk ook in Zweden en niet zo lang geleden nog in Frankrijk en in België.
In Nederland is het relatief rustig. Er is hier wel verhoogde criminaliteit en straatschenderij, maar van etnische conflicten, zoals in de buurlanden is bij ons eigenlijk nog geen sprake. Alleen, je kun er zeker van zijn dat die er wel gaan komen als we geen duidelijker beleid gaan voeren op dit punt. Een beleid dat islamitische groepsvorming binnen onze grenzen onmogelijk zal maken en de integratie van de hier levende moslims tot stand zal brengen.

Geplaatst in geloof, geweld, Verre Oosten | Een reactie plaatsen